Dat risico wilde Sanne niet nemen.
‘En je vader dan?’ vroeg Emma na een stilte. ‘Is hij zó druk dat hij niet één keer langs kon komen?’ Die vraag had haar al die dagen beziggehouden terwijl ze in dat ziekenhuisbed lag. Ze probeerde er luchtig bij te glimlachen. ‘Ik heb niets besmettelijks, hoor.’
‘Hij komt nauwelijks achter de computer vandaan,’ antwoordde Sanne. Het was de waarheid, al vertelde ze niet alles.
Emma boog zich iets naar haar dochter toe en fluisterde: ‘Andere mannen lopen hier soms meerdere keren per dag binnen bij hun vrouw. De verpleegkundigen vroegen me zelfs of ik wel een man had, omdat niemand hem ooit gezien heeft.’
‘Misschien was het beter geweest als je die niet had,’ floepte Sanne eruit.
Meteen beet ze op haar lip, maar de woorden hingen al tussen hen in.
Emma’s glimlach verdween. ‘Vertel op. Alles.’
Sanne had direct spijt van haar eerlijkheid, maar ze kende haar moeder. Emma zou niet loslaten voordat ze wist wat er thuis gebeurde. Dus vertelde Sanne hoe Jan zich gedroeg, hoe hij haar commandeerde, hoe hij deed alsof iedereen om hem heen alleen bestond om hem te bedienen.
‘Hoe hou je het met hem uit?’ vroeg Sanne uiteindelijk. Ze keek onderzoekend naar haar moeder, bang voor haar reactie.
Emma bleef een tijdje zwijgend voor zich uit staren. Het leek alsof ze in gedachten verschillende mogelijkheden tegen elkaar afwoog. Toen legde ze haar hand zacht op Sannes arm.
‘Weet je wat? Ga voorlopig even naar oma. Blijf daar een paar dagen.’
‘En jij dan?’ vroeg Sanne verbaasd. ‘Je kunt hem toch nergens toe bewegen? Hij trekt zich nergens iets van aan. Alsof er buiten hem niemand bestaat.’
‘Dan zullen we eens zien hoeveel waarde hij werkelijk hecht aan zijn gezin,’ zei Emma, nu veel ernstiger. ‘Als er niets verandert, nemen we hardere maatregelen. Jij gaat vandaag nog naar oma. Laat hem maar een paar dagen alleen zitten. Zeg desnoods dat jullie een buitenlandse stagevoorbereiding hebben.’
In totaal bleef Emma een week in het ziekenhuis. Drie dagen vóór haar ontslag vertrok Sanne naar haar grootmoeder.
Toen Emma weer thuis kwam, trof ze een woedende Jan aan.
‘Wat is dit nou weer voor onzin?’ barstte hij los, nog voordat ze haar jas goed en wel had uitgetrokken. ‘Een buitenlandse stage voor studenten? Sinds wanneer? Geen vrouw in huis, geen dochter in huis!’
‘Is dat een probleem?’ vroeg Emma kalm, met een kleine glimlach. ‘Is er niemand om Zijne Majesteit te bedienen? Ik ben niet van plan je nu een preek te geven. De dokter heeft gezegd dat ik moet rusten en me vooral niet druk mag maken. Anders lig ik straks opnieuw in het ziekenhuis, en dan niet voor maar één week.’
Ze liep naar de slaapkamer, schudde het beddengoed recht, ging liggen en pakte het boek dat ze had meegenomen.
Jan bleef verbijsterd in de deuropening staan. ‘Wat krijgen we nou? Waarom ga jij liggen? Er is niets te eten in huis, nog geen kruimel!’
Emma keek boven haar boek uit. ‘Ben je behalve lui en egoïstisch nu ook doof geworden? Ik zei net dat ik me niet mag opwinden. En huishoudelijk werk blijkt nogal slecht voor de zenuwen te zijn, als ik jou zo hoor. Kijk eens hoe gespannen jij wordt zodra er thuis iets gedaan moet worden. Ga maar even naar buiten, haal een frisse neus en loop meteen langs de supermarkt. Wat wil je eten vanavond?’
‘Pilav,’ zei Jan automatisch. Hij was nog steeds te overdonderd om iets anders te bedenken.
‘Prima. Dan koop je alles wat daarvoor nodig is. Ik stuur je een lijstje.’
Emma tikte rustig op haar telefoon en stuurde hem een bericht. Daarna voegde ze eraan toe: ‘Voor mij mag dat soort zwaar eten trouwens niet. Anders ben ik zo weer terug bij af. Daarom krijg je nog een tweede lijst.’
Er kwam nog een bericht binnen op Jans telefoon. Hij keek naar het eerste lijstje, daarna naar het tweede.
‘Meen je dit serieus? Denk je dat ik je ezel ben? Dit is de halve supermarkt!’ riep hij verontwaardigd.
Emma haalde haar schouders op. ‘Dan sla je het eerste lijstje maar over. Maar voor het tweede bestaat geen excuus. Ik moet regelmatig en verantwoord eten. Doe ik dat niet, dan kan ik thuis meteen gedag zeggen en het ziekenhuisbed weer begroeten.’
‘Dus ik mag kiezen tussen verhongeren of broccoli eten,’ mopperde Jan, terwijl hij toch zijn schoenen aantrok en naar de winkel vertrok.