‘U bent blijkbaar iets vergeten: dit appartement staat op míjn naam. Hoe komt u erbij dat u het kunt verkopen?’ De brutale schoonmoeder stond ineens met een makelaar in mijn woning.
Precies om tien uur ging de deurbel.
Sanne zat op dat moment nog achter haar laptop. Ze legde de laatste hand aan een werkrapport en verwachtte absoluut niemand. Met lichte irritatie liep ze naar de deur, wierp een snelle blik door het kijkgaatje en fronste verbaasd.
Op de overloop stond haar schoonmoeder.
Alleen was ze niet alleen gekomen.
Naast Anna stond een onbekende man in een keurig pak, met een map onder zijn arm. Achter hen wachtte een jong stel dat nieuwsgierig om zich heen keek, alsof het trappenhuis al onderdeel was van een bezichtiging.
Sanne deed de deur open.
— Anna?
Haar schoonmoeder nam niet eens de moeite om te groeten.
— Eindelijk. Kom binnen, kom binnen, — zei ze, terwijl ze de anderen met een breed gebaar naar voren wenkte. — We laten alles meteen zien.
De man met de documenten stapte zelfverzekerd naar binnen.
— Goedemorgen. Ik ben de makelaar.
Sanne bleef een paar tellen zwijgend staan. Ze keek eerst naar hem, daarna naar het jonge stel en uiteindelijk naar haar schoonmoeder.
— Pardon, maar wat is hier precies de bedoeling?
— Hoezo, wat? We laten het appartement zien.
— Aan wie?
— Aan kopers natuurlijk.
Het jonge stel glimlachte ongemakkelijk. Aan hun gezichten was te zien dat zij ook niet begrepen waarom de eigenaresse van de woning zo overrompeld leek.
Sanne haalde langzaam adem. Daarna zei ze, opvallend rustig:
— U bent blijkbaar iets vergeten, maar dit appartement staat op mijn naam. Waar haalt u het idee vandaan dat u het mag verkopen?
Er viel een pijnlijke stilte.
Een paar seconden lang zei niemand iets. De makelaar keek onzeker naar Anna. De potentiële kopers wisselden een blik uit. Anna sloeg verontwaardigd haar handen in de lucht.
— Daar gaan we weer!
— Waar gaan we weer mee?
— Met dat familiedrama. Zet ons niet voor schut waar vreemde mensen bij zijn.
Sanne moest bijna lachen.
Als hier iemand bezig was anderen in verlegenheid te brengen, dan was zij dat in ieder geval niet.
Waar het allemaal vandaan kwam
Het appartement was werkelijk van Sanne.
Helemaal van haar.
Ze had het gekocht nog voordat ze haar toekomstige man leerde kennen. De aankoop was betaald met geld uit de verkoop van het huis van haar oma en uit middelen die zij zelf had opgebouwd.