‘Ik begrijp best dat jullie het minder ruim hebben,’ vervolgde Sophie, ‘maar ik ben wel je enige zus. Ik wil niet voor schut staan waar al die mensen bij zijn.’
Jan knikte slechts. De gekrenkte opmerking slikte hij weg, maar vanaf die avond liep hij met een donker gezicht door het huis. Om de kleinste dingen kon hij plotseling uitvallen.
Een paar dagen later vergat Emma de browser op de computer af te sluiten. Jan kwam de werkkamer binnen om zijn telefoonoplader te pakken en zag vanuit zijn ooghoek een openstaande pagina van internetbankieren. Zijn nieuwsgierigheid won het van zijn fatsoen. Hij bewoog de muis en het scherm lichtte weer op.
Een spaarrekening op naam van Emma. Saldo: 54.000 euro.
Jan zakte neer op de stoel achter het bureau en bleef naar de cijfers staren. Vierenvijftigduizend euro. En zij had hem al die tijd verhalen verteld over kosten, investeringen en moeilijke maanden in haar zaak. Dus ze had geld achtergehouden. Jarenlang had ze hem voorgelogen.
Hij klikte de pagina dicht en probeerde zichzelf tot rust te dwingen, maar zijn gedachten schoten alle kanten op. Dat geld hoorde bij hun huishouden. Hij had er net zo veel recht op als zij. Bovendien verwachtte Sophie een cadeau. Als hij haar een flink bedrag zou geven, zou ze eindelijk begrijpen dat hij geen mislukkeling was, maar iemand die meetelde.
De volgende dag belde Jan zijn zus.
‘Sophie, hoi. Luister, ik heb nagedacht… Ik wil je voor je jubileum iets groots geven. Vijftigduizend euro.’
Aan de andere kant bleef het even stil.
‘Jan, meen je dat nou echt?’
‘Absoluut. Jij bent mijn zus. Jij verdient het beste. Laat iedereen maar zien dat wij geen armoedzaaiers zijn.’
‘O, Jan, ik heb altijd geweten dat jij een echte man was! Pieter zal niet weten wat hij hoort. Dank je, lieverd, echt.’
Met een triomfantelijke glimlach beëindigde Jan het gesprek. Nu hoefde hij alleen Emma nog zover te krijgen dat ze het geld gaf.
Die avond kwam hij thuis terwijl Emma in de keuken het eten stond klaar te maken. Ze roerde in een pan en keek pas op toen hij in de deuropening bleef staan.
‘Emma, we moeten praten.’
‘Waarover?’ vroeg ze, terwijl ze haar handen aan een theedoek afveegde.
‘Over geld. Ik heb vijftigduizend euro nodig.’
Emma fronste.
‘Waarvoor heb jij ineens zo’n bedrag nodig?’
‘Ik heb het Sophie beloofd voor haar jubileum. Het is ons cadeau namens de familie.’
‘Wat voor cadeau? Jan, waar heb je het over?’
‘Doe niet alsof je van niets weet,’ zei hij, en zijn stem werd hard. ‘Ik weet van die spaarrekening. Ik heb het op de computer gezien. Vierenvijftigduizend euro. Dacht je soms dat je dat voor mij verborgen kon houden?’
Alle kleur trok uit Emma’s gezicht.
‘Heb jij in mijn privézaken zitten neuzen?’
‘Draai er niet omheen. Dat geld is van ons samen. We zijn getrouwd, dus ik heb er net zoveel recht op.’
‘Jan, dat zijn reserves uit míjn bedrijf. Mijn werk, mijn risico, mijn jarenlange sparen. Jij hebt daar niets mee te maken.’
‘Onzin! Binnen een huwelijk is alles gemeenschappelijk. En ik heb Sophie al mijn woord gegeven. Ze rekent erop. Wil je soms dat ik voor leugenaar sta?’
Emma deed een stap achteruit.
‘Ik geef je dat geld niet. En al helemaal niet als pronkcadeau voor je zus. Ben je helemaal gek geworden?’
Jans gezicht vertrok van woede. Hij greep de sleutels van de keukentafel en smeet ze tegen de muur.
‘Dan doen we het anders. Jij vertelt me nu meteen waar de bankpas ligt, of ik zoek hem zelf wel.’
Hij stormde de slaapkamer in, rukte de kastdeuren open en trok schoenendozen van de planken, die hij achteloos op de vloer gooide. Emma rende achter hem aan.
‘Stop daar onmiddellijk mee!’
Jan sleurde de laden van de commode open en keerde ze om. Ondergoed, papieren, verzorgingsspullen — alles belandde op het bed en op de grond. Blind van razernij ging hij door, zonder zich iets aan te trekken van Emma’s geschreeuw.