Alleen ik zou dus mijn adres moeten wijzigen, iets anders moeten zoeken, dozen inpakken en ergens opnieuw een huishouden opbouwen.
En dat hele keurige plan draaide nota bene op míjn appartement.
‘Laat die ladekast maar even staan,’ zei ik. ‘Er is met niemand afgesproken dat u hier komt wonen.’
Bram trok zijn wenkbrauwen samen.
‘Wat wil je dan? Dat ik een woning ga huren terwijl dit appartement er gewoon is?’
‘Dit appartement is van mij, Bram. Niet van jou.’
‘Ik woon hier al zeven jaar.’
‘Dat ben ik niet vergeten.’
Anna mengde zich er meteen in.
‘Niemand pakt je iets af. Je kunt toch ook op een normale manier uit elkaar gaan? Voor Bram is het hier handig, voor mij ook. Jij bent nog jong, jij vindt heus wel iets goeds.’
‘Dus normaal uit elkaar gaan betekent dat jullie allebei gemak houden en ik mag verhuizen.’
Mijn schoonmoeder schoof ontevreden het meetlint terug in haar tas. Voor ze vertrok, zei ze tegen haar zoon dat ze er later nog wel rustig over zouden praten.
Met mij viel er voor haar blijkbaar niets meer te bespreken.
Twee dagen later stuurde Bram me een link naar een advertentie van een klein appartement in een andere buurt.
Daaronder stond:
‘Kijk hier eens naar. Voor jou alleen is dit ruim genoeg.’
Ik opende de foto’s.
Het was een doorsnee woning. Eén kamer, een keuken, een smalle hal. Automatisch keek ik hoe ver het lopen was naar de tramhalte en probeerde ik me voor te stellen waar mijn bureau zou kunnen staan.
Diezelfde avond zocht ik zelfs nog een paar andere opties op.
Achteraf vind ik het lastig uit te leggen waarom ik daar überhaupt mee begon. Waarschijnlijk omdat, als twee mensen zich dagenlang gedragen alsof alles al besloten is, je ongemerkt gaat zoeken naar een manier om in hun besluit te passen.
Toen Bram de advertenties op mijn telefoon zag, leek hij zichtbaar opgelucht.
‘Zie je wel,’ zei hij. ‘Er is genoeg fatsoenlijks te vinden. Je moet je alleen niet vastklampen aan één bepaalde buurt.’
Ik keek hem aan.
Bram zelf weigerde juist pertinent om naar een andere buurt te gaan, omdat hij hier gewend was.
Dat hij zichzelf tegensprak, leek niet eens tot hem door te dringen.
De volgende dag sloot ik alle woningsites en haalde ik de papieren van mijn appartement tevoorschijn.
Het koopcontract lag al jaren tussen andere documenten. Ik hoefde het niet telkens na te lezen om te weten wanneer ik deze woning had gekocht.
2015.
Wij waren pas in 2019 getrouwd.
Diezelfde dag liet ik me informeren over wat ik nu het beste kon doen. De boodschap was helder: rustig de scheiding regelen, alle stukken netjes bewaren en geen overhaaste of eigenmachtige stappen nemen. Als Bram niet uit zichzelf wilde vertrekken, moest dat via de juiste weg worden opgelost.
Meer had ik niet nodig.
Ik ging naar huis en verwijderde alle opgeslagen advertenties.
’s Avonds vroeg Bram uit zichzelf:
‘En? Heb je iets geschikts gevonden?’
‘Ja,’ antwoordde ik.
Hij spitste meteen zijn oren.
‘Welke buurt?’
‘Deze.’
‘Wat bedoel je?’
‘Ik blijf hier wonen. Jij gaat vanaf nu op zoek naar een ander appartement.’
Bram keek me een paar seconden zwijgend aan.