Ze heeft gewoon werk, krijgt pensioen én verhuurt ook nog een kamer. Toch doet Jan alsof wij haar moeten onderhouden. Terwijl hij zelf geen vinger uitsteekt om ook maar iets binnen te brengen.
Lisa zuchtte.
— Dat klinkt helaas bekend. Een collega van mij zat in precies zo’n situatie. Haar man was twee jaar lang zogenaamd “zichzelf aan het zoeken”, en ondertussen kwam haar schoonmoeder elke week vertellen wat voor slechte echtgenote zij wel niet was. Uiteindelijk zijn ze uit elkaar gegaan.
— En hoe gaat het nu met haar?
— Uitstekend. Ze zegt dat het voelt alsof er een loodzware last van haar schouders is gevallen. En stel je voor: ze houdt nu zelfs meer geld over. Alleen leven blijkt goedkoper dan een volwassen man én zijn moeder onderhouden.
Emma staarde peinzend naar buiten. Misschien was het inderdaad tijd om iets te veranderen. Zo kon het niet eindeloos doorgaan.
— Weet je wat het meeste pijn doet? — vroeg ze, terwijl ze zich weer naar haar vriendin draaide. — Ik hou van hem. Of… ik hield van hem. Ik weet het niet eens meer. Maar op deze manier kan ik niet verder.
— Dan moet je een serieus gesprek met hem voeren. Stel hem voor een keuze: óf hij gaat werken en stopt met dat eindeloze geld sturen naar zijn moeder, óf jullie gaan ieder je eigen weg. Dan zie je meteen waar je aan toe bent.
— Ik ben bang dat hij voor haar kiest, — zei Emma met een bittere glimlach.
Lisa pakte haar hand en kneep er zacht in.
— Dan heb je tenminste duidelijkheid. En dan kun je eindelijk een beslissing nemen die goed is voor jou.
Toen Emma later thuiskwam, trof ze Jan aan achter de computer. Hij was verwikkeld in een online spel en keek niet eens om toen ze binnenkwam.
— We moeten praten. Echt praten, — zei ze.
— Wacht even, ik moet deze ronde afmaken, — mompelde Jan, terwijl hij met zijn hand een wegwerpgebaar maakte.
Emma liep naar hem toe en klapte de laptop dicht.
— Nee. Nu. Dit is belangrijker dan je spelletje.
— Ben je helemaal gek geworden? — barstte hij los. — Dit was een ranked match!
— Jan, je ranglijst interesseert me niet. Ons gezin staat op instorten en jij zit hier te gamen alsof je zestien bent.
Hij leunde achterover, sloeg zijn armen over elkaar en keek haar uitdagend aan.
— Nou, kom maar op. Zeg alles wat je dwarszit. Ik luister.
Emma haalde diep adem.
— Ik ga geen geld meer naar je moeder overmaken. En ik verwacht dat jij binnen een maand werk vindt. Wat voor werk dan ook. Het hoeft geen droombaan te zijn, maar er moet tenminste weer inkomen van jouw kant komen.
— Geef je me nu een ultimatum? — vroeg Jan, met opgetrokken wenkbrauwen.
— Ja. Omdat ik moe ben van alles alleen dragen. Óf je gaat je gedragen als een volwassen man, óf we gaan scheiden.
Jan schudde zijn hoofd.
— Mam had gelijk. Ze zei al dat jij alleen maar aan geld denkt. Dat je hebberig bent.
— Je moeder heeft het mis. Ik denk aan onze toekomst. Ik ben tweeëndertig en ik wil een kind. Maar hoe moet ik aan een baby denken als mijn man al acht maanden niet werkt?
— Dit is tijdelijk!
— Acht maanden is niet tijdelijk meer, Jan. Dat is een levensstijl geworden! — Haar stem schoot omhoog. — En aan jouw reactie te horen ben je helemaal niet van plan iets te veranderen.
— Wat wil je dan? Dat ik beveiligingswerk ga doen? Of achter een kassa ga staan? Moet ik mezelf vernederen zodat jij wat rustiger kunt slapen?
— Ik wil dat je volwassen wordt en verantwoordelijkheid neemt voor je gezin. Maar blijkbaar vraag ik daarmee te veel van je.
Jan sprong zo plotseling op dat de stoel achteruit schoof.
— Weet je wat? Ik ga naar mijn moeder. Daar praten ze tenminste normaal tegen me en krijg ik geen scènes voorgeschoteld.
— Ga maar, — zei Emma uitgeput. — En denk na over wat ik heb gezegd. Je hebt een maand.
Nadat Jan was vertrokken, liet Emma zich op de bank zakken en begon te huilen. Niets was gelopen zoals ze had gehoopt. Toch was er nu geen weg terug meer. Of Jan kwam tot bezinning, of zij moest de moed verzamelen om opnieuw te beginnen.
De volgende ochtend werd Emma alleen wakker. Jan was niet thuisgekomen en had zelfs geen bericht gestuurd. Ze maakte ontbijt voor zichzelf, ging naar haar werk en probeerde de ruzie van de avond ervoor uit haar hoofd te zetten.
Op kantoor wachtte haar echter een verrassing. Haar afdelingshoofd liet haar bij zich komen.
— Emma, ik heb goed nieuws, — zei Mark met een glimlach. — Weet u nog dat project voor dat internationale bedrijf waar u de leiding over had?
— Natuurlijk. Dat hebben we vorige maand afgerond.
— De klant is buitengewoon tevreden. Zo tevreden zelfs dat ze een jaarcontract met ons willen afsluiten. En ze hebben specifiek gevraagd of u al hun projecten wilt begeleiden.
— Dat is geweldig! — Emma voelde voor het eerst sinds lange tijd iets van blijdschap terugkeren.
— En daar blijft het niet bij. Door de uitbreiding van de samenwerking willen we u een promotie aanbieden. Senior projectmanager, met een salarisverhoging die daarbij past. Ongeveer veertig procent.
Emma kon nauwelijks geloven wat ze hoorde. Dit zou een groot deel van haar financiële zorgen oplossen.
— Ik… dank u wel. Natuurlijk neem ik het aanbod aan.
— Mooi. Vanaf maandag begint u officieel in uw nieuwe functie. En Emma… u hebt dit echt verdiend. U bent een van onze sterkste medewerkers.
Toen ze het kantoor uitliep, was haar eerste impuls om Jan te bellen en hem het goede nieuws te vertellen. Maar ze hield zichzelf tegen. Laat hij eerst maar eens een stap zetten.
Die avond kwam Emma thuis en vond Sophie in de keuken. Haar schoonmoeder zat rustig thee te drinken, alsof zij degene was die daar woonde.
— Goedenavond, — zei Emma beheerst.