Zo scherp sneed het bevel door de kamer, dat Mark weer op zijn stoel zakte nog vóór hij goed en wel rechtop had kunnen komen.
Emma keek opnieuw op haar telefoon, veegde het snelmenu omlaag en tikte op het pictogram om haar scherm te delen.
De enorme smart-tv aan de muur flikkerde even. Het groene voetbalveld verdween abrupt. In plaats daarvan verscheen op het vijfenzeventig inch grote scherm het beeld van Emma’s telefoon.
— Wat moet dit voorstellen? — vroeg Karin, terwijl ze haar ogen wantrouwig tot spleetjes kneep.
— U wilde toch verantwoording? — Emma opende haar bankapp. — Alstublieft. Kijk maar mee. Blijkbaar hebben we vanavond een avond van openhartigheid én huishoudelijke boekhouding.
Op het grote televisiescherm verscheen de beginpagina van haar persoonlijke bankomgeving. Emma ging naar het overzicht met transacties. Op zo’n reusachtig scherm zagen de bedragen er bijna genadeloos helder uit.
Oom Kees boog onwillekeurig iets naar voren. Tante Sanne bracht haar hand naar haar mond.
— Hier, Karin, let goed op, — zei Emma, terwijl ze met haar vinger op het scherm van haar telefoon tikte; elke beweging werd tegelijk op de televisie zichtbaar. — De vijfentwintigste van elke maand. Ziet u deze vaste afschrijving? Dat is de hypotheek. Bijna vijfhonderd euro gaat er iedere keer af.
— En dan? — Karin begreep het zogenaamd niet, al was haar stem ineens minder zeker. — Mark maakt dat geld naar jou over en jij betaalt het door. Lekker makkelijk, zo de verdeler spelen!
— Werkelijk? — Emma glimlachte kort, zonder enige warmte. — Laten we dat dan meteen controleren. We openen de overboekingen van Mark naar mijn rekening.
Ze tikte de naam van haar man in de zoekbalk.
Het scherm ververste zich. In de afgelopen maand waren er drie betalingen van Mark binnengekomen. Het ging om belachelijk kleine bedragen. Bij de omschrijvingen stond: “voor brood”, “internet” en “leg iets bij voor kattenvoer”.
Karin liet haar mond een stukje openvallen. De amberkleurige broche op haar borst bewoog niet langer mee met haar verontwaardigde ademhaling.
— Wat is dit? — Ze keek verward naar haar zoon. — Mark? Waar is het geld voor het huis dan gebleven?
Mark kromp ineen op zijn stoel, hield zijn blik omlaag en begon met overdreven fanatisme met zijn vork in zijn aardappelen te prikken.
— Mam, het ligt allemaal wat ingewikkeld… — perste hij eruit. — Op mijn werk zijn de bonussen verlaagd. We halen de targets niet. Er is gedoe op de afdeling.
— Al twee jaar lang verlaagd? — vroeg Emma met een stem die kouder klonk dan glas. — Want precies twee jaar lang heb jij geen cent aan de woning bijgedragen.
Ze ging terug naar het algemene uitgavenoverzicht op het scherm.
— En dit hier, Karin, is de betaling voor gas, water, licht en servicekosten. Ook geen klein bedrag. Ook van mijn rekening. En dit zijn de boodschappen in de supermarkt. Elk weekend weer een bon waar je niet vrolijk van wordt. Het grootste deel van mijn salaris als boekhouder vanuit huis verdwijnt precies daarheen: naar de basis van ons gezin. Naar eten, vaste lasten, alles wat hier draaiende blijft. En die laarzen van mij heb ik gekocht van geld dat ik zelf verdiend heb door ’s avonds laat nog administraties af te maken.
Tante Sanne liet hoorbaar haar adem ontsnappen.