Sanne tikte opnieuw iets in haar notitieboekje.
‘En waarom wil Annemarie haar appartement dan ineens kwijt?’
Mark keek weg, alsof de muur naast haar plotseling bijzonder interessant was.
‘Ze wil op haar oude dag nog wat van de wereld zien. Reizen. Dat is altijd haar droom geweest.’
Zonder iets te zeggen klapte Sanne haar laptop open. Haar vingers gleden snel over het toetsenbord.
‘Merkwaardig,’ zei ze na een paar seconden. ‘Ik kijk naar haar sociale media. Haar laatste bericht is van gisteren: “Nieuwe plaid gebreid voor op de bank. Heerlijk dat ik nergens heen hoef, thuis is het toch het fijnst.” En als ik vijf jaar terugscroll, vind ik niet één bericht over reizen.’
‘Volg jij mijn moeder soms?’ Mark schoot overeind van verontwaardiging.
‘Ik volg feiten,’ antwoordde Sanne scherp. ‘En die feiten laten zien dat je liegt. Voor wie is die honderdtwintigduizend euro eigenlijk bedoeld? Voor jou?’
Hij zweeg. Zijn handen balden zich tot vuisten, daarna ontspanden ze weer. Sanne ging onverstoorbaar verder.
‘Al drie maanden kom je laat thuis. Niet door je werk. Dat heb ik gecontroleerd. Je toegangspas registreert dat je om zes uur het kantoor verlaat, maar jij stapt pas rond elf uur hier binnen. Vijf uur, Mark. Waar blijven die?’
‘Dat gaat jou niet—’
‘Dat gaat mij wél aan, omdat jij ons gezamenlijke geld uitgeeft. In drie maanden is er bijna vierduizendachthonderd euro van de creditcard verdwenen. Restaurants, cadeaus, een hotelsuite in het Mainport Hotel. Zes keer.’
‘Hoe weet jij…’ begon hij, maar hij slikte de rest van de zin in.
‘Ik doe de administratie van dit gezin, vergeten?’ Sanne opende een nieuw bestand. ‘Ik heb toegang tot onze rekeningen. Elke betaling komt langs mijn ogen. Kijk, hier bijvoorbeeld: een aankoop bij een juwelier aan de Lijnbaan. Eerst zestienhonderd, uiteindelijk vijftienhonderd euro. Diamanten oorbellen. Die heb je mij nooit gegeven. Lisa ook niet.’
‘Misschien waren ze voor mijn moeder!’ beet Mark haar toe.
‘Annemarie draagt al zeker tien jaar geen oorbellen meer. Ze is allergisch voor metaal,’ zei Sanne kalm. ‘Dat heeft ze me zelf verteld. Meer dan eens. Dus voor wiens oren waren ze bedoeld, Mark?’
Alsof alle kracht uit hem wegtrok, zakte hij terug in de fauteuil.
‘Er is… iemand. Maar het is NIET wat jij denkt.’
‘Ik denk niets. Ik wéét het. Eva, achtentwintig jaar, salesmanager bij jullie bedrijf. Eén meter vijfenzeventig, ongeveer zestig kilo, kledingmaat zesenveertig. Ze houdt van Italiaans eten en halfzoete witte wijn.’
Mark staarde haar aan. ‘Heb je een privédetective ingehuurd?’
Sanne haalde haar schouders op. ‘Waarom zou ik? Je uitgaven vertellen genoeg. Restaurant Italia: acht keer, telkens voor twee personen, telkens dezelfde wijn. Damesjurk, maat zesenveertig, Valentino, gekocht als cadeau op drieëntwintig februari. Een vreemde datum voor een geschenk, tot je ontdekt dat Eva dan jarig is. Dat staat gewoon openbaar op jullie bedrijfswebsite.’
Mark veegde met zijn mouw het zweet van zijn voorhoofd.
‘En dan? Ja, er is iets tussen ons. Maar dat betekent nog niet dat jij het appartement krijgt.’
‘Het appartement is juridisch al van mij,’ zei Sanne. ‘Het staat op mijn naam. Mijn ouders hebben het ons bij de bruiloft geschonken. Jij staat hier alleen ingeschreven. Maar de verdeling van de rest van ons bezit wordt een stuk interessanter.’
Ze opende een andere map op haar laptop.
‘Want ik heb je werkelijke inkomsten eens uitgerekend.’
‘Wat bedoel je met “werkelijke” inkomsten?’
‘Je officiële salaris ligt tussen de zestienhonderd en achttienhonderd euro per maand. Toch geef je gemiddeld tweeëndertighonderd euro uit. Dat verschil is ongeveer veertienhonderd euro per maand. Op jaarbasis kom je dan uit op zestienduizendachthonderd euro. Waar komt dat geld vandaan, Mark?’
‘Bonussen. Premies.’
‘Alle officiële bonussen lopen via de salarisadministratie. Vorig jaar heb je in totaal drieduizend euro extra ontvangen. Meer niet. Dan blijft er nog dertienduizendachthonderd euro aan onverklaarde inkomsten over.’
Zijn gezicht verloor kleur.
‘Dat kun je nooit bewijzen.’
‘Dat hoeft ook niet. Tijdens de scheiding hoef ik alleen deze berekeningen over te leggen en te vragen om niet alleen je officiële inkomen, maar ook je feitelijke inkomsten mee te nemen. De rechter kan een financieel onderzoek laten uitvoeren. Ik denk dat je directie het buitengewoon boeiend zal vinden hoe een hoofd inkoop aan extra geld komt.’
‘Jij… jij chanteert me.’
‘Nee,’ zei Sanne. ‘Ik werk met cijfers. Kijk zelf maar: jullie bedrijf heeft het afgelopen jaar voor in totaal twee miljoen euro aan bouwmaterialen ingekocht. Ik heb ook naar die aanbestedingen gekeken.’