‘Ik ga mijn mond dus niet houden!’ Suzanne sloeg met haar vlakke hand op het tafelkleed, zodat de glazen zacht rinkelden. ‘Jij bent veel te goed van vertrouwen, jongen. En zij? Zij weet precies hoe ze het zichzelf naar de zin moet maken. Ik zag net in de gang je nieuwe winterlaarzen staan, Saskia. Echt leer, dikke zool, keurig model. In een winkelcentrum betaal je daar tegenwoordig bijna een half maandsalaris voor.’
Saskia schoof haar bord een stukje van zich af. De laatste restjes trek waren in één klap verdwenen.
‘Op wiens kosten zou ik dan leven?’ vroeg ze, terwijl ze haar schoonmoeder recht aankeek. ‘Ik heb gewoon werk.’
‘O ja, dat werk van jou kennen we!’ snoof Suzanne. ‘Thuis in je pyjama achter een laptop zitten, een beetje op toetsen tikken en dan wat kleingeld verdienen voor lippenstift en frutsels. Maar wie betaalt de hypotheek? Mark. Wie draait op voor gas, licht en water? Ook Mark.’
Anna probeerde de spanning aan tafel te breken. Met onrustige vingers verschoof ze vorken en messen, alsof ze daarmee de ruzie kon rechtleggen.
‘Suzanne, laat die twee dat toch samen uitzoeken. Geldzaken binnen een huwelijk liggen nu eenmaal gevoelig. En het is vandaag Kees zijn jubileum, we zouden er een gezellige avond van maken. Kijk eens wat een heerlijk vlees er op tafel staat…’
‘Anna, bemoei je er niet mee!’ kapte Suzanne haar zus af. ‘Ik ben zijn moeder en ik mag best willen weten waar het geld van mijn zoon blijft. Ik weet heus wel hoe duur het leven is. Maar mevrouw laat boodschappen bezorgen omdat ze geen tassen wil sjouwen, en daarna rent ze weer naar de kapper om haar uitgroei bij te laten werken.’
Ze haalde hoorbaar adem, vouwde haar handen ineen en boog zich iets naar voren.
‘Als jij het salaris van mijn zoon over de balk gooit aan onzin, dan kun je ook uitleg geven. Kom maar op. Vertel maar tot op de euro waar jij het geld van je man aan uitgeeft.’
Saskia keek langzaam naar Mark.
Hij zat erbij in een gloednieuw poloshirt van een duur merk. Nog altijd scrolde hij door zijn nieuwsfeed, met de uitstraling van iemand die ver boven dit soort “vrouwelijk gedoe” stond en er vooral niet in betrokken wilde worden.
‘Mark,’ zei Saskia, terwijl haar ogen smaller werden. ‘Heb jij misschien iets aan je moeder uit te leggen?’
Hij maakte een nerveuze beweging met zijn schouder.
‘Sas, begin nou niet, alsjeblieft. Mam heeft wat wijn op, waarom moet je het erger maken? Ga zitten en eet gewoon verder.’
‘Ik maak helemaal niets erger,’ antwoordde Saskia kalm. Ze leunde met haar rug tegen de muur. ‘Jouw moeder eist hier, waar iedereen bij zit, een financieel verslag. Ze beschuldigt mij ervan dat ik jouw salaris uitgeef aan mijn eigen pleziertjes.’
‘En dat verslag wil ik inderdaad!’ riep Suzanne triomfantelijk, terwijl ze haar blik over de stilgevallen gasten liet gaan. ‘Want mijn zoon ziet eruit alsof hij ieder moment kan instorten van vermoeidheid. En jij loopt erbij alsof het leven één groot feest is. Dan is de conclusie snel getrokken: jij leeft op zijn kosten en hebt nergens last van.’
Langzaam stak Saskia haar hand in de zak van haar huisbroek.
Ze haalde haar telefoon tevoorschijn. Zonder haar ogen van Suzanne af te wenden tikte ze een paar keer op het scherm.
‘Dit gesprek is voorbij,’ zei Mark plotseling. Hij probeerde van zijn stoel op te staan; zijn gezicht was strak geworden en in zijn kaken trok een spier. ‘Mam, kom. We gaan even naar het balkon, frisse lucht halen. Je hebt het gewoon benauwd.’
‘Blijven zitten,’ beval Saskia.
Haar stem klonk laag, scherp en onmiskenbaar als een bevel.