Sanne was natuurlijk niet van plan die blouse zelf te gaan uitwassen. Ze duwde Anouk simpelweg een plastic tas in handen en zei dat er in het gebouw ernaast een stomerij zat. Anouk haalde haar schouders op, alsof haar dat allemaal weinig kon schelen, en liet zich aan tafel zakken.
— Jullie hebben het hier goed voor elkaar, hoor, — merkte ze op, terwijl ze met een volle mond worst zat te kauwen. — Mooie verbouwing, nette meubels. Waar doen jullie dat allemaal van?
— Pardon? — Sanne dacht heel even dat ze het verkeerd had verstaan.
— Ik vraag waar jullie het geld vandaan halen, — verduidelijkte Anouk zonder enige gêne. — Mark loopt altijd te klagen dat hij krap zit. En ondertussen wonen jullie midden in de stad, in zo’n paleis van een appartement!
Sanne voelde de irritatie in haar borst opborrelen. Toch hield ze zich in. Onder Marks familie zaten ook normale, fatsoenlijke mensen, en Anouk was precies het type dat daarna overal een smerig verhaal van kon maken.
— Er bestaat één geheime plek… — zei Sanne langzaam.
De gasten bogen zich bijna vanzelf iets naar voren. Sanne liet bewust een lange stilte vallen en sprak daarna luid en nadrukkelijk, lettergreep voor lettergreep:
— Zoek. Een. Baan.
— Wij werken ook, lieverd! — kaatste Anouk terug. — Alleen word je van eerlijk werk niet rijk. Maar bij jullie loopt het blijkbaar uitstekend. Dat betekent dat er ergens wel iets blijft plakken. Geef familie gewoon een klein deel mee, dan vertellen wij niemand wat.
Sanne zette haar mok met een klap op tafel en kwam overeind.
— Klaar. Ik ben er helemaal klaar mee, Mark! Of je regelt nu een taxi voor je zus, of je bedient en vermaakt je familie verder zelf. Ik ga slapen. En als iemand het waagt me wakker te maken, bel ik de politie.
Nog een hele tijd hoorde ze gedempte stemmen, voetstappen en gerommel vanuit de andere kamers. Uiteindelijk zette ze haar wekker op zes uur ’s ochtends en viel toch in slaap.
Zoals Sanne al had verwacht, bleef Anouk met haar “jongens” overnachten. Alleen had Sanne geen enkele behoefte om die chaotische tante opnieuw onder ogen te komen. Ze maakte zich muisstil klaar en vertrok naar haar werk voordat de rest wakker werd. Mark belde en stuurde berichten, maar Sanne negeerde alles. Ze genoot van de rust, van de stilte, van het feit dat niemand iets van haar wilde. Anderhalf uur te vroeg was ze al op kantoor, waar ze met een kop koffie op haar gemak de dossiers voor die dag doornam.
Na werktijd reed ze langs de supermarkt. Vanaf de parkeerplaats belde ze Mark.
— Hoi. Mark, kom naar beneden. De boodschappen moeten naar boven.
— Kun je die zelf echt niet dragen? — vroeg hij gapend.
— Nee, — zei Sanne, terwijl haar geduld alweer begon te knappen. — Wees blij dat ik jou niet naar de winkel heb gestuurd. Ik ben tenslotte mijn eigen verjaardag aan het voorbereiden.
In werkelijkheid was zij degene die het gezin grotendeels financieel draaiende hield. De laatste jaren was haar salaris meegestegen met haar carrière. Dankzij dat inkomen hadden ze het appartement modern kunnen laten opknappen en reden ze in een goede auto. Vroeger had Mark het ook prima gedaan, maar met elk jaar leek hij minder ondernemend te worden. In plaats van zich bij te scholen of te sporten, koos hij steeds vaker voor voetbal op televisie.
Mark zette de tassen in de hal en liet zich daarna meteen weer voor de tv zakken.
Toen Sanne de keukendeur opendeed, bleef ze als aan de grond genageld staan.
Overal stond vuile vaat. Op tafel lagen aangebroken schalen met eten, dure worsten en kazen die ze speciaal voor haar verjaardagsfeest had gekocht. In het lege potje van de rode kaviaar, die ze vooraf had gehaald, dreven sigarettenpeuken. De stank was niet te harden.
— Nou ja zeg… — fatsoenlijke woorden kwamen niet eens in haar op.
De dure flessen drank die voor het feest bedoeld waren, waren óf leeggedronken óf simpelweg geopend en halfvol achtergelaten.
— Sanne! — riep Mark vanuit de woonkamer. — Er is nog iets. Mijn broer, Mark De Vries, heeft geschreven. En oom Kees ook. Ze zeggen dat ze niet naar je verjaardag komen.
— Waarom niet? — vroeg Sanne, duidelijk van slag.
Ze had het menu precies afgestemd op het aantal gasten. Bovendien had ze juist gehoopt deze mensen beter te leren kennen. De stad was niet groot, en de familie De Vries had een aanzienlijke positie.
— Geen idee… — mompelde Mark, terwijl hij zijn blik afwendde.
Sanne keek hem scherp aan.
— Ik merk dat je iets achterhoudt. Kom op, vertel.