De deurbel klonk precies op het moment dat Sanne in de badkamer stond en zich klaarmaakte om naar bed te gaan. Mark, haar man, lag al een hele tijd op de bank te snurken. Even schrok ze, maar toch liep ze naar de voordeur.
— Doe open! Ik zie heus wel dat er iemand voor het kijkgaatje staat! — galmde de stem van Anouk door het trappenhuis.
Marks zus had nooit begrepen wat zachtjes doen betekende. Door haar forse gestalte en haar tomeloze energie viel ze overal op, of ze dat nu wilde of niet.
— Hoi… — zei Sanne verward, terwijl ze de deur opendeed. Op haar gezicht zat een masker voor de gevoelige huid en in haar haar zaten krulspelden.
— Hoi, vriendin! Mooi dat jullie nog wakker zijn. We liepen hier in de buurt rond en hebben de metro gemist. Dus we blijven vannacht bij jullie, — kondigde Anouk aan, terwijl ze Sanne zonder pardon opzij duwde.
Achter haar wurmden Bas, haar man, en hun zoon Sem zich naar binnen.
— Waar is mijn broertje? Mark! Wat lig jij daar te maffen? Opstaan, je zus is er! — riep Anouk, waarna ze hard begon te lachen.
Dat gelach leek tegelijk op het gebrul van een nijlpaard en de hik van een olifant. Bij Sanne begon haar ooglid te trillen. Ze begreep meteen dat haar rustige avond voorgoed voorbij was.
— Sanne! Waarom sta je daar als een standbeeld? Zet wat op tafel. Je dierbare familie is uitgehongerd van de reis.
Sanne wierp haar man een veelzeggende blik toe, maar Mark haalde alleen zijn schouders op.
— Kom eerst maar naar de woonkamer, dan zetten we de televisie aan. Sanne maakt wel even een lichte late maaltijd. Mannen, kom op, voetbal kijken!
Sanne keek verbijsterd van haar man naar de zevenjarige Sem, die met zijn sneakers aan in haar favoriete fauteuil was geklommen. Bas, mager als een lat, zuchtte dromerig:
— Bij voetbal zouden chips trouwens wel lekker zijn. Wat denk jij, Anouk, heeft Sanne ook iets om die chips mee weg te spoelen?
— En wat denk jij, Mark, — zei Sanne zacht, — heeft Bas toevallig een reservegebit?
Bas verslikte zich, terwijl Anouk opnieuw in lachen uitbarstte.
— Jij bent me er eentje, vriendin! Vooruit, laat me je paleis zien, dan help ik wel.
— Prima, zodra Sem mijn stoel heeft schoongemaakt.
— Wat een bengel toch! Sem, schoenen uit bij binnenkomst, dat weet je!
Zonder zijn blik van zijn telefoon los te maken schopte de jongen zijn sneakers op de vloer. Daarna stak hij met een ernstig gezicht een vinger in zijn neus.
Sanne trok een vies gezicht en nam haar schoonzus mee naar de badkamer.
— Hier is een doek. Maak de fauteuil schoon. Daarna krijg je je rondleiding.
— Nou zeg… wat een warm welkom… — mompelde Anouk, terwijl ze de doek in de hand van haar zoon duwde.
Sem knikte braaf, maar deed vervolgens helemaal niets met de stoel.
Sanne was van plan zich er met een paar boterhammen vanaf te maken en daarna een taxi voor de ongenode gasten te bestellen. Terwijl ze worst sneed, hoorde ze ineens geslurp achter zich. Ze draaide zich om en zag hoe Anouk met een soeplepel borsjt uit de pan schepte en rechtstreeks uit de pan at. Anouk glimlachte breed, maar vergat eerst te slikken. De soep liep over haar kin en druppelde op haar blouse.
Zonder ook maar een spoor van schaamte veegde Anouk haar gezicht af aan de rand van diezelfde blouse. Daarna trok ze het kledingstuk uit en hield het Sanne voor.
— Was jij die even voor me? Jij hebt zo’n geweldige wasmachine. Die van ons is stokoud, van zo’n ding als dat van jou kan ik alleen maar dromen…
Sanne wilde net antwoorden, maar alles gebeurde zo snel dat ze nauwelijks tijd kreeg om ergens op te reageren. Met de vieze blouse in haar handen stond ze op het punt bezwaar te maken, toen Sem de keuken binnenkwam.
— Ik moet naar de wc! Hebben jullie daar een stopcontact?
— Nee, — zei Sanne beduusd. — Waarom heb je dat nodig?
— Bas! — brulde Anouk. — Sem moet naar de wc!
De volgende tien minuten rende iedereen door het appartement op zoek naar een verlengsnoer. Sem had namelijk last van zijn maag. Naar het toilet ging hij zelden, maar als hij ging, dan duurde het lang en moest zijn telefoon mee. En juist nu was de batterij bijna leeg.
Toen het kind eindelijk van stroom was voorzien, keerden de volwassenen terug naar de keuken. Daarna bleef alleen nog de vraag wat er met Anouks bevlekte blouse moest gebeuren.