Jullie eisen juist dat ik alles uit handen geef en met lege handen achterblijf. Denk er goed over na. Maak je keuze. Maar weet één ding: mijn besluit staat vast.”
Binnen een uur kwam er antwoord.
“Mijn moeder zegt dat je egoïstisch bent. Een vrouw hoort haar man te vertrouwen. Ik weet niet meer wie er gelijk heeft.”
Emma glimlachte flauwtjes. Meer hoefde ze eigenlijk niet te weten.
Ze belde een goede advocaat die een vriendin haar ooit had aangeraden en maakte een afspraak om de scheiding in gang te zetten. Daarna haalde ze alle papieren van de woning tevoorschijn en legde ze zorgvuldig in een aparte map.
Die avond stond Jan voor de deur. In zijn handen hield hij een enorme bos rozen. Op zijn gezicht lag een berouwvolle uitdrukking.
“Het spijt me,” zei hij al vanaf de drempel. “Dit had niet mogen gebeuren. Mijn moeder is te ver gegaan. Laten we het vergeten.”
Emma keek eerst naar de bloemen en daarna naar hem.
“Vergeten?” vroeg ze zacht. “Wat precies? Dat je mijn huis wilde afpakken? Dat je moeder de scheiding al in haar hoofd had uitgestippeld? Of dat jij zweeg toen ze daarover sprak?”
“Ik zweeg niet! Ik was alleen… in de war.”
“Na vijf jaar huwelijk raakte je in de war op het moment dat je moest kiezen tussen je moeder en je vrouw.”
Zijn arm met de rozen zakte langzaam naar beneden.
“Wat wil je dan van me?”
“Eerlijkheid,” antwoordde Emma. “Zeg het gewoon. Ben je gekomen omdat je inziet dat je fout zat? Of omdat je moeder heeft gezegd dat je het nog eens moest proberen?”
Jan zei niets. En juist dat zwijgen gaf haar het antwoord.
“Ga weg,” zei Emma vermoeid. “Pak je spullen en vertrek. Naar je moeder. Daar begrijpen ze je blijkbaar altijd.”
“Meen je dat?”
“Volkomen.”
Hij bleef roerloos staan. Toen smeet hij de bloemen op de grond.
“Je gaat hier spijt van krijgen! Zonder mij red je het niet. Je blijft helemaal alleen achter met je kostbare woning!”
“Liever alleen in mijn eigen huis,” zei Emma kalm, “dan samen met jou en je moeder alles kwijtraken wat van mij is. Ga, Jan. We hebben elkaar niets meer te zeggen.”
Hij sloeg de deur zo hard dicht dat het glas ervan trilde.
Emma bukte en raapte de rozen op. Ze zette ze in een vaas, vulde die met water en ging daarna met een kop thee bij het raam zitten.
Op haar telefoon verscheen een nieuw bericht van haar schoonmoeder: “Je zult er toch spijt van krijgen. Mijn zoon is niet zoals jij!”
Emma glimlachte slechts. Ze verwijderde het nummer en blokkeerde het daarna. Voorgoed.
Vervolgens pakte ze de map met de documenten van de woning. Alles zat erin. Alles was in orde. Haar ouders hadden voor haar gezorgd. Nu zou zij waken over wat zij haar hadden nagelaten.
Buiten zakte de zon langzaam weg. In het appartement hing stilte. Geen dreigende stilte, maar rust. Haar rust. Haar plek. Haar veiligheid.
Emma nam een slok van haar thee en merkte dat ze voor het eerst in drie maanden weer vrij kon ademhalen.
De woning bleef van haar. Precies zoals het hoorde.
Morgenochtend zou ze de advocaat bellen. Dan begon ze aan een nieuw leven. Haar eigen leven. Zonder manipulatie, zonder chantage en zonder vreemde handen die graaiden naar wat nooit van hen was geweest.
In één ding had haar schoonmoeder gelijk gehad: ze zou alleen zijn.
Maar die eenzaamheid was beter dan elke dag bang zijn om het laatste te verliezen wat haar ouders haar hadden nagelaten.