‘Emma! Waar is het eten? Ik had je toch een lijst gegeven!’
Jan kwam vlak achter haar binnen. Zodra hij de lege tafel zag, werd zijn gezicht donkerrood van woede.
‘Emma, ben je nou helemaal gek geworden? Er zijn mensen gekomen voor onze trouwdag en er staat niets op tafel!’
Zijn stem galmde door het hele huis. De gasten wisten niet waar ze moesten kijken. De een staarde naar zijn bord, een ander dook weg achter zijn telefoon, iemand keek overdreven aandachtig naar buiten. Alles liever dan getuige zijn van dit schouwspel.
‘Wat haal jij in je hoofd? Ben je nog wel bij zinnen?’
Emma liet hem uitrazen. Toen zette ze haar glas langzaam op tafel. Haar stem bleef kalm.
‘Dit is mijn verrassing.’
De stilte die daarop volgde, voelde alsof er een zwaar gordijn was neergelaten.
‘Ter ere van onze huwelijksdag kondig ik aan dat ik wil scheiden.’ Emma schoof haar trouwring van haar vinger en legde die midden op het witte tafelkleed. Het metaal tikte helder tegen het oppervlak. ‘Ik vertrek. Vandaag. Nu.’
Jan deed zijn mond open, sloot hem weer en probeerde opnieuw iets uit te brengen.
‘Jij… waar iedereen bij is? Je maakt hier een toneelstuk van, voor onze gasten?’
‘Nee,’ zei Emma. ‘Ik laat eindelijk zien hoe het werkelijk zit.’ Ze pakte de tas die ze al eerder had klaargezet. ‘Zeven maanden lang was ik jullie huishoudster. Ik kookte, waste, poetste en ruimde op. Vanaf vijf uur ’s ochtends tot diep in de nacht. En jij hebt niet één keer gevraagd hoe het met míj ging. Niet één keer heb je geholpen. Je nam het gewoon allemaal aan. Voor jou én voor haar was ik handig. Meer niet.’
Sanne, een vriendin van Maria, kuchte ongemakkelijk in haar vuist. Karin knikte bijna onzichtbaar, maar Emma zag het.
‘Emma, lieverd, wacht nou even,’ zei Maria snel. Ze deed een stap naar voren en stak haar handen uit, haar manicure nog altijd perfect. ‘We kunnen hierover praten. Je bent gewoon uitgeput, dat begrijp ik. We nemen iemand in huis voor de hulp, toch, Jan?’
‘Te laat,’ antwoordde Emma.
Ze liep richting de gang. Jan schoot achter haar aan en greep haar bij haar arm.
‘Blijf staan! Je kunt niet zomaar je tas pakken en verdwijnen!’
Emma trok zich los. ‘Jawel. Kijk maar.’
Ze opende de voordeur. Terwijl ze naar buiten stapte, hoorde ze Jan achter zich in paniek telefoneren.
‘Hallo, restaurant? Ik heb met spoed eten nodig voor acht personen! Nu meteen! Het maakt niet uit wat het kost, als het maar snel komt!’
Emma trok de deur achter zich dicht. Op het trappenhuis haalde ze haar telefoon tevoorschijn en stuurde Lisa een bericht: ‘Kan ik naar jou komen?’
Het antwoord verscheen vrijwel direct: ‘Kom hierheen, idioot. Dat had je allang moeten doen.’
Een week bleef Emma bij Lisa. Ze sliep op een opklapbed, ging overdag naar haar werk en zat ’s avonds stil voor het raam. Lisa stelde geen lastige vragen.
Jan bleef drie dagen bellen. Eerst schreeuwde hij, eiste hij dat ze terugkwam en noemde hij haar ondankbaar. Daarna veranderde zijn toon: hij smeekte, beloofde dat alles anders zou worden. Emma luisterde zonder iets te zeggen en verbrak telkens de verbinding. Op de vierde dag stuurde hij een bericht: ‘Mama ligt nu echt plat. Het gaat slecht met haar. Tevreden?’
Emma blokkeerde zijn nummer.
Daarna kreeg ze juist een bericht van Karin, dezelfde gast van die avond: ‘Emma, sorry dat ik u lastigval. Maar u hebt het goed gedaan. Ik heb dertig jaar met zo’n schoonmoeder geleefd en nooit de moed gehad om weg te gaan. U bent dapper.’
Vervolgens schreef Sanne. Daarna nog iemand. Allemaal lieten ze iets van zich horen.