‘Dat doet er niet toe. Wat er wél toe doet, is dat ik eindelijk begrijp waar ik volgens jullie hoor. En dat is in elk geval niet aan de tafel van jouw familie.’
Emma kwam overeind en liep naar het raam. Buiten knetterde het vuurwerk nog altijd boven de daken.
‘O ja,’ zei ze zacht. ‘Gelukkig nieuwjaar. Jij bent er niet eens aan toegekomen om mij dat te wensen.’
Ze verbrak de verbinding en legde de telefoon met het scherm naar beneden op tafel.
Daan kwam pas op de ochtend van twee januari thuis. Zijn jas zat scheef, zijn gezicht was vaal en vermoeid.
‘Mijn moeder ligt in het ziekenhuis,’ zei hij schor, terwijl hij naar de vloer staarde. ‘Uitdroging. Mijn zus wil me niet spreken. Iedereen is vertrokken zonder behoorlijk afscheid te nemen. Het was een ramp. Een feest met bijwerkingen, kun je wel zeggen.’
Emma stond bij het raam met een kop koffie tussen haar handen.
‘Dat is natuurlijk vervelend.’
Hij keek op.
‘Vind je dit echt normaal?’
‘En jij?’ vroeg ze kalm. ‘Vind jij het normaal om je vrouw twaalf jaar lang als personeel te behandelen? Om haar niet bij je familie aan tafel te laten zitten? Om haar haar laatste geld te laten uitgeven aan eten voor mensen die op haar neerkijken?’
Daan zweeg.
‘Weet je wat het wrangste is?’ ging Emma verder. ‘Ik had het je kunnen vergeven. Echt. Als je maar één keer naast me was gaan staan. Als je één keer tegen je moeder had gezegd dat ik je vrouw ben en geen ingehuurde kokkin. Maar je zei niets. Twaalf jaar lang.’
‘Ik dacht niet dat het zo zwaar voor je was…’
‘Precies,’ zei ze. ‘Je dacht niet. Niet aan mij, in ieder geval.’
Ze pakte zijn jas van de kapstok en hield hem hem voor.
‘Ga maar. Je moeder heeft je nodig. En ik ga ondertussen nadenken of ik nog een man wil die mij alleen ziet wanneer er gekookt moet worden.’
Daan nam de jas aan. Even bleef hij staan, zijn mond half geopend, alsof er eindelijk woorden zouden komen. Maar er kwam niets. Hij trok zijn jas aan en verliet de woning.
Emma deed de deur achter hem dicht en leunde tegen de deurpost. De stilte in huis was oorverdovend. Toch voelde ze dit keer niet zwaar. Integendeel. Er kwam ruimte in haar borst, alsof ze een last had neergezet die ze veel te lang had meegedragen.
Buiten was de lucht helder, koud en stil. Het nieuwe jaar was nog maar net begonnen. En dit keer was het van haar.