— Wat wil je dan doen? — Mark fronste zijn wenkbrauwen, maar liet zich toch weer op de stoel zakken.
Daarop gaf ik hem een korte, maar zeer leerzame uiteenzetting.
De economie van een feestzaal is genadeloos. Ze heeft geen medelijden met mensen die hun handtekening zetten zonder de kleine lettertjes te lezen. Bij een basismenu komen moeiteloos allerlei extra posten: bedieningskosten, huur van geluidsapparatuur, live muziek, aankleding van de zaal, kurkgeld, extra hapjes, losse desserts, noem maar op.
Het bedrag dat mijn schoonmoeder alvast had neergelegd, was niets meer dan lokaas. Zodra een klant zich eenmaal de trotse eigenaar van een feestavond waant, begint het echte spel pas. En wanneer die klant er ook nog heilig van overtuigd is dat iemand anders straks de eindafrekening zal voldoen, is er al helemaal geen reden meer om zuinig te doen.
— Snap je het? — vroeg ik met een glimlach. — De portemonnee van een ander lijkt altijd bodemloos, totdat je op een dag tegen de bodem van je eigen domheid aankijkt. Laat haar maar bestellen. Wij gaan het alleen niet betalen.
Mark grijnsde. In zijn ogen verscheen die ondeugende schittering weer, precies die blik waardoor ik ooit tot over mijn oren op hem verliefd was geworden.
Drie dagen later stonden Karin en Sanne bij ons op de stoep, duidelijk niet zomaar voor een kop koffie, maar voor een officieel bezoek.
Mijn schoonmoeder zag eruit alsof ze thuis alvast had geoefend op de rol van vorstin tijdens een staatsbezoek. Ze droeg een nieuwe blouse en haar haar was opgestoken in een ingewikkeld bouwwerk dat vermoedelijk de hoogte van haar ambities moest verbeelden.
— Mijn kinderen! — begon ze plechtig, terwijl ze plaatsnam op de bank en zorgvuldig denkbeeldige kreukels van haar rok streek. — Ik heb besloten dat eenenzeventig niet zomaar een getal is. Vorig jaar is mijn jubileum in het water gevallen, dus dit jaar haal ik alles dubbel en dwars in.
Ze richtte haar rug nog iets trotser.
— Restaurant Imperial. Ik wilde het bescheiden houden, maar wel stijlvol. Alleen de allernaasten. Een man of veertig.
Mark en ik wisselden een blik. Bescheiden. In Imperial. Met veertig mensen.
Karin haalde een uitnodiging tevoorschijn, gedrukt op dik papier met goudkleurige opdruk. Ze reikte hem aan alsof ze ons een koninklijk decreet overhandigde.
— Aan het einde van de avond zullen er waarschijnlijk nog een paar kleine dingetjes afgerekend moeten worden, — zei ze achteloos, terwijl ze haar manicure bestudeerde. — Maar jij bent tenslotte mijn oudste zoon, mijn steun en toeverlaat. Je laat je moeder op zo’n dag toch niet in de steek. En jij, Anna, regel jij dan iets aardigs voor de gasten? Van die bedankjes, bonbonnières en zo. Dat is tegenwoordig helemaal in.
Sanne zat naast haar en knikte ijverig, met een gezicht alsof ze zojuist namens een heel comité haar steun betuigde.
— Mama heeft een feest verdiend! — verklaarde mijn schoonzus met zoveel pathos dat er bijna achtergrondmuziek bij hoorde. — Ik zou zelf natuurlijk alles betalen, dat weten jullie, ik hou zó veel van mama. Maar ik zit momenteel financieel echt klem, het is om te huilen. Telefoons zijn ook zo duur geworden, en die van mij was helemaal op, dus ik móést wel een nieuwe op afbetaling nemen.
Onhandig schoof ze haar gloednieuwe topmodel smartphone dieper in haar tas.
Ik keek naar die twee en genoot bijna van het tafereel. Hun brutaliteit had zulke monumentale afmetingen aangenomen dat je er zonder moeite een museumzaal mee had kunnen vullen.
Gul zijn met andermans geld is nu eenmaal de prettigste vorm van liefdadigheid, vooral als je ervan overtuigd bent dat de kassa jou nooit zal aankijken.
— We komen naar het feest, — antwoordde ik rustig. — Maar de cadeautjes voor de gasten en alle andere extra’s regelen jullie zelf. Wij bestellen niets bij. Trouwens, hoe zit het eigenlijk met de kozijnen? Die man van het inmeten heeft nog steeds niet gebeld.
Karin hapte heel even naar adem, maar herstelde zich onmiddellijk. Daar had ze ervaring mee.
— Ach, ze hebben daar op de werkplaats enorme drukte! Juli hè, bouwseizoen! — wuifde ze weg. — De uitvoerder zei dat we even geduld moeten hebben. Misschien twee weken, misschien een maand. Maak je vooral geen zorgen, het geld is in veilige handen.
In de veiligste handen denkbaar, dacht ik. Rechtstreeks in de kassa van het restaurant.
Vlak voor ze vertrok, meldde Karin terloops dat ze Marks telefoonnummer aan het restaurant had doorgegeven als contactpersoon. Voor het geval er plotseling iets afgestemd moest worden over de betaling of over de levering van individuele desserts. Of ze haar zoon daarvoor toestemming had gevraagd? Natuurlijk niet. Waarom zou ze ook.
Vanaf dat moment kreeg mijn schoonmoeder geen cent meer van ons.
De nieuwe kozijnen regelden we zelf bij een betrouwbaar bedrijf, en het bedrag haalden we tijdelijk uit onze noodreserve. Niet ideaal, maar duizend keer beter dan nog langer meespelen in Karins toneelstuk.
Twee dagen voor het banket reed Mark langs bij Imperial. Hij wilde zeker weten dat onze val netjes dicht zou klappen en tegelijk duidelijkheid scheppen bij de administratie van het restaurant.
De manager, Pieter, bleek een man van achter in de vijftig te zijn, met een kaarsrechte houding, een onverstoorbaar gezicht en manieren die aan een ouderwetse butler deden denken.
Mark stelde zich voor en legde uit dat zijn nummer bij de reservering vermeld stond als extra contact. Daarna vroeg hij beleefd of er op welke manier dan ook financiële verplichtingen aan zijn naam waren gekoppeld.
Pieter bladerde door de papieren en keek vervolgens op.
— Volgens het contract is Karin de opdrachtgever en tevens de betalingsplichtige partij, — zei hij kalm. — Uw handtekening staat nergens in de overeenkomst. Uw telefoonnummer is uitsluitend als bereikbaarheidsnummer genoteerd.
— Uitstekend, — knikte Mark. — Dan wil ik u verzoeken de eindafrekening niet aan mij te presenteren. Ik heb geen aanvullende diensten besteld en ik zal ze ook niet betalen.
— Alle betalingen worden uitsluitend afgehandeld met degene die het contract heeft ondertekend, — bevestigde Pieter zonder een spier te vertrekken.
Toch meende Mark in zijn ogen een flits van begrip te zien. Waarschijnlijk had deze man in zijn loopbaan al genoeg familiedrama’s meegemaakt rond niet-betaalde rekeningen voor luxe voorgerechten en te royaal ingeschonken wijn.
En toen brak de grote dag aan.
Die avond leek het asfalt buiten nog na te gloeien van de julihitte, maar in de zaal van Imperial deden de airco’s hun werk met militaire toewijding. Daardoor voelde Karin zich kennelijk volledig vrij om voor haar entree alles uit de kast te halen.