zonder dat er ook maar iets beefde. Vanbinnen voelde ze niets meer, alleen een lege, koele rust.
Toen ze klaar was, wees de klok elf uur aan. Emma gooide de flesjes in de vuilnisbak, knoopte de zak stevig dicht en bracht hem meteen naar de container buiten.
Daan kwam pas om één uur ’s nachts thuis, dronken en wankel. Zonder te vragen hoe het met haar ging, liet hij zich op bed vallen. Emma ging naast hem liggen en sliep diep, zonder dromen.
De ochtend van de eenendertigste stond Daan al bij de deur te dringen.
‘Schiet nou op, waar staat het eten? Mijn moeder wil dat ik het voor de lunch breng, dan kunnen ze alvast de tafel dekken.’
Hij griste de tassen mee, zette alles in de auto en sloeg de achterklep dicht. Daarna draaide hij zich nog één keer om en riep:
‘Ik ga! Jij redt je hier wel, toch?’
Geen wens, geen kus, geen “gelukkig nieuwjaar”.
Emma hief alleen haar hand. De auto verdween achter de hoek.
Binnen zette ze koffie en deed de televisie aan. De rest van de dag bleef ze op de bank zitten. Het huis was stil, bijna onnatuurlijk kalm. Sophie belde drie keer en vroeg of ze toch niet langs wilde komen, maar Emma sloeg het af. Ze wilde niemand zien.
Om middernacht tikte ze met haar glas prosecco tegen het televisiescherm, waar de koning zijn nieuwjaarswens uitsprak. Daarna ging ze bij het raam zitten en keek naar het vuurwerk. Boven de stad spatten korte, felle kleuren uiteen.
Rond twee uur begon haar telefoon te trillen.
‘WAT HEB JIJ ERIN GEDAAN?!’
Daan schreeuwde zo hard dat Emma het toestel van haar oor hield.
‘Wat is er aan de hand?’
‘HET IS HIER EEN RAMP! Iedereen zit op de wc! Mijn moeder, mijn zus, alle gasten! De kinderen huilen, mensen geven over, niemand kan weg! De man van mijn zus heeft zich gewoon aan tafel bevuild! Iedereen is vertrokken, het hele feest is kapot! Wat heb je gedaan?’
Emma nam rustig een slok.
‘Ik heb gekookt zoals Maria het vroeg. Huiselijk. Met aandacht. Blijkbaar verdraagt jullie kring geen eten van buitenstaanders. Dat zei jij toch zelf? Jullie horen bij elkaar.’
‘Heb jij dat expres gedaan?’
Zijn stem brak.
‘Ik ben maar de kok, Daan. Goed genoeg voor de keuken, weet je nog? Een simpel meisje dat daar prima past. Dat zei je moeder op onze bruiloft. Twaalf jaar geleden.’
Het bleef stil aan de lijn.
‘Hoe weet jij dat?’