Het was geld dat eigenlijk voor een nieuwe jas bedoeld was geweest.
Maria verscheen bij het ontbijt in een zijden ochtendjas. Zodra ze haar schoondochter zag, opgemaakt en netjes gekleed, kneep ze haar lippen tot een dunne streep samen.
‘Wat heb jij je ineens opgedoft?’ vroeg ze scherp. ‘Jij staat vandaag de hele dag in de keuken. Trek iets anders aan.’
‘Ik heb iets te doen,’ zei Emma rustig. Ze hield haar de envelop voor. ‘Voor u. Een cadeau voor jullie trouwdag.’
Maria scheurde de envelop open. Haar ogen werden groter.
‘Een wellnessdag? Emma, wat attent… Maar vandaag kan ik echt niet. Ik moet toezicht houden op de tafel, de gasten komen immers…’
Emma ging tegenover haar zitten en keek haar recht aan.
‘Maria, u wilt toch dat Sanne u vanavond stralend ziet? Stelt u zich eens voor hoe jaloers ze zal zijn. Iedereen zal willen weten waar u er zo fantastisch uitziet. En maakt u zich geen zorgen over het eten. Ik regel alles.’
Er viel een stilte. Maria liet haar vingers over de envelop glijden. Ze twijfelde nog even, maar haar ijdelheid won het van haar plichtsgevoel.
‘Nou… misschien dan. Sanne loopt inderdaad altijd op te scheppen over haar schoonheidsspecialiste. Brengt Jan me erheen?’
‘Natuurlijk,’ antwoordde Emma, en ze riep haar man.
Jan kwam slaperig de kamer in, zichtbaar slechtgehumeurd. Hij luisterde half, bromde iets wat op instemming leek, en een halfuur later waren hij en zijn moeder vertrokken. De woning werd stil.
Emma liep naar de slaapkamer. Uit de kast haalde ze een zwarte jurk die ze de dag ervoor in een tweedehandswinkel had gekocht, en een paar schoenen met hakken. Daarna belde ze een kennis van Lisa, een meisje dat af en toe als visagiste bijverdiende. Tegen vijf uur was alles klaar: haar kapsel, make-up, jurk, schoenen. Toen Emma in de spiegel keek, herkende ze zichzelf nauwelijks. Ze zag er niet langer gebroken uit. Ze leefde.
De keuken liet ze onaangeroerd.
Rond halfzeven kwamen de eerste gasten. Karin, een forse vrouw met een stem die door muren heen leek te gaan, stapte als eerste de woonkamer binnen en bleef midden in de kamer staan.
De tafel was onberispelijk gedekt. Een wit tafelkleed zonder één kreukel. Kaarsen. Kristallen glazen. Bestek voor acht personen. Alles lag keurig op zijn plek.
Alleen stond er geen eten.
‘Emma, waar zijn de… hapjes?’ vroeg Karin, terwijl ze zich omdraaide.
‘Een verrassing,’ zei Emma met een glimlach. ‘We wachten op het feestpaar.’
Daarna druppelden de anderen binnen: vriendinnen van Maria, collega’s van Jan. Iedereen had bloemen bij zich, cadeaus, nette kleding. Ze gingen zitten, wisselden blikken uit en keken telkens opnieuw naar de lege tafel. Iemand maakte een grap over een modern dieet. Er werd gelachen, maar het klonk ongemakkelijk.
Emma schonk mineraalwater in. Ze bleef glimlachen. En wachten.
Om zeven uur kwamen Jan en Maria terug. Maria zweefde bijna de hal binnen, stralend van tevredenheid: haar huid glansde na de behandeling, haar haar viel in zachte golven, haar manicure was perfect. Ze trok haar jas uit en liep de woonkamer in.
Daar bleef ze stokstijf staan.
Een lege tafel. Acht gasten met verbaasde gezichten. Emma in een zwarte jurk, met een glas water in haar hand.
‘Wat… wat moet dit voorstellen?!’ Maria’s stem sloeg over in een schelle kreet.