‘Jij smijt het geld van mijn zoon over de balk aan onzin, dus wees zo goed om uit te leggen waar het allemaal blijft!’
Aan de muur hing een kolossale televisie waarop, zonder geluid, een sportzender draaide. Het groene veld flakkerde over het scherm en wierp een kille glans over de etende gasten.
Oom Kees werkte met zichtbaar plezier een flinke portie salade naar binnen en wierp tussendoor telkens een blik op de wedstrijd. Tante Anna depte zorgvuldig haar mondhoeken met een servet.
Rond de tafel hing die typische, zware feeststemming: de geur van gebraden vlees mengde zich met het dure parfum van zijn moeder.
‘Kijk, dát is nog eens een apparaat!’ Mark sloeg met zijn vlakke hand op tafel om de aandacht van de familie te trekken. ‘Vijfenzeventig inch, Kees. Een paneel van de nieuwste generatie. Ik heb er een maand over gedaan om de juiste te kiezen, zodat we thuis eindelijk films kunnen kijken zoals het hoort. Prachtig, toch?’
Vol bewondering liet hij zijn blik langs de smalle zwarte rand van het scherm glijden. Daarna schoof hij de nieuwe smartwatch met metalen band wat rechter om zijn pols.
‘Ja, Mark, goed gedaan,’ zei Suzanne slepend, terwijl ze de barnstenen broche op haar borst rechtzette. ‘Alles voor het huis, alles voor het gezin. Zo hoort een echte man te zijn. Dat kan niet iedereen zeggen.’
Met veelbetekenende ogen keek ze richting keuken, waar Saskia juist de tweede schaal met heet eten uit de oven haalde.
Saskia deed alsof ze de opmerking niet had gehoord. Ze schepte de aardappels over op een serveerschaal, veegde haar handen af met een vochtig doekje en liep ermee naar de woonkamer.
‘Neem gerust, oom Kees,’ zei ze, terwijl ze de schaal midden op tafel zette.
‘Dank je wel, meisje,’ antwoordde Kees, meteen al reikend naar een nieuwe portie. ‘Maar die televisie is inderdaad indrukwekkend. Zal wel een rib uit je lijf zijn geweest, of niet?’
Mark maakte een vaag gebaar met zijn hand en nam een slok uit zijn glas.
‘Ach, viel mee,’ zei hij achteloos. ‘Ik heb hem tenslotte voor onszelf gekocht, niet voor vreemden.’
Suzanne prikte een ingelegde paddenstoel aan haar vork en keek haar schoondochter strak aan.
‘Wat ik alleen niet begrijp, Saskia, is waarom mijn zoon zich van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat uit de naad werkt en zijn gezondheid opoffert, terwijl jij er blijkbaar alleen maar druk mee bent om zijn zuurverdiende geld uit te geven.’
Er viel een loodzware stilte over de tafel. Tante Anna liet haastig haar blik zakken naar haar bord.
‘Suzanne, laten we alsjeblieft geen scène maken waar gasten bij zijn,’ zei Saskia vlak, terwijl ze op haar plaats aan het uiteinde van de tafel ging zitten.
‘Waarom zou ik mij moeten inhouden?’ De stem van haar schoonmoeder werd harder en overstemde zelfs het zachte gemompel van de televisie. ‘Laat iedereen het maar horen! Mijn Mark rent zich rot, draait overuren, komt thuis met donkere kringen onder zijn ogen door dat kantoorwerk. En jij, liefje, hebt het jezelf ondertussen wel erg gemakkelijk gemaakt.’
Mark boog zich over het scherm van zijn nieuwste smartphone. Hij deed alsof hij een uiterst belangrijk bericht las en hield zich, zoals gewoonlijk, buiten alles wat hij “vrouwengedoe” noemde.
‘Mam, kunnen we dit later doen?’ mompelde hij zonder op te kijken.
‘Nee, jongen,’ beet Suzanne terug. ‘Zo makkelijk kom je hier niet vanaf.’