zo hard dat Emma de telefoon van haar oor moest houden.
‘We staan al twintig minuten voor jouw deur!’ krijste Saskia. ‘Waarom doe je niet open?’
Emma kwam overeind in bed en streek met haar hand over haar gezicht. Buiten zakte de zon al weg achter de huizen. Ze had dus bijna de hele dag geslapen.
‘Omdat ik daar niet ben,’ zei ze. Tot haar eigen verbazing ontsnapte er een schamper lachje.
Aan de andere kant werd het stil.
‘Niet daar?’ Saskia’s stem sloeg over. ‘Waar ben je dan in vredesnaam?’
‘In een andere stad.’
Weer viel er een korte stilte. Daarna barstte haar tante los.
‘Ben je nu helemaal brutaal geworden? Je wist dat wij zouden komen en bent gewoon vertrokken? Hoe durf je!’
‘Heel eenvoudig,’ antwoordde Emma, ineens opmerkelijk rustig. ‘Ik heb gezegd dat ik jullie niet binnen zou laten. Jullie hebben ervoor gekozen niet te luisteren.’
‘Wat verbeeld jij je wel?’ Saskia hapte bijna naar adem van woede. ‘Er zal toch wel iemand een sleutel hebben? Een buurvrouw, een vriendin, wie dan ook. Bel diegene. Laat ze de sleutel brengen. Wij redden ons heus wel zonder jou, we zijn geen kinderen.’
Emma verstijfde. Even wist ze niet zeker of ze het goed had verstaan. Dit was geen misverstand meer. Dit was pure brutaliteit.
‘Tante Saskia… meen je dit serieus?’
‘Natuurlijk meen ik dat! Wij hebben gereisd, we zijn moe, en jij voert hier een toneelstuk op.’
‘Ik was niet van plan met jullie in één huis te zitten,’ zei Emma langzaam. ‘En al helemaal niet om jullie zonder mij mijn woning in te laten.’
‘Jij ondankbare—’
De deur van de logeerkamer piepte zacht. Anna stond in de opening, in haar kamerjas, haar haar nog warrig van de slaap en haar ogen tot spleetjes geknepen. Zonder iets te zeggen stak ze haar hand uit. Emma aarzelde nauwelijks en legde de telefoon erin, alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.
‘Saskia,’ zei Anna. Haar stem was zo koud dat Emma er kippenvel van kreeg. ‘Met Anna. Luister goed naar me en onderbreek me niet.’
Uit de telefoon klonk een verward protest, half gesputter, half gekakel.
‘Jan kon je niet uitstaan,’ ging Anna onverstoorbaar verder. ‘Nooit gekund. Zijn hele leven niet. En geloof me, ik weet dat beter dan wie dan ook. Dus leg mij eens uit waarom jij je nu aan zijn dochter probeert op te dringen. Wat wil je van haar?’
Emma hoorde hoe Saskia iets probeerde terug te zeggen, maar haar woorden struikelden over elkaar.
‘Mooi,’ sneed Anna haar af. ‘Dan zijn we klaar. Je belt Emma niet meer. Nooit meer. Als ze hulp nodig heeft, heeft ze mensen bij wie ze terechtkan. En jij hoort daar beslist niet bij. Einde gesprek.’
Ze drukte de verbinding weg en gaf de telefoon terug.
Emma bleef haar moeder aankijken alsof er plotseling een onbekende vrouw voor haar stond.
‘Mam…’ bracht ze uit. ‘Zo heb ik je nog nooit meegemaakt.’
Anna snoof, trok haar kamerjas recht en haalde haar schouders op.
‘Dat heb ik van je vader geleerd. Jan zei altijd dat je Saskia alleen op die manier aankon. Eén keer goed blaffen, en dan blijft ze jarenlang uit de buurt.’
Toen verscheen er een glimlach op haar gezicht. Kleine rimpeltjes waaierden uit bij haar ogen.
‘Blijkbaar werkt het nog steeds. Kun je nagaan.’
Emma begon te lachen. Eerst zacht, toen steeds harder, totdat alle spanning van de afgelopen dagen uit haar lijf leek te stromen. Anna hield het ook niet meer en lachte met haar mee.
‘Kom,’ zei ze uiteindelijk, terwijl ze met haar hoofd naar de keuken knikte. ‘We zetten thee. En dan vertel je me rustig wat er allemaal is gebeurd.’