‘Luister,’ begon Sanne voorzichtig, ‘zou je het erg vinden als ik een paar uurtjes wegga? Ik heb met een vriendin afgesproken. Sinds Mark en ik hier zijn vertrokken, heb ik haar niet meer gezien.’
‘Tja… ik weet het niet,’ zei Emma aarzelend. Het voorstel beviel haar allerminst. ‘Ik heb je net verteld dat ik me beroerd voel. Ik kan niet op de kinderen passen.’
‘Ach, hoeveel toezicht hebben ze nou nodig? Ze zijn toch geen baby’s meer.’
‘Geen baby’s?’ Emma keek met een flauwe glimlach naar haar vierjarige neefje, dat midden op de vloer tussen de bouwblokjes zat. ‘Mijn kinderen redden zich inderdaad wel, maar die van jou moet je geen minuut uit het oog verliezen.’
‘Dan regel ik toch een oppas?’ stelde Sanne plotseling voor. ‘Ze blijft tot negen uur, en daarna ben ik weer terug.’
Emma haalde weinig enthousiast haar schouders op. ‘Goed dan. Bel haar maar.’
Als Sanne bereid was geld uit te geven aan een oppas, moest die afspraak blijkbaar wel erg belangrijk voor haar zijn, redeneerde Emma. En zolang de kinderen toch in huis bleven, kon ze haar schoonzus misschien best een handje helpen.
Sanne klaarde zichtbaar op toen Emma instemde. Ze bedankte haar uitbundig, verdween naar de badkamer, trok iets anders aan, werkte haar make-up bij en vertrok.
Voor Emma viel het allemaal nog mee, vooral omdat de oppas zich bijna voortdurend met de kinderen bezighield. De kinderen van Sanne en Mark waren druk en levendig, maar ze speelden graag met hun neefjes en nichtjes.
Terwijl Sanne ergens in een café met haar vriendin zat bij te komen, lag Emma in haar slaapkamer. Ze probeerde met pijnstillers de zeurende kiespijn te onderdrukken. Rond zeven uur kwam Bas thuis. Hij keek verbaasd op toen hij in de woonkamer een onbekende oppas en twee kleine kinderen aantrof.
‘Wat doen jouw neefje en nichtje hier?’ vroeg hij aan Emma.
‘Sanne is langsgekomen. Ze wilde dat de kinderen samen konden spelen, en zelf is ze naar een vriendin gegaan.’
‘En Mark dan?’ Bas fronste. Emma’s broer woonde al jaren met zijn gezin in een andere stad, maar afzonderlijk kwamen ze eigenlijk nooit op bezoek.
‘Die is thuisgebleven. Hij moest werken.’
‘Aha. En wanneer komt Sanne terug? Het is al acht uur, straks is het donker.’
‘Ze zei vanavond.’
Emma geloofde oprecht dat haar schoonzus zich aan de afspraak zou houden. Maar om negen uur was Sanne er nog niet. Om tien uur evenmin. Zelfs om elf uur bleef de voordeur dicht. De oppas had de kinderen inmiddels eten gegeven, hen gewassen en naar bed gebracht.
‘Sorry dat u zo lang moest blijven,’ zei Emma terwijl ze de extra uren afrekende.
‘Geeft niets,’ antwoordde de oppas vriendelijk. ‘Bel me gerust als u me nog eens nodig hebt.’