In de tuin stonden oude dennen, hoog en scheef gegroeid door de wind.
Jan liep langzaam over het erf, keek naar de gevel, naar de bomen en daarna weer naar de horizon.
‘Weet je,’ zei hij uiteindelijk, ‘het is hier eigenlijk prachtig.’
Daarna was de beslissing snel genomen: ze zouden het huis niet verkopen. Het bleef van hen.
Het jaar daarop stond volledig in het teken van opknappen. Jan verving de ramen en pakte het dak aan, terwijl Emma zich stortte op de tuin, de kamers en alle kleine details die een huis warmte geven. Beetje bij beetje verloor het oude gebouw zijn sombere aanblik. Wat ooit vervallen en koud had geleken, veranderde in een lichte, gezellige plek om tot rust te komen.
Voor het eerst in lange tijd voelde Emma weer echte vreugde.
Die zomer plaatste ze een paar foto’s op sociale media.
Een witte veranda met rieten stoelen.
Een hangmat tussen de dennen, precies de plek waar je ’s avonds met een boek wilde liggen.
Rozen bij het hek, niet zomaar een paar struiken, maar een hele rij in verschillende kleuren en soorten.
En de zonsondergang boven zee, gefotografeerd vanaf hun eigen terras.
Onder de foto’s verschenen al snel tientallen enthousiaste reacties. Vriendinnen vroegen welk hotel het was. Collega’s geloofden nauwelijks dat dit werkelijk haar huis was.
Een paar dagen later belde haar schoonmoeder onverwacht.
Haar stem klonk vreemd zacht, bijna stroperig vriendelijk.
‘Emmaatje, ik heb je foto’s gezien. Wat hebben jullie er een heerlijk huisje van gemaakt!’
‘Dank u,’ antwoordde Emma voorzichtig.
‘Je herkent het gewoon niet terug. Alsof het zo uit een woonblad komt. Ik moet echt een keer langskomen om dat wonder van jullie met eigen ogen te bekijken.’
‘Ja… ooit een keer natuurlijk.’
‘Is de zee dichtbij?’
‘Vijf minuten lopen.’
‘Geweldig. Nou, ik geef je een kus. Doe Jan de groeten!’
Zodra Emma had opgehangen, bekroop haar een onbehaaglijk gevoel. In de drie jaar dat ze getrouwd was, had ze geleerd de toon van haar schoonmoeder te lezen. Deze omslag was te plotseling: van minachting naar bewondering, van spot naar zoete belangstelling.
Een week later bleek haar onrust terecht.
Haar schoonmoeder stond op de stoep met twee reusachtige koffers. De taxi reed alweer weg voordat Emma goed en wel de deur had geopend. Ze droeg een schort en hield nog een garde in haar hand; ze was net bezig geweest met meringue.
‘Mam? U had niets gezegd…’
‘Ik wilde jullie verrassen!’ Haar schoonmoeder drukte een kus op haar wang en stapte zonder aarzeling naar binnen.
Ze bewoog zich door het huis alsof ze er al jaren woonde. Rustig trok ze haar schoenen uit en legde haar handtas op de sidetable in de hal.
Daarna maakte ze een ronde door de kamers. Ze streek met haar vingers langs de gordijnen, ging even op de banken zitten om de zachtheid te testen en keek overal rond met de blik van iemand die kwam keuren.
De verbouwing kreeg een goedkeurend knikje.
‘Mooi behang hebben jullie gekozen. En die tegels in de badkamer zijn ook heel geslaagd.’
Vervolgens zei ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld was:
‘Ik heb besloten hier de hele zomer door te brengen. Zeelucht is goed voor iemand van mijn leeftijd.’