Ze waren er al — alle drie. Karin droeg een bordeauxrood colbert, Eva had nieuwe laarzen aan en Daan hield een map onder zijn arm geklemd, gewichtig als een schooljongen die naar een landelijke wedstrijd mocht.
— Daar ben je dan, — zei Karin tevreden knikkend. — Ga zitten, schoondochter. Dan regelen we dit meteen even.
Anna nam plaats en legde haar tas op haar schoot.
Esther, een vrouw van rond de vijftig met een vermoeid gezicht, schoof de papieren netjes voor zich uit.
— Goed. Anna, u staat geregistreerd als eigenaar van het bedrijfspand op het adres Arnhem, nummer veertien?
— Dat klopt.
— Er ligt een voorlopige overeenkomst waarin het voornemen tot verkoop is vastgelegd. Die is namens u ondertekend door uw echtgenoot. Bevestigt u dat hij daartoe bevoegd was?
Anna keek op.
— Nee.
Karin schoot overeind alsof iemand haar had aangestoten.
— Hoezo nee? Anna, wat krijgen we nou?
— Ik heb mijn man nooit toestemming gegeven om namens mij te tekenen, — zei Anna rustig. — Geen volmacht, geen mondeling akkoord. Op het document dat hij heeft ondertekend, staat een kopie van mijn handtekening. Ik wil graag weten waar die vandaan komt.
Daan werd lijkbleek.
— An… ik bedoel… ik heb hem gewoon overgenomen van dat vorige contract…
— Overgenomen, — herhaalde Anna. — Esther, u hebt het gehoord?
De notaris zette haar bril af en richtte haar blik strak op Daan.
— Meneer, beseft u eigenlijk wat u zojuist hebt gezegd?
— Maar ze zijn getrouwd! — viel Karin uit. — Wat maakt het nou uit wie er tekent? Ze vormen één gezin!
— Dat maakt juridisch een aanzienlijk verschil, — antwoordde Esther koel.
Anna opende haar tas.
— Ik heb de stukken meegenomen. Nu we hier toch allemaal zitten, kunnen we het beter meteen volledig uitzoeken.
Ze haalde de eerste map tevoorschijn.
— Huwelijkse voorwaarden. Een week vóór de trouwdatum opgesteld en notarieel vastgelegd. Artikel vier: bezittingen die een van de echtgenoten door schenking of erfenis verkrijgt, evenals inkomsten uit de eigen onderneming van een van beiden, blijven persoonlijk eigendom van die echtgenoot. Handtekening van Daan. Hier.
Er viel een stilte.
Langzaam draaide Karin haar hoofd naar haar zoon.
— Daan. Welke huwelijkse voorwaarden?
— Mam, ik… — Daan knipperde verward. — Ik weet het niet meer. Zij zei dat ik moest tekenen, dus ik tekende…
— Jij hebt getekend?! — Karin greep zich vast aan de rand van de tafel. — Jij idioot, je hebt een papier ondertekend dat tegen je eigen moeder werkt?
— Niet tegen uw moeder, — verbeterde Anna haar. — Tegen het inpikken van bezit dat haar niet toebehoort.
Ze legde een tweede map op tafel.
— Verder. Het pand is officieel omgezet naar bedrijfsruimte. Sinds vorig jaar is het bovendien voor vijftien jaar verhuurd aan de besloten vennootschap Draad. Die huurovereenkomst is geregistreerd en de beperking staat in het register. De tweede vennoot is Sanne De Vries. Zelfs als u het pand op wonderbaarlijke wijze in handen had gekregen, had u het gekregen mét een lopend huurcontract voor de komende vijftien jaar. Tegen een tarief dat ik zelf heb vastgesteld.
Voor het eerst mengde Eva zich in het gesprek.
— Maar… dat is toch niet eerlijk.
Anna keek haar schoonzus aan. Kalm, zonder woede.
— Eva. Oneerlijk is wanneer familieleden een half jaar lang achter iemands rug verdelen wat diegene met eigen handen heeft opgebouwd. Dat ik mezelf tegen mijn eigen familie heb beschermd, is misschien verdrietig. Maar oneerlijk is het niet.
Rode vlekken verschenen in Karins hals en wangen.
— Jij sluwe vos! Jij had dit allemaal van tevoren bekokstoofd! Je hebt ons allemaal om de tuin geleid!
— Ik heb niets bekokstoofd, Karin. Ik heb alleen één keer naar tante Maria geluisterd.
— Wie stelt die tante Maria van jou nou helemaal voor!
— Een vrouw die mij niet alleen een woning naliet, — zei Anna. — Maar ook het verstand om mijn hoofd te gebruiken.
De notaris kuchte kort.
— Dames en heren. Deze transactie gaat niet door. Anna geeft geen toestemming en er bestaat geen bevoegdheid om namens haar te handelen. En u, Daan, raad ik dringend aan juridisch advies in te winnen. Wat u met die handtekening hebt gedaan, is een heel andere kwestie.
Daan zat grauw aan tafel en hield zijn map vast alsof die hem nog kon redden.
Karin sprong op.
— Dit laten wij er niet bij zitten! Ik heb connecties!
— Jawel, — zei Anna terwijl ze opstond. — U laat het erbij, omdat er niets valt te halen.
Ze klikte haar tas dicht en keek naar haar man.
— Daan. Vandaag haal ik mijn spullen op. De aanvraag heb ik gisteren al ingediend.
— Welke aanvraag? — fluisterde hij.
— Die voor de echtscheiding.
Karin barstte in lachen uit, lelijk en gemeen.
— Waar denk jij heen te gaan, parasiet? Je hebt toch niets!
Anna bleef in de deuropening staan.
— Ik heb mijn atelier, mijn handen en mijn naam. Dat zult u nooit begrijpen.
Binnen twee uur had ze haar spullen weggehaald.
Voor zes jaar huwelijk bleek het bijna beschamend weinig: drie tassen met kleding.