Niets. Werkelijk niets. Emma schoot de slaapkamer uit en stormde de keuken binnen, waar Jan doodgemoedereerd aan zijn koffie zat.
‘Jan! Waar zijn mijn diamanten?’ Haar stem sloeg over van paniek en woede.
Jan keek zonder haast op. Eerst nam hij nog een slok, alsof ze hem naar het weer had gevraagd.
‘Ik heb ze aan mijn moeder gegeven,’ zei hij vlak. ‘Bij haar komen ze veel beter tot hun recht.’
Emma verstijfde. Even leek de keuken om haar heen weg te zakken.
‘Wat heb je gedaan?’ bracht ze fluisterend uit.
‘Wat al veel eerder had moeten gebeuren.’ Jan zette zijn kopje neer. ‘Er moest eindelijk eens een einde komen aan jouw hebzucht.’
‘Dat is mijn erfenis!’ schreeuwde Emma. ‘Hoe durfde je?’
Ze greep zich vast aan de rand van de tafel. Haar zicht werd wazig van vernedering en razernij. Jan kwam rustig overeind. Juist die kalmte sneed dieper dan welke belediging ook.
‘Doe niet zo hysterisch,’ beet hij haar toe. ‘Mijn moeder verdient die sieraden veel meer dan jij. Zij zal ze tenminste dragen.’
‘Dat bepaal jij niet!’ Emma’s stem trilde. ‘En je moeder al helemaal niet. Jullie zijn allebei dieven.’
Vanbinnen stond ze in brand. Haar handen beefden van woede. Dit was haar man. De man van wie ze had gehouden, aan wie ze haar vertrouwen had gegeven. En hij had haar zonder blikken of blozen verraden, alleen om de inhaligheid van zijn moeder te bevredigen.
‘Let op je woorden!’ brulde Jan. ‘Ze is mijn moeder!’
‘En ik ben je vrouw! Of telt dat soms niet meer?’
Emma griste haar tas van de stoel en rende het appartement uit. Buiten hield ze een taxi aan en gaf het adres van haar schoonmoeder door. Tijdens de rit probeerde ze zichzelf tot bedaren te brengen, maar haar vingers bleven trillen op haar schoot.
De jarige zelf deed open. Anna droeg een feestelijke bordeauxrode jurk. Om haar hals en aan haar oren fonkelden de diamanten van Emma’s grootmoeder.
‘Emma?’ Anna keek verrast. ‘Je bent vroeg. De gasten komen pas over twee uur.’
Emma staarde naar haar eigen sieraden op het lichaam van een ander en voelde hoe de woede opnieuw door haar heen kolkte.
‘Doe ze onmiddellijk af,’ siste ze tussen haar tanden.
‘Wat zeg je?’ Anna deinsde achteruit. ‘Ben je soms gek geworden?’
Emma zette een stap naar voren en greep naar het slotje van de ketting. Anna slaakte een gil en probeerde haar weg te duwen.
‘Waag het niet me aan te raken!’ krijste ze. ‘Dit is een cadeau van mijn zoon!’
‘Dit is mijn erfenis.’ Emma maakte de sluiting los en trok de ketting van haar hals.
‘Dief!’ gilde Anna. ‘Ik bel de politie!’
Emma haalde de oorbellen uit haar oren en pakte ook de ring van het tafeltje in de hal. Haar handen waren opvallend beheerst, al raasde er vanbinnen een storm. Anna schoot radeloos door de gang heen en weer, wild gebarend van verontwaardiging.
‘Bel gerust,’ zei Emma ijskoud. ‘Dan kunt u meteen uitleggen hoe uw zoon de erfenis van de grootmoeder van zijn vrouw heeft gestolen.’
‘Je bent compleet ontspoord!’ Anna’s gezicht liep rood aan van woede. ‘Op mijn verjaardag nog wel! Jan zal je dit nooit vergeven.’
Bij de voordeur bleef Emma staan. Langzaam draaide ze zich om.