Mark zette een stap naar me toe en siste tussen zijn tanden:
— Emma, hou op. Maak er geen voorstelling van. Die overlockmachine loopt niet weg, die koop je wel van je volgende salaris. Mijn moeder vraagt het toch gewoon?
Ik keek naar mijn man. Op dat ogenblik leek de vergulde laag van hem af te bladderen. Voor me stond niet langer de man met wie ik mijn leven deelde, maar een kleine oplichter die mijn droom wilde inruilen voor een lidmaatschap van de club “voorbeeldige zoon”.
— De voorstelling hebben jij en je moeder allang voorbereid, — zei ik. — Publiek geregeld, rollen verdeeld. — Ik maakte een gebaar naar de geldautomaat en naar mijn versteende schoonmoeder. — Alleen heb ik geen kaartje gekocht voor de première.
Daarna draaide ik me om en liep de passage van het winkelcentrum in. Mijn knieën knikten niet. Mijn hart sloeg niet op hol. In mij verspreidde zich juist een wonderlijke, ijskoude helderheid.
Blijkbaar worden familiebanden niet getest in moeilijke tijden, maar bij een pinautomaat, wanneer iemand je met eerlijke ogen vraagt om de pincode van jouw toekomst.
Achter me klonken gehaaste voetstappen. Ze kwamen me achterna. Margriet Peeters jammerde iets over schaamteloze schoondochters, terwijl Mark buiten adem eiste dat ik bleef staan. Ik bleef pas staan toen ik de kassa van de winkel voor naaimachines en fournituren had bereikt.
Toen Mark en zijn moeder de afdeling binnenstormden, hield ik net mijn telefoon tegen het pinapparaat. Het korte piepje van de betaling klonk voor hen als een rouwmars voor hun wellnessvakantie.
— Gefeliciteerd met uw aankoop! — kwetterde de jonge verkoopster opgewekt. — U bent precies op tijd. Vandaag krijgt u bij volledige betaling van een overlockmachine een professionele set naaivoetjes cadeau, plus een bon voor gratis onderhoud én een deelnemerspas voor de stedelijke handwerkbeurs voor thuismakers.
Ik nam de bonnetjes aan. Het geld was niet alleen bij mij gebleven; het was veranderd in het begin waar ik al zo lang van droomde. Twee meter verderop stonden mijn man en mijn schoonmoeder met gezichten alsof er vlak voor hun neus een bestelbus vol goud was weggereden.
De afrekening liet niet lang op zich wachten.
Nog geen uur later belde Margriet Peeters Mark huilend op: de reservering bij het kuurhotel was geannuleerd en de aanbetaling waren ze kwijt.
Sanne kreeg een hysterische uitbarsting van formaat. Ze had namelijk al een foto van haar koffer op haar profiel gezet met het onderschrift: “Even weg om uit te rusten van alle jaloerse mensen.” Onder die foto had iemand al venijnig gereageerd: “Sanne, en in welk kuurhotel zitten die jaloerse mensen dan?” Een uur later was de foto verdwenen. En samen met die foto verdween Sanne zelf ook voor een etmaal uit alle familiechats.