‘Waar is het dan?! Waar heb je het verstopt?!’
Emma probeerde hem bij de commode weg te duwen. Jan draaide zich abrupt om en gaf haar zo’n harde zet dat ze achteruit struikelde. Haar rug knalde tegen de deurpost naast de muur en even hapte ze naar adem.
‘Bemoei je er niet mee!’ brulde hij.
Daarna raasde hij verder door het appartement. Geen kast bleef dicht, geen lade onaangeroerd. In de woonkamer trok hij het bureau open en veegde alles wat erin lag met één beweging op de vloer. Emma bleef in de deuropening staan. Ze beefde, niet alleen van woede, maar ook van angst. De man die daar stond te razen, leek in niets meer op degene met wie ze had geleefd.
Toen hij niets vond, bleef Jan midden in de woonkamer staan. Zijn borst ging snel op en neer. In zijn ogen lag iets verwilderds.
‘Ik snap niet waar je dat geld hebt weggestopt, jij kreng! Die vijftigduizend euro van jou had ik Sophie beloofd voor haar jubileum!’
Hij schoot op haar af, greep haar bij haar schouders en kneep zo hard dat zijn vingers in haar huid beten.
‘Zeg op! Waar is die pas? Waar zijn de papieren?’
Hij schudde haar alsof ze niets woog. Emma probeerde zich los te rukken, maar zijn greep was als ijzer.
‘Laat me los! Jan, je bent niet goed bij je hoofd!’
‘Zeg het dan!’
Met al haar kracht duwde ze hem van zich af. Heel even verloor hij zijn evenwicht, en dat was genoeg. Emma wrikte zich uit zijn handen los en rende naar het lage kastje waar haar telefoon lag. Ze griste het toestel mee, vluchtte de badkamer in, sloeg de deur dicht en schoof de vergrendeling erop. Meteen dreunden Jans vuisten tegen het hout.
‘Doe open! Hoor je me?! Onmiddellijk openmaken!’
Haar handen trilden zo hevig dat ze het scherm nauwelijks ontgrendeld kreeg. Eindelijk vond ze het nummer van haar vader en drukte ze op bellen.
‘Papa! Papa, help me!’ Haar stem sloeg over in een gil.
‘Emma, meisje, wat is er gebeurd?’
‘Jan… hij is doorgedraaid… Hij eist geld… Hij wil het aan zijn zus geven… Hij heeft me door elkaar geschud… Hij probeert binnen te komen!’
‘We komen eraan! Doe de deur niet voor hem open. Begrijp je dat? Niet opendoen!’
‘Ja…’ fluisterde Emma, terwijl ze langzaam tegen de muur omlaag zakte.
Aan de andere kant van de deur bleef Jan tekeergaan.
‘Denk je dat je je kunt verstoppen?! Je geeft dat geld toch wel! Sophie rekent erop! Ik heb mijn woord gegeven!’
Emma zat op de koude tegels van de badkamer, haar telefoon tegen haar borst gedrukt, en telde de minuten. Het leek eindeloos te duren voordat eindelijk de bel ging. Daarna klonk de stevige stem van haar vader door het appartement.
‘Jan! Doe onmiddellijk die deur open!’
Achter de muur werd het opeens stiller. Er klonken gedempte stemmen, zwaar en gespannen. Even later werd er zacht op de badkamerdeur geklopt.
‘Emma, ik ben het. Doe maar open.’
Met stijve vingers schoof ze de grendel terug. Hendrik sloeg meteen zijn armen om zijn dochter heen en bracht haar naar de woonkamer. Johanna stond midden in de chaos en keek verbijsterd naar de spullen die overal verspreid lagen. Jan zat op de bank, zijn hoofd gebogen.
‘Pak je spullen,’ zei Hendrik, terwijl hij zijn schoonzoon strak aankeek. ‘En verdwijn hier. Nu.’
‘Hendrik, laten we hier rustig over praten…’
‘Rustig?’ Zijn stem werd scherp. ‘Je hebt mijn dochter vastgegrepen. Je hebt haar huis overhoopgehaald. Je hebt haar geld geëist. Je krijgt tien minuten om je tas te pakken en op te rotten. Anders bel ik de politie.’
Jan hief zijn hoofd en keek naar Emma. In zijn blik brandde nog altijd woede, maar daaronder school ook angst.
‘Emma, je begrijpt het niet… Ze is mijn zus. Ik kan haar toch niet laten vallen…’
‘Ga weg,’ zei Emma zacht. ‘Meteen.’
Jan stond op. Zonder nog iets te zeggen liep hij naar de slaapkamer. Hij smeet kleren, documenten en een oplader in een sporttas. Een paar minuten later stond hij bij de voordeur, de tas in zijn hand.
‘Jullie krijgen hier nog spijt van,’ beet hij hun toe.
Toen sloeg hij de deur zo hard achter zich dicht dat de muren leken na te trillen.
Emma liet zich op de bank zakken. Johanna ging naast haar zitten en trok haar voorzichtig tegen zich aan.
‘Het komt goed, lieverd. Het is voorbij.’
‘Mama, ik begrijp het niet…’ fluisterde Emma. ‘Hoe kon hij dit doen… voor een handvol geld?’