‘…word ik uit mijn concentratie gehaald!’
‘Je overdrijft,’ zei Lucas kortaf. ‘Mijn moeder probeert alleen maar orde te houden.’
Emma maakte een afwerend gebaar en liep terug naar haar werkkamer. Het had geen zin meer om hier woorden aan vuil te maken.
Vanaf dat moment werd de sfeer in huis met de dag zwaarder. De ruzies kwamen steeds sneller, de spanning hing als een dikke mist tussen de muren. Margriet gedroeg zich alsof zij de vrouw des huizes was, Emma trok zich steeds verder terug, en Lucas deed alsof hij neutraal wilde blijven. Maar zodra het erop aankwam, koos hij toch weer de kant van zijn moeder.
Toen werd het zaterdag. Voor Emma was dat geen vrije dag, maar een cruciale werkdag. Ze had een grote opdracht lopen: de bedrijfswebsite van een bouwbedrijf. Diezelfde avond moest alles worden opgeleverd. Als ze de deadline miste, kon ze niet alleen de klant verliezen, maar ook het bedrag waarop ze had gerekend. Het was geen klein klusje. De site bestond uit meerdere onderdelen, met lastige details, en vroeg om volledige aandacht.
Om zeven uur zat ze al rechtop in bed. Ze dronk haastig een kop koffie, sloot daarna de deur van haar kamer en ging achter haar computer zitten. De tijd gleed voorbij zonder dat ze het merkte. Emma werkte onafgebroken door. Ze kwam niet eens naar buiten om te ontbijten. Haar telefoon legde ze met het scherm naar beneden naast zich, zodat niets haar uit haar ritme zou halen.
Rond het middaguur had ze de belangrijkste pagina’s bijna af. Alleen de footer moest nog worden afgerond, daarna moest ze de mobiele versie controleren en vervolgens alles naar de server uploaden. Emma leunde even achterover, rekte haar armen uit en wreef met haar vingers over haar stijve nek. Toen pakte ze haar telefoon om snel de werkchats te controleren.
Op datzelfde moment vloog de deur zo hard open dat hij tegen de muur sloeg.
Lucas stond in de deuropening. Zijn gezicht was rood aangelopen en zijn handen waren tot vuisten gebald.
‘Wat ben jij aan het doen? Ben je soms in staking gegaan?’ schreeuwde hij. ‘Mijn moeder redt het daar in haar eentje niet, en jij zit hier alleen maar op je telefoon te tikken!’
Emma drukte langzaam het scherm uit en draaide zich naar hem toe. Een paar seconden keek ze hem zwijgend aan, alsof ze niet kon bevatten dat hij dit werkelijk had gezegd.
‘Wat zei je daar?’
‘Ik zei dat het nu klaar is met dat gelummel!’ riep Lucas. ‘Mam is al sinds vanochtend bezig. Ze kookt, ze maakt schoon, ze loopt zich uit te sloven. En jij zit hier rustig met je telefoon in je hand!’
Emma schoof haar stoel naar achteren en stond op. Haar stem klonk ijzig kalm.
‘Ik zit niet met mijn telefoon te spelen. Ik ben aan het werk. Al vijf uur achter elkaar, zonder pauze, aan een spoedopdracht die geld oplevert voor dit huishouden.’
‘Werk?’ Lucas snoof minachtend en maakte een wegwerpgebaar. ‘Je zit op internet. Echt werk is wanneer je naar kantoor gaat, zoals ik. Jij hangt hier thuis achter je scherm en hebt dan ook nog praatjes.’
‘Ik verdien net zoveel als jij,’ zei Emma, terwijl ze voelde hoe de woede in haar borst begon te branden. ‘Mijn opdrachten betalen de vaste lasten, de boodschappen en de kleding. Of denk je dat dat geld vanzelf op onze rekening verschijnt?’
‘Schreeuw niet tegen mij!’ brulde Lucas terug. ‘Je bent egoïstisch. Je denkt alleen aan jezelf. Familie betekent blijkbaar niets voor jou.’
‘Familie?’ Emma stapte dichter naar hem toe. ‘Welke familie bedoel je precies? Je moeder bepaalt hier alles, kleineert mij in mijn eigen huis, en jij staat erbij en verdedigt haar. Dat is geen familie, Lucas. Dat is verstikking.’
‘Je bent ondankbaar! Mijn moeder doet juist haar best voor ons. Ze wil helpen.’
‘Ze helpt niet. Ze zit me in de weg. Ze bemoeit zich met mijn werk, met mijn spullen, met mijn hele leven.’
Op dat moment kwam Margriet de kamer binnen. Ze droogde haar handen af aan een theedoek en keek van de een naar de ander.
‘Wat is hier aan de hand? Lucas, jongen, gaat alles goed?’
‘Mam, Emma maakt weer ruzie,’ zei Lucas meteen, nu met een klagende toon in zijn stem.
‘Ik wist het wel,’ zei Margriet, terwijl haar blik streng op Emma bleef rusten. ‘Geen greintje respect voor ouderen. Geen respect voor je man. Weet jij eigenlijk wel hoe een vrouw zich hoort te gedragen? Een echtgenote steunt haar man, zorgt voor het huishouden en zit niet de hele dag achter een computer.’
Er knapte iets in Emma. Alles wat zich in haar had opgestapeld — de vernederingen, de vermoeidheid, de onderdrukte woede — kwam in één klap naar boven.
‘Genoeg. Het is voorbij. Jullie pakken allebei je spullen en verdwijnen uit mijn woning.’
Het werd doodstil. Lucas en Margriet staarden haar aan alsof ze een vreemde taal sprak.
‘Wat zeg je?’ Lucas was de eerste die weer geluid maakte.
‘Ik zei: eruit,’ antwoordde Emma, rustig maar onverbiddelijk. ‘Dit is mijn appartement. Van mij. Ik ben hier de eigenaar, en ik bepaal wie hier woont.’