— Anna, u hebt zelf prachtige sieraden — zei Emma, terwijl ze met moeite haar kalmte bewaarde.
— Zeker, maar niets wat hiermee te vergelijken is! — beet haar schoonmoeder haar toe. — Jan, zeg jij er dan eens iets van!
Vanaf dat moment merkte Emma dat er iets in haar man verschoof. Waar hij zich eerder afzijdig had gehouden, koos hij nu steeds openlijker de kant van zijn moeder.
— Emma, kom nou, wat is het probleem? — probeerde hij haar ’s avonds te overreden. — Mijn moeder vraagt ze toch niet voor altijd.
— Jan, dit is een herinnering aan mijn oma! — Emma staarde hem ongelovig aan. — Zij heeft ze aan mij toevertrouwd.
— Maak er geen drama van — wuifde Jan weg. — Het zijn stenen, meer niet. En mijn moeder voelt zich gekwetst door jouw koppigheid.
Emma keek naar de man tegenover haar en herkende hem nauwelijks nog. Waar was de zorgzame, oplettende persoon gebleven met wie ze ooit was getrouwd?
Op een avond, na weer zo’n bezoek van Anna, barstte de spanning eindelijk los.
— Je moeder wordt echt onuitstaanbaar! — viel Emma uit zodra de voordeur achter Anna was dichtgevallen.
— Jij bent onuitstaanbaar! — schreeuwde Jan plotseling terug. — Je gedraagt je hebberig om een paar waardeloze prullen!
Emma deinsde achteruit. Prullen? Noemde hij de erfenis van haar grootmoeder zo? Het voelde alsof er iets in haar borst werd dichtgeknepen.
— Als jij dit alleen maar rommel vindt — zei ze, en haar stem trilde van gekwetstheid — dan spreken wij blijkbaar niet dezelfde taal.
— Mijn moeder heeft gelijk — ging Jan door. — Je bent egoïstisch. Je denkt alleen aan jezelf.
De tranen brandden in haar keel. Emma balde haar handen tot vuisten, vastbesloten hem niet te laten zien hoe diep zijn woorden haar raakten.
Ze draaide zich om en sloeg de slaapkamerdeur achter zich dicht. Pas daar liet ze haar tranen de vrije loop. Waarom? Waarom zou ze haar kostbaarste bezit moeten afstaan aan iemand die er niets anders in zag dan glinsterende steentjes?
De verjaardag van haar schoonmoeder kwam dichterbij. Zestig jaar, een ronde leeftijd. Emma piekerde dagenlang over een passend cadeau.
— Anna, misschien kunt u zeggen waar u blij mee zou zijn? — vroeg ze toen ze elkaar weer zagen.
Haar schoonmoeder wierp haar een neerbuigende blik toe.
— Ik heb niets nodig, lieverd — antwoordde ze met nadruk. — Ik heb alles al.
Emma keek ongemakkelijk naar Jan. Die deed alsof hij volledig opging in zijn telefoon.
— Jan, wat moeten we voor je moeder kopen? — vroeg ze die avond.
— Geen idee — mompelde hij. — Bedenk maar iets.
— Maar het is jouw moeder.
— En? — Jan legde geïrriteerd zijn telefoon neer. — Ze zei toch dat ze niets wilde.
Uiteindelijk kocht Emma een dure zijden sjaal en een fles Franse parfum. Ze pakte alles zorgvuldig in een mooie doos, al bleef een onaangenaam voorgevoel aan haar knagen.
De ochtend van de verjaardag begon gehaast. Emma trok een donkergroene jurk aan en besloot er smaragdgroene oorbellen bij te dragen, ook nog van haar oma, maar veel minder waardevol. Ze opende haar sieradendoos en verstijfde. De fluwelen vakjes staarden haar leeg aan. De diamanten waren verdwenen.
Haar hart begon wild te bonzen. Ze haalde de hele ladekast overhoop, trok elke lade open en keek elk plankje na.