Ze zouden het voortaan dus met z’n tweeën proberen. Van vragen was geen sprake meer. In hun hoofd was de beslissing al genomen; mijn verzet was slechts een hinderlijk obstakel dat je met genoeg volume wel uit de weg kon schreeuwen.
Ik schoof mijn stoel naar achteren en stond op. Lucas keek meteen op.
– Waar ga jij heen?
– Naar de werkkamer.
– Geen toneelstukjes, graag, – beet hij me toe. – En kom niet aanzetten met je mapjes. Ik zit hier niet op een examen.
– Nee, Lucas. Dat examen heb je zojuist zelf al afgelegd.
Ik wachtte niet op zijn reactie. In de werkkamer stond de zware kluis die mijn vader ooit voor belangrijke papieren had laten plaatsen. Nadat ik de erfenis had gekregen, had ik het slot laten vervangen door een digitaal systeem. Toch had ik Lucas lange tijd het gevoel gegeven dat hij, als het echt nodig was, alles zou kunnen krijgen waar hij om vroeg. In de kluis lagen de notariële stukken, de huwelijkse voorwaarden, bankoverzichten en een envelop waarop ik had geschreven: “A. Project. Alleen na ondertekende overeenkomst.”
Die tekst had ik er een week eerder zelf opgezet, nadat Lucas voor de derde keer had geweigerd een leencontract te ondertekenen. Toen probeerde ik nog een middenweg te vinden. Hij beweerde dat ik hem vernederde door hem niet te vertrouwen. Ik zei dat zesentachtigduizend euro zonder ook maar één document geen hulp binnen een huwelijk was, maar pure dwaasheid. En precies daar liep elk gesprek telkens vast.
Vanuit de eetkamer hoorde ik Maria’s stem:
– Ze is nu beledigd, straks komt ze wel terug. Het belangrijkste is dat je niet toegeeft. Vrouwen zoals zij begrijpen alleen een harde hand.
Ik opende de kluis met de oude code. Het geld lag er nog. Ernaast lagen de papieren die ik niet had verzameld om oorlog te voeren, maar om mezelf rust te geven: de verklaring van erfrecht, de huwelijkse voorwaarden, afschriften van mijn rekeningen, kopieën van betalingen voor Lucas’ kantoor en de berichten waarin hij om contant geld vroeg, terwijl hij weigerde ook maar één verplichting op papier te zetten.
Daarna wijzigde ik de code. Rustig, zonder haast, en ik controleerde de cijfers twee keer. Na de bevestiging gaf de kluis een korte pieptoon en verscheen op het kleine scherm de melding dat de toegang was aangepast. Vervolgens opende ik de app van de bank en trok ik Lucas’ recht in om informatie over mijn rekening op te vragen. Officieel kon hij zonder mij niets opnemen, maar hij had er een gewoonte van gemaakt de bankmanager te bellen en met zo veel overtuiging namens mij te spreken dat ik later moest uitzoeken welke woorden van hem waren en welke opdrachten werkelijk van mij kwamen.
Ik stuurde de manager meteen een bericht: alle zaken die op welke manier dan ook met Lucas verband hielden, mochten alleen nog worden bevestigd wanneer ik persoonlijk aanwezig was; ik had geen volmachten of borgstellingen afgegeven; mondelinge verzoeken moesten als ongeldig worden beschouwd. Daarna schreef ik mijn advocaat met het verzoek een kennisgeving op te stellen dat ik de financiering van Lucas’ project stopzette, en tegelijk de stukken te controleren voor een echtscheidingsprocedure.
Toen ik terugkwam in de eetkamer, stond Lucas bij het raam met zijn telefoon in zijn hand. Maria zat op mijn stoel en fluisterde iets tegen hem. Zodra ze mij zag, zweeg ze abrupt.
– Het geld voor je project krijg je morgen niet, – zei ik.
Lucas draaide zich langzaam naar me om.
– Meen je dit nou echt?
– Ja.
– Anna, ik heb morgenochtend een afspraak. Die mensen gaan echt niet naar jouw gekrenkte gevoelens luisteren.
– Dan mogen ze naar jouw uitleg luisteren.
– Het geld ligt in de kluis.
– En zonder mijn toestemming blijft het daar nu ook liggen.
Hij liep langs me heen naar de werkkamer. Ik hield hem niet tegen. Enkele seconden later klonk het signaal van een verkeerde code. Daarna nog een keer. Na de derde poging blokkeerde de kluis zichzelf voor vijftien minuten. Toen Lucas terugkwam in de eetkamer, was het zelfverzekerde uit zijn houding verdwenen.
– Wat heb je gedaan?
– De code veranderd.
Maria sprong op.
– Besef je wel wat je aanricht? Mijn zoon laat morgen mensen in de steek!
– Hij heeft zichzelf in de steek gelaten toen hij een deal bouwde op geld dat niet van hem is.
Lucas kwam dichterbij. Hij sprak zachter, maar juist daardoor werd zijn stem onaangenamer.
– Geef me de code. Nu. Daarna praten we over wat ik aan tafel heb gezegd.
– Nee.
– Anna, dwing me niet.
Ik legde mijn telefoon met het scherm naar boven op tafel. De opname liep al.
– Ik dwing niemand. Ik leg alles vast.