— Ik heb jouw diamanten aan mijn moeder gegeven! Bij haar komen ze veel beter tot hun recht! — mijn man schonk stiekem mijn erfstuk aan zijn moeder
Emma tilde het deksel op van het oude sieradendoosje van donker mahoniehout. Met haar vingertoppen streek ze langzaam over de zachte fluwelen binnenkant. In het bleke ochtendlicht vingen de diamanten elke straal op. Het deed haar pijn, zo scherp kwamen de herinneringen terug.
Een maand voor haar overlijden had haar oma haar deze set gegeven. Een ring met een grote steen in het midden. Fijne oorbellen. En een hanger aan een dun kettinkje.
Vanuit de gang klonk Jans stem.
— Emma, ben je bijna klaar? Ze hebben al drie keer gebeld!
— Bijna — antwoordde ze, terwijl ze het doosje voorzichtig sloot.
Jan verscheen in de deuropening van de slaapkamer. Na drie jaar huwelijk had Emma geleerd zijn stemming aan de kleinste details af te lezen. Vandaag stond er spanning in zijn gezicht.
— Kijk je alweer naar die sieraden van je oma? — vroeg hij, met een knik naar het doosje. — Je zou ze ook eens kunnen dragen, weet je.
— We gaan naar de verjaardag van jouw collega — wierp Emma tegen. — Waarom zou ik daar diamanten voor omdoen?
Jan haalde alleen zijn schouders op en liep weg. Emma keek nog één keer naar de fonkelende stenen en borg het doosje daarna zorgvuldig terug in de commode.
Twee weken later kwam haar schoonmoeder Anna eten. Emma stond in de keuken te koken toen ze uit de woonkamer die bekende, zoetige stem hoorde.
— Jan, laat me die diamanten van Emma nog eens zien — vleide Anna. — Zonde toch, dat zoiets prachtigs maar ergens ligt te liggen.
Emma bleef roerloos staan met een bord in haar handen. Vanbinnen trok alles zich samen.
— Mam, dat is een erfstuk van haar oma — zei Jan. — Zij bepaalt zelf wanneer ze het draagt.
— Natuurlijk, natuurlijk, dat begrijp ik best — zuchtte Anna. — Alleen is over een maand de bruiloft van de dochter van Sanne de Vries. Kun je je voorstellen wat voor indruk ik zou maken met zo’n set?
Emma kwam de woonkamer binnen en zette de borden nadrukkelijk netjes op tafel.
— Anna, ik heb het al eerder gezegd — sprak ze beheerst. — Deze sieraden betekenen heel veel voor mij.
— Maar het is maar voor één avond! — Anna vouwde smekend haar handen samen. — Ik zou er zó voorzichtig mee zijn.
— Het spijt me, maar nee — zei Emma beslist.
Aan tafel leek de sfeer in één klap te bevriezen. Jan at zwijgend door en ontweek de blik van zijn vrouw. Anna schoof met veel vertoon haar bord opzij.
Er ging een maand voorbij. Daarna kwam haar schoonmoeder steeds vaker langs, en elke keer vond ze wel een aanleiding om de diamanten ter sprake te brengen.
— Emma, lieverd — begon ze dan met een stroperige stem. — Bij het jubileum van de universiteit is zelfs de rector aanwezig. Ik zou er zo graag waardig uitzien.
Emma haalde diep adem en richtte zich opnieuw tot haar schoonmoeder.