Karin liet haar vlakke hand hard op het tafelkleed neerkomen.
— Jij bent veel te goed voor deze wereld. En zij speelt intussen de chique dame! Ik heb in de hal je nieuwe winterlaarzen gezien, Emma. Echt leer, dikke zool, duidelijk geen goedkoop paar. In een winkelcentrum betaal je daar bijna een half maandsalaris voor!
Emma schoof haar bord een eindje van zich af. De laatste restjes trek waren in één klap verdwenen.
— Op wiens kosten leef ik dan precies? — vroeg ze, terwijl ze haar schoonmoeder strak aankeek. — Ik heb gewoon werk.
— Ja, dat zogenaamde werk van jou kennen we! — snoof Karin. — Thuis in je pyjama achter een laptop zitten en wat knopjes indrukken. Daar verdien je hooguit wat zakgeld mee. En wie sleept de hypotheek voort? Mark. Wie betaalt de vaste lasten? Ook Mark.
Tante Sanne probeerde de sfeer nog te redden. Met trillende vingers verschoof ze het bestek naast haar bord.
— Karin, laat die kinderen dat toch onderling regelen. Geldzaken binnen een huwelijk liggen gevoelig. Het is vandaag Kees zijn jubileum, we zouden het gezellig hebben. Kijk nou eens wat een heerlijk vlees er op tafel staat…
— Sanne, bemoei je er niet mee! — beet Karin haar zus toe. — Ik ben zijn moeder, dus ik mag best weten waar het geld van dit gezin blijft. Ik weet heus wel wat het leven tegenwoordig kost. En zij bestelt boodschappen aan huis omdat ze te beroerd is om zelf tassen te dragen. Of ze rent weer naar de kapper om haar uitgroei bij te laten werken.
Ze haalde hoorbaar adem en vouwde haar handen over elkaar.
— Als jij het geld van mijn zoon aan onzin uitgeeft, dan mag je daar verantwoording over afleggen. Vertel maar, cent voor cent, waar jij het salaris van je man doorheen jaagt.
Emma keek langzaam opzij, naar Mark.
Hij zat daar in zijn nieuwe polo van een duur merk en bleef door zijn nieuwsfeed scrollen. Alles aan hem straalde uit dat dit voor hem niet meer was dan vrouwelijk gedoe waar een verstandig man zich niet mee moest inlaten.
— Mark, — zei Emma, terwijl haar ogen smaller werden. — Wil jij je moeder misschien iets uitleggen?
Hij trok schokkerig met zijn schouder.
— Em, begin nou niet, alsjeblieft. Mam heeft wat wijn op, waarom moet je het erger maken? Ga zitten en eet gewoon verder.
— Ik maak niets erger. — Emma leunde met haar rug tegen de muur. — Jouw moeder eist hier, midden aan tafel, een financieel verslag. Ze beschuldigt mij ervan dat ik jouw loon verbraste aan mijn eigen pleziertjes.
— En dat verslag wil ik ook! — riep Karin triomfantelijk, terwijl ze haar blik langs de stilgevallen gasten liet gaan. — Mijn zoon ziet eruit alsof hij op zijn tandvlees loopt. Jij daarentegen ziet er stralend uit. Dan is de conclusie simpel: jij leeft op zijn kosten en komt niets tekort.
Heel langzaam stak Emma haar hand in de zak van haar joggingbroek.
Ze haalde haar telefoon tevoorschijn. Zonder haar ogen van Karin af te wenden, tikte ze een paar keer op het scherm.
— Dit gesprek is voorbij, — zei Mark plotseling. Hij probeerde van tafel op te staan; zijn gezicht was strakgetrokken en bij zijn kaken bewogen gespannen spieren. — Mam, kom mee naar het balkon. Even frisse lucht halen. Het is hier benauwd voor je.
— Zitten, — beval Emma.
Haar stem klonk ijzig en onverbiddelijk.