Alsof de vaste volgorde van haar bestaan in één klap was verpulverd. Maria kon er met haar verstand niet bij dat haar man haar had ingeruild voor zó’n vrouw.
Drie jaar nadat hij was vertrokken, kondigde hun zoon aan dat hij ging trouwen. Maria, die het verraad van de man die haar het meest nabij had gestaan nog altijd niet werkelijk had verwerkt, was helemaal niet voorbereid op een leven waarin ze alleen zou achterblijven. In het begin probeerde ze Jan zelfs van zijn huwelijk af te praten.
— Mam, waar ben je in vredesnaam mee bezig? — zei hij. — De beslissing is genomen. Emma en ik houden van elkaar. De datum staat al vast. Hoe lang zouden we dit volgens jou nog moeten uitstellen?
— Maar kom dan tenminste bij mij wonen, goed? — drong ze aan.
— Nee, dat gaat niet gebeuren. Emma wil dat absoluut niet. Ze heeft vanaf het begin gezegd dat we alleen samen gaan wonen, los van onze ouders, — antwoordde Jan.
En nu, na de geboorte van haar kleinzoon, merkte Maria dat haar zoon steeds minder tijd en aandacht voor haar had. Vanaf dat moment begon ze zich nadrukkelijk als slachtoffer op te stellen. Ze vroeg de jonge familie voortdurend om hulp, telkens weer om iets anders.
Eigenlijk verlangde ze er vooral naar opnieuw het middelpunt te zijn. Ze wilde weer degene zijn om wie alles draaide, degene die bepaalde wat er gebeurde. Zoals vroeger, toen haar man en haar zoon nog om haar heen bewogen en bijna iedere wens van haar probeerden te raden nog vóór ze hem uitsprak.
— Jan, laat Emma naar mij toe komen. Ik moet haar dringend spreken, — zei Maria op een dag aan de telefoon, terwijl ze ditmaal besloot het wat slimmer aan te pakken.
Niet veel later kreeg Emma de telefoon in haar hand gedrukt.
— Ik luister, — zei ze kortaf. Ze was net met haar zoontje bezig en had weinig geduld.
— Emma, kom vanavond even langs als Jan thuis is van zijn werk, — begon Maria met een zachte, klagende stem.
— Waarom? — vroeg Emma geïrriteerd.
— Ik ben ziek. Ik voel me werkelijk verschrikkelijk… Alles draait, mijn bloeddruk is veel te hoog. En mijn hart doet ook pijn…
— Bel dan een arts. Wat moet ik daarmee?
— Die heb ik al gebeld. Natuurlijk heb ik dat gedaan… Hij heeft een hele lijst medicijnen voorgeschreven. Iemand moet ze alleen even halen en bij mij brengen, — vervolgde Maria, bijna huilend.
— Tegenwoordig kunt u alles thuis laten bezorgen. Bestel het gewoon, dan is het opgelost.
— Emma, hoe kun je zo hard zijn? Ik vraag toch alleen maar of je even langskomt. Ik mis gewoon een beetje menselijkheid, wat gezelschap. Als je vijf of tien minuten bij me zit, voel ik me vast al beter. Toe nou?
— Laat uw zoon komen, — hield Emma voet bij stuk.
— Jan kan geen injectie zetten. En ik moet er wél een krijgen. Kom gewoon, ik wacht op je.
Maria verbrak de verbinding. Emma vertelde haar man daarna zonder enige omhaal precies wat ze van zijn moeder en haar toneelstuk vond.
Toch nam Emma die avond, toen Jan thuiskwam van zijn werk, het besluit om naar haar schoonmoeder te lopen. Het weer was prachtig, dat speelde mee. Bovendien kon ze het best gebruiken om even weg te zijn uit de dagelijkse drukte thuis, weg van de eindeloze klusjes en zorgen.
Onderweg stapte ze een apotheek binnen en kocht ze alle medicijnen die volgens Maria noodzakelijk waren.