Maar hoe moest je in vredesnaam iets bespreken wanneer je hart in stukken lag en de gekwetstheid zo hoog zat dat je het liefst hardop in tranen uitbarstte? Emma hield van haar man. Juist daarom deed het zo’n pijn dat die liefde blijkbaar niet op dezelfde manier werd beantwoord. En dan Maria…
Voor Emma was haar schoonmoeder bijna een moederfiguur geworden. Ze had haar vertrouwd, zich gelukkig geprezen dat Maria haar leek te accepteren en haar in alles steunde. Nooit, zelfs niet in haar ergste vermoedens, had ze kunnen bedenken dat diezelfde vrouw achter haar rug zulke dingen over haar zou zeggen.
Diep vanbinnen had Emma gehoopt dat ze eindelijk een echte familie had gevonden, een plek waar ze erbij hoorde en waar men van haar hield. Nu brokkelde dat beeld in één klap af. Kon je in zo’n situatie eigenlijk nog wel van familiebanden spreken?
Zonder geluid te maken verliet ze het appartement van haar schoonmoeder. De spullen waarvoor ze eigenlijk was gekomen, vergat ze volledig. Als verdoofd liep ze naar huis. Alleen twijfelde ze inmiddels zelfs aan dat woord: huis. Mocht ze de woning waar zij en Maarten samen woonden nog wel zo noemen? Als hij over haar had geklaagd bij zijn moeder, dan betekende dat vast dat hij allang nadacht over een manier om van haar af te komen. Emma kon niets anders doen dan zich voorbereiden op wat onvermijdelijk leek.
Toen Maarten die avond thuiskwam van zijn werk, vroeg ze haastig hoe zijn dag was geweest en of alles goed met hem ging. Hij wuifde haar vragen echter weg, mompelde dat hij doodmoe was en zei dat hij alleen maar wilde slapen.
— Dus zo zit het? Je wilt afstand van me nemen? — fluisterde Emma.
Ze had liever gehad dat hij het haar recht in het gezicht had gezegd, in plaats van zich achter zwijgen te verschuilen. De volgende ochtend dekte ze de tafel voor het ontbijt en nam ze zich voor om het gesprek niet langer uit te stellen. Ze zou hem open vragen wat hem in hun huwelijk niet beviel.
— Waar heb jij het in hemelsnaam over? — barstte Maarten uit. — Wanneer heb ik gezegd dat mij iets niet bevalt? Er is niets aan de hand. Voor mij is alles goed zoals het is. Hou alsjeblieft op met jezelf onzin aan te praten en dat vervolgens op mij te projecteren. Zo ken ik je helemaal niet. Eerlijk gezegd stel je me nu behoorlijk teleur.
Hij schoof zijn stoel met een ruk naar achteren en stond op van tafel.
Die avond kwam hij terug met bloemen. Hij bood zijn excuses aan. Als hij zich zo had gedragen dat Emma dacht dat er iets mis was, dan speet hem dat, zei hij. Hij wilde dat rechtzetten. Emma vroeg hem op haar beurt om eerlijk tegen haar te zijn. Als er problemen ontstonden, moesten zij die samen bespreken, zonder zijn moeder erbij te betrekken.
— Heeft mijn moeder soms iets over jou gezegd? — vroeg Maarten verbaasd. — Voor zover ik weet heb ik niet over je geklaagd. Raar. Ik zal haar eens vragen wat ze allemaal heeft bedacht.
— Doe dat niet, — viel Emma hem meteen in de rede. — Wees gewoon eerlijk tegen mij. Als je moe wordt van onze relatie, zeg het dan rechtstreeks. Je hoeft niets op te kroppen tot het te veel wordt. Over onvrede moet je praten, anders verandert een huwelijk langzaam in een last die je allebei kapotmaakt.
Maarten beloofde dat hij voortaan open tegen haar zou zijn. Toch liet het Emma niet los. Er bleef iets wringen. Haar man gedroeg zich vreemd. Soms belde hij met iemand, waarna hij zichtbaar gespannen raakte. En dat gesprek tussen Maria en haar vriendin bleef maar door haar hoofd spoken. Haar schoonmoeder had ongetwijfeld over haar geklaagd. Emma had niet precies kunnen opmaken waar het om ging, maar zulke woorden kwamen niet zomaar uit de lucht vallen.
Ze werd er onrustig van. Niets was voor haar erger dan onzekerheid. Wanneer je niet wist wat de volgende dag zou brengen, werd zelfs ademhalen zwaar. Maarten bleef herhalen dat hij van haar hield en dat hij niets op haar aan te merken had, maar zijn nervositeit verdween niet. Emma bleef zich afvragen wat daarachter schuilging. Als er werkelijk niets mis was tussen hen, dan moest de oorzaak misschien bij Maria liggen.