Emma deed een poging haar tegen te houden, al klonk haar stem minder vast dan ze wilde.
‘Maar daar hebben we het helemaal niet over gehad… Wij hadden zelf plannen…’
Haar schoonmoeder wuifde het bezwaar weg alsof het om een kleinigheid ging.
‘Doe niet zo krampachtig. Het huis is groot genoeg, iedereen kan hier prima terecht.’
Ondertussen rolde ze haar koffer al richting de grootste slaapkamer. Emma liep haar haastig achterna, met een groeiend gevoel dat de situatie haar uit handen glipte.
Daar bleef het niet bij.
‘O ja,’ zei haar schoonmoeder achteloos, ‘ik heb de familie natuurlijk al verteld over jullie huis. Iedereen is laaiend enthousiast.’
Emma bleef stokstijf staan.
‘Welke familie bedoel je precies?’
Het leek alsof de vloer onder haar voeten wegzakte.
‘Nou, gewoon, de onze. Mijn zus, de neven en nichten. Ze zijn al zo lang niet meer aan zee geweest.’
Langzaam werd duidelijk wat er werkelijk aan de hand was. Haar schoonmoeder had meerdere gezinnen een gratis vakantie beloofd, zonder ook maar één keer te overleggen. Over een week zouden haar zus en zwager komen, samen met twee volwassen kinderen, hun partners en twee kleinkinderen.
Acht mensen in totaal.
Niemand had eraan gedacht de eigenaresse van het huis om toestemming te vragen.
Sterker nog: de kamers waren al verdeeld. De hoofdslaapkamer had haar schoonmoeder voor zichzelf gereserveerd. De kinderkamer was bestemd voor het gezin met kinderen. De logeerkamer ging naar het tweede stel.
‘En waar moeten Jan en ik dan slapen?’ vroeg Emma zacht.
‘Op de veranda kan best een veldbed staan,’ antwoordde haar schoonmoeder zonder blikken of blozen. ‘Of jullie nemen de bank in de woonkamer. Doe niet zo moeilijk, het is maar tijdelijk.’
Die avond kwam Jan thuis. Emma hoorde het vertrouwde geluid van de motor en keek door het raam. Hij zette de auto onder de dennen neer, zichtbaar moe na een lange werkdag.
Zijn moeder was hem voor. Ze snelde naar de deur, streek onderweg de plooien van haar jurk glad en zette meteen een gekwetste glimlach op.
‘Jantje!’ riep ze terwijl ze haar zoon omhelsde. ‘Stel je voor, ik wilde alleen de familie bij elkaar brengen, en jouw vrouw maakt er meteen een drama van. Ze wil niet dat de familie komt!’
Emma zei niets. Ze pakte alleen haar telefoon, opende het gesprek en reikte het toestel aan Jan.
Op het scherm stond een bericht dat die ochtend in de familiechat was geplaatst:
‘Kom allemaal gerust. Het huis is enorm. Er is plek genoeg. Emma vindt het juist gezellig als er gasten komen.’
Jan las de berichten een voor een door. Zijn gezicht werd met elke regel strakker. Uiteindelijk keek hij op en richtte zijn blik op zijn moeder.
‘Heb jij mensen uitgenodigd zonder het ons te vragen?’
Zijn moeder haalde haar schouders op.
‘Wat is daar nou zo erg aan?’
‘En je hebt ook alvast bepaald wie in welke kamer slaapt?’
‘Natuurlijk. Iemand moet toch de boel regelen.’
‘Zelfs onze slaapkamer?’
‘Waarom niet? Ik heb een goed bed nodig. Je weet dat ik last heb van mijn rug.’
Voor het eerst leek zijn moeder niet zeker van haar zaak. Ze had duidelijk niet verwacht dat Jan haar zou ondervragen. Tot nu toe was ze gewend geweest dat hij uiteindelijk altijd toegaf.
Maar deze keer bleef hij haar aankijken.