‘U wilde me vast iets duidelijk maken?’ vroeg Emma kalm.
Margriet zette een stap naar voren. Elk woord kwam hard en scherp uit haar mond.
‘Ik wil dat je tot bezinning komt, meisje. Zonder mijn zoon ben jij helemaal niets. Wij hebben je in deze familie opgenomen, wij hebben je een dak boven je hoofd gegeven. Als jij dit toneelstuk niet onmiddellijk stopt, gaan jouw kinderen bij hun vader en bij mij wonen. En jij gaat gewoon terug naar de keuken, waar je thuishoort. Koken kun je goed, en zwijgen ook. Doe je dat niet, dan zorgen wij ervoor dat je nergens meer terechtkunt. Is dat duidelijk?’
‘Volkomen,’ antwoordde Emma zacht. ‘Maar zegt u nu alstublieft nog één keer helder of u mij bedreigt met het afpakken van mijn kinderen en mijn bezit. Dan weet ik straks tenminste precies wat ik in de rechtszaal moet verklaren.’
Margriet liep rood aan, maar Sophie trok haar moeder haastig aan haar mouw.
‘Mam, ze lokt je uit. Kom, we gaan. Je bereikt hier toch niets. Laat haar maar even onafhankelijk spelen, tot ze merkt dat ze zonder ons niets heeft.’
Ze vertrokken met veel misbaar en de deur sloeg dreunend achter hen dicht. Emma haalde haar telefoon uit haar vestzak, beëindigde de opname, sloeg het bestand op en stuurde het meteen door naar haar advocaat — dezelfde man van wie ze enkele dagen eerder de naam in een bericht had gekregen. Daarna koos ze een ander nummer.
‘Lisa, hoi. Ja, het gaat goed met me. Alles loopt zoals afgesproken. Wil je vader nog steeds met mijn man praten? Mooi. Laat hem dan voor morgen een afspraak plannen.’
De maandagochtend begon voor Jan met een telefoontje dat hem meteen klaarwakker maakte. Hij had zijn ogen nog nauwelijks open, of de overspannen stem van de boekhouder van hun bedrijf schalde al door de telefoon.
‘Jan, we hebben een serieus probleem! De deurwaarder heeft beslag laten leggen op al uw privérekeningen. En ook op uw aandeel in het bedrijf. Er is een beschikking binnengekomen met voorlopige maatregelen in verband met de vordering van uw echtgenote: verdeling van het vermogen en kinderalimentatie. U kunt geen enkele transactie meer uitvoeren.’
Jan schoot overeind. Terwijl hij probeerde Emma te bellen, trilden zijn vingers zo hevig dat hij twee keer het verkeerde nummer aantikte. Haar telefoon bleef stil. Binnen een paar minuten had hij zich aangekleed en reed hij naar kantoor. In de ontvangstruimte stond Mark al op hem te wachten, zijn vriend en zakenpartner — dezelfde Mark op wiens feest alles was misgelopen. Zijn gezicht stond strak.
‘Jan, kom mee. We moeten praten.’
In het kantoor hing de geur van dure tabak, maar daaronder iets veel onaangenamers: problemen. Mark ging tegenover hem zitten en vouwde zijn handen in elkaar.
‘Ik heb gehoord wat er die avond precies is gebeurd. En eerlijk gezegd heb ik er goed over nagedacht. We zijn vrienden, ja. Maar ik kan geen zaken doen met iemand die de moeder van zijn kinderen voor iedereen vernedert. Jij verloor je zelfbeheersing om niets, waar getuigen bij waren. Morgen gebeurt hetzelfde misschien tijdens een onderhandeling. Het contract voor de levering van de apparatuur trekken we terug. Het spijt me.’
Jan deed zijn mond open, maar er kwam geen woord uit. Precies op dat moment zwaaide de deur van het kantoor open en stapte Emma naar binnen. Ze droeg een strak gesneden broekpak, haar haar was opgestoken en onder haar arm hield ze een map met papieren. Zonder iets te zeggen legde ze een document voor Jan neer.
‘Dit is de echtscheidingsovereenkomst en de regeling voor het contact met de kinderen. Je tekent hier en hier. Of we zien elkaar bij de rechtbank, waar de opname van de bedreigingen van je moeder aan het dossier wordt toegevoegd, samen met de verklaring van school. De kinderen hebben inmiddels met een psycholoog gesproken.’