— Verwacht je nu serieus dat ík jouw familie te eten geef? — vroeg Emma verbijsterd, terwijl haar blik langs de lege planken van het keukenkastje gleed. — Jan, kijk dan zelf. Hier is letterlijk niets.
Jan bleef in de deuropening van de keuken staan, zijn armen strak over elkaar. Achter hem stonden zijn broer Pieter en zijn zus Sophie alsof ze zojuist op een vanzelfsprekende uitnodiging waren binnengevallen.
— Emma, doe niet zo overdreven. Ga even naar de supermarkt en haal iets. We hebben bezoek.
— Bezoek? — Emma sloot langzaam het kastdeurtje. — Jouw familie komt zonder waarschuwing binnenvallen, jij hebt je hele salaris aan je spelletjes uitgegeven, en nu moet ik uit het niets een maaltijd op tafel toveren?
Pieter duwde zijn broer een stukje opzij en stapte de keuken in. Zijn ronde gezicht glom van het zweet, hoewel het buiten fris was.
— Ach, Emma, kom nou. We zijn toch geen vreemden? Zo’n ramp is het toch niet om iets klaar te maken? — Hij liet zich op een kruk zakken, die onder zijn gewicht klaaglijk kraakte.
Ook Sophie kwam binnen. Met een minachtende blik nam ze de eenvoudige keuken op.
— Jan zei altijd dat je zo’n geweldige huisvrouw bent — merkte ze op, terwijl ze met haar vinger over het aanrecht streek. — Al zou je dat aan de inhoud van de kastjes niet meteen zeggen.
— Stop. — Emma stak haar hand op. — Ten eerste wist Jan heel goed dat we geen geld meer hadden. Ten tweede wist hij ook dat er geen eten in huis was. En ten derde heeft hij met geen woord gezegd dat jullie zouden komen.
— En dan nog? — Jan haalde zijn schouders op. — Vraag maar iets te leen bij de buren.
Na drie jaar huwelijk begon Emma eindelijk scherp te zien met wie ze haar leven eigenlijk had verbonden.
— Bij de buren? Jan, ben je vergeten dat we de familie De Vries nog steeds twintig euro schuldig zijn? En Anna nog tien?
— Jij maakt altijd overal een drama van — wuifde Jan haar woorden weg. — Pieter, Sophie, wacht even in de woonkamer. Ik regel dit zo.
Met zichtbare tegenzin verdwenen zijn broer en zus uit de keuken. Zodra ze weg waren, kwam Jan vlak voor Emma staan.
— Emma, zet me niet voor schut. Ze komen van buiten de stad. Wat moeten ze wel niet van me denken?
— En wat dacht jij van mij toen je ons laatste geld aan een nieuwe console uitgaf? — Emma deed een stap achteruit. — Jan, er zit nog twee euro in mijn portemonnee. Dat is alles tot je volgende salaris.
— Koop pasta. En worstjes. Verzin maar iets.
— Nee.
Jan knipperde ongelovig met zijn ogen.
— Wat bedoel je met “nee”?
— Precies wat ik zeg. Ik ga me niet vernederen tegenover jouw familie door te doen alsof alles prima is. Als jij wilt dat ze eten krijgen, dan geef jij ze maar te eten.
Op dat moment verscheen Pieter opnieuw in de deuropening.
— Broertje, we hebben honger. De reis was lang.
— Pieter, zo meteen… geef me één minuut — mompelde Jan, terwijl hij nerveus door zijn haar streek.
— Wil Emma niet koken? — Pieter grijnsde breed. — Mooie vrouw heb je uitgekozen. Mijn Lisa zou zoiets nooit flikken.
— Jouw Lisa — zei Emma ijzig kalm — krijgt van jou geld voor het huishouden. Ik krijg van Jan vooral beloftes.
Pieters gezicht liep rood aan. Zonder nog iets te zeggen draaide hij zich om en beende weg, waarna de deur hard achter hem dichtklapte.
— Ben je nu tevreden? — siste Jan. — Je hebt me belachelijk gemaakt tegenover mijn broer.
— Ik? — Emma lachte kort en bitter. — Jan, jij maakt jezelf elke dag belachelijk. Elke keer dat je thuiskomt met weer een nutteloos ding in plaats van boodschappen. Elke keer dat je iets belooft en niets nakomt. Elke keer dat je tegen mij liegt — en tegen jezelf.
— HOU JE MOND! — brulde Jan zo hard dat Sophie het zelfs in de woonkamer moest hebben gehoord.