Daaruit bleek dat de prijzen gemiddeld drie tot vier procent boven de marktwaarde lagen. Dat betekent een te hoge betaling van ongeveer zestig- tot tachtigduizend euro. En als we ervan uitgaan dat jij twintig procent van dat verschil als commissie terugkrijgt…
‘GENOEG!’ brulde Mark. ‘Wat wil je van me?’
Sanne klapte haar laptop dicht en keek hem rustig, bijna onderzoekend aan.
‘Gerechtigheid. Een scheiding zonder gedoe. Het appartement blijft bij mij en Lisa, want juridisch is het toch al van mij. Alimentatie: vijfentwintig procent van je officiële salaris, precies zoals de wet voorschrijft. En jouw moeder komt niet in mijn woning wonen.’
‘En als ik daar niet mee akkoord ga?’
‘Dan stuur ik mijn berekeningen niet alleen naar de rechtbank, maar ook naar jullie algemeen directeur. Meneer De Vries is nogal gevoelig voor financiële zuiverheid. Weet je nog hoe hij Jansen eruit heeft gegooid toen die driehonderd euro uit de kas had verduisterd?’
Mark sprong overeind. Als een opgesloten dier begon hij door de kamer te ijsberen.
‘Je maakt me kapot! Ik heb een baan, een reputatie, mijn moeder…’
‘Je moeder krijgt gewoon haar honderdtwintigduizend euro voor haar appartement en kan daar fatsoenlijk van leven. Tenminste, als jij het haar niet afpakt. Want dat was precies je plan, toch? Haar woning verkopen, het geld gebruiken voor een nieuw onderkomen voor jou en Eva, en Annemarie vervolgens bij mij onderbrengen. Heel stijlvol bedacht. Alleen gaat het niet door.’
Op dat moment ging de bel. Mark verstijfde.
‘Wie is dat?’
‘Je moeder,’ zei Sanne kalm, terwijl ze opstond om open te doen. ‘Ik heb haar uitgenodigd voor thee. En ik ga haar iets vertellen.’
‘NEE!’ Mark schoot naar de deur, maar Sanne had die al geopend.
Annemarie stapte de hal in en trok haar jas uit.
‘Sanne, lieverd, wat aardig dat je me hebt gevraagd! Mark, ben jij ook thuis? Wat gezellig!’
‘Mam, misschien komt het nu niet zo goed uit…’ begon Mark, maar Sanne liet hem niet uitpraten.
‘Annemarie, komt u alstublieft even mee naar de woonkamer. We moeten iets belangrijks bespreken. Het gaat over uw appartement in Schiedam.’
De oudere vrouw trok verbaasd haar wenkbrauwen op.
‘Mijn appartement? Wat is daarmee?’
‘Mark zegt dat hij het voor honderdtwintigduizend euro wil verkopen.’
‘VERKOPEN?!’ Annemarie sloeg haar handen tegen elkaar. ‘Maar ik woon daar al mijn hele leven! Mijn vriendinnen wonen in de buurt, mijn breiclub is daar, mijn vertrouwde huisarts zit om de hoek! Mark, wat is dit voor onzin?’
Mark kreeg een vuurrood hoofd.
‘Mam, ik wilde alleen… het is een misverstand…’
‘Er is helemaal geen misverstand,’ zei Sanne, terwijl ze een paar documenten uit haar map haalde. ‘Hier ligt een kopie van een voorlopige koopovereenkomst voor uw woning. De handtekening is vervalst, maar het handschrift lijkt sterk op dat van u, Annemarie. Mark heeft zijn best gedaan. Hij heeft waarschijnlijk geoefend.’
‘Wat zeg je nou?’ De oude vrouw greep naar haar borst. ‘Mark, is dat waar?’
‘Mam, ik kan alles uitleggen…’
‘Leg dan meteen ook uit waar het geld is gebleven dat je van ons leende “voor Annemarie”,’ voegde Sanne eraan toe. ‘Achtduizend vierhonderddertig euro. Voor medicijnen, een operatie, behandelingen… Terwijl uw moeder, zo te zien, niet eens wist dat die leningen bestonden.’
‘Mark!’ Annemarie kwam langzaam overeind. In haar stem klonk ineens staal. ‘Heb jij tegen je vrouw gelogen dat je geld nodig had vanwege mij?’
‘Mam, zo zit het niet…’
‘Hoe zit het dan wel?’ Ze stampte met haar voet op de vloer. ‘Sanne laat cijfers zien, papieren, bewijzen! Jij wilde mijn appartement verkopen? Mijn huis? En waar had je mij dan willen laten?’
Sanne antwoordde zonder haar stem te verheffen:
‘Bij ons. Of beter gezegd: bij mij. Na de scheiding zou de woning op mijn naam blijven, maar u zou hier zogenaamd komen wonen. Het geld van uw appartement wilde Mark gebruiken voor een nieuw leven met zichzelf en zijn… minnares.’
‘Minnares?’ Annemarie zakte terug op de bank. ‘Is er een andere vrouw?’
Mark zweeg. Hij staarde naar de vloer alsof daar een uitweg lag.
Annemarie draaide zich resoluut naar Sanne.
‘Weet u wat? Laat mij alles zien. Alle berekeningen. Tot op de cent. Ik wil weten waaraan mijn zoon het familiegeld heeft uitgegeven.’
Het daaropvolgende uur legde Sanne, stap voor stap en zonder haast, de feiten op tafel. Elke aankoop, iedere overboeking, elke restaurantrekening. Annemarie luisterde zwijgend, en haar blik werd met iedere post donkerder.