Sophie stormde vanuit de woonkamer de keuken in.
— Wat is hier in hemelsnaam aan de hand? — Ze wierp Emma een verwijtende blik toe. — Jan, heb jij je vrouw soms helemaal niet meer in de hand?
Emma draaide zich langzaam naar haar om.
— Nog één woord, Sophie, en ik vertel jouw man Mark alles over die gezellige “afspraakjes” die je hebt met Bas uit het flatgebouw hiernaast.
Alle kleur trok uit Sophies gezicht. Ze deed automatisch een stap achteruit.
— Jij…
— Ik weet meer dan je denkt. — Emma pakte haar tas van de stoel. — En nu, als jullie me willen excuseren: ik vertrek.
Jan ging voor haar staan en blokkeerde de doorgang.
— Waar denk jij heen te gaan?
— Naar mijn moeder. Daar verwachten ze tenminste niet dat ik uit lege keukenkastjes een hele roedel familieleden te eten geef.
— Als je nu wegloopt, hoef je niet meer terug te komen! — schreeuwde Jan.
Emma bleef staan. Heel even leek het alsof zijn woorden haar raakten, maar toen draaide ze zich kalm om.
— Weet je wat, Jan? Dat is waarschijnlijk het beste aanbod dat je me het afgelopen jaar hebt gedaan.
Haar moeder stelde geen vragen toen Emma voor de deur stond. Maria trok haar dochter alleen stevig tegen zich aan en leidde haar daarna naar de kleine keuken.
— Vertel maar, — zei ze kort, terwijl ze thee inschonk.
En Emma vertelde alles. Over de lege koelkast, over de brutale familieleden die zonder waarschuwing waren komen aanzetten, over Jans eisen alsof zij met lucht en goede wil een feestmaal kon maken.
Maria luisterde zwijgend. Pas toen Emma klaar was, knikte ze langzaam.
— Dus je bent weggegaan?
— Ja.
— Goed zo. Eindelijk. Hoe lang had je die nietsnut nog willen verdragen?
Emma keek naar haar handen.
— Mam, ik heb echt van hem gehouden…
— Gehóúden, — verbeterde Maria zacht. — Verleden tijd. Liefde blijft niet overeind als er geen respect meer is.
Precies op dat moment begon Emma’s telefoon te trillen. Jans naam lichtte op het scherm op. Ze keek ernaar en drukte het gesprek weg.
— Neem niet op, — zei haar moeder. — Laat hem zijn eigen circus maar oplossen.
De telefoon ging nog een paar keer. Daarna kwamen de berichten binnen, het ene na het andere. Emma opende er geen enkele.
Maria schonk haar kop opnieuw vol.
— Weet je, ik heb het je nooit willen zeggen, maar Jan beviel me vanaf het begin al niet. Hij nam altijd te veel ruimte in. Alsof iedereen zich maar naar hem moest voegen.
— Waarom heb je dat nooit gezegd?
— Had je naar me geluisterd? Mensen die verliefd zijn, horen zelden wat gezond verstand probeert te zeggen.
Emma glimlachte flauwtjes. Verdrietig, maar ook een beetje beschaamd. Haar moeder had gelijk.
Ondertussen speelde zich in Emma en Jans appartement een heel ander tafereel af. Pieter ijsbeerde door de woonkamer en maakte met brede gebaren duidelijk hoe diep beledigd hij was.
— Heb je dat gezien? Heb je gezien hoe jouw vrouw zich gedraagt? Ze heeft haar gasten niet eens eten aangeboden!
— Pieter, doe even rustig, — snauwde Jan, terwijl hij nerveus heen en weer liep tussen de keuken en de woonkamer. Hij trok kastjes open, keek in lades, in de hoop ergens nog iets eetbaars te vinden.
— Ik heb je altijd al gezegd dat ze niet bij je past, — mengde Sophie zich erin. — Weet je nog? Vanaf het eerste moment zei ik: die Emma is niks voor jou.
— GENOEG! — viel Jan uit. — Als jullie het allemaal zo goed weten, ga dan lekker naar een hotel!
— Een hotel? — Pieter sperde zijn ogen open. — Je stuurt je eigen broer naar een hotel? Ik ben speciaal naar jou gekomen. Ik dacht dat we gewoon een gezellige avond met de familie zouden hebben…
— Gezellig met de familie, — herhaalde Jan bitter, terwijl hij de koelkast opentrok. — Er staat hier alleen ketchup en een yoghurt die al over de datum is.
— Dat is allemaal de schuld van jouw Emma, — zei Sophie, terwijl ze op de bank neerplofte. — Een normale vrouw zorgt dat er altijd iets in huis is.
— Een normale vrouw heeft dan ook een normale man, — floepte Jan eruit, zonder dat hij het zelf had zien aankomen.
Pieter en Sophie keken elkaar verbijsterd aan.
— Wacht eens even… neem je het nu voor haar op? — vroeg Pieter ongelovig. — Ze is gewoon weggelopen naar haar moeder, en jij verdedigt haar nog?
Jan liet zich zwaar op een stoel zakken. Nu pas drong werkelijk tot hem door wat er gebeurd was. Emma was weg. Niet dreigend, niet voor de vorm, maar echt. Ze had haar tas gepakt en was vertrokken. En ergens diep vanbinnen wist hij dat ze gelijk had.
Hij hief langzaam zijn hoofd.
— Weet je wat? Ga naar huis. Ik moet nadenken.
— Naar huis?! — bracht Sophie geschokt uit.