‘Daar ga je weer, met je venijnige opmerkingen!’ Ze trok een pruillip alsof iemand haar persoonlijk had beroofd van de wereldvrede. ‘Ik eis respect! Ik ben zijn moeder! Ik heb jou in de familie toegelaten!’
‘Het is mijn appartement,’ merkte ik droog op.
‘Dat doet er niet toe!’ Ze maaide met haar hand door de lucht en raakte bijna de schaal huzarensalade. ‘Jij hoort voor ons te zorgen. Misschien gaat er bij mij wel een groot talent verloren! Misschien wil ik een onderneming beginnen!’
‘Wat voor onderneming?’ vroeg Daan. ‘Een fabriek voor problemen, met levering op industriële schaal?’
Saskia kleurde donkerrood.
‘Hoe durf je zo tegen mij te praten! Heeft zij je dat geleerd? Pantoffelheld! Ik heb mijn best voor jou gedaan! Ik wilde dat wij allemaal rijk zouden leven! En jullie…’
Op dat moment besloot ze haar laatste troef op tafel te gooien.
‘Als jullie mij nú geen geld geven voor die filters, dan… dan trek ik bij jullie in! Ik verhuur mijn eigen woning en kom hier wonen, in de woonkamer! En dan leer ik jou, Emma, elke dag hoe je fatsoenlijk soep maakt!’
Er viel een stilte die zo zwaar was dat zelfs de vorken leken te bevriezen. De dreiging was van het kaliber nucleaire winter. Samenwonen met Saskia was ongeveer hetzelfde als vrijwillig een kooi binnenstappen met een uitgehongerde wasbeer die bovendien last heeft van stemmingswisselingen.
Ik keek naar Daan.
Hij glimlachte.
Niet zenuwachtig. Niet aarzelend. Breed, kalm en met een zekerheid die ik al een tijdje niet bij hem had gezien.
‘Mam,’ zei hij, terwijl hij een opgevouwen papier uit zijn zak haalde. ‘Ik heb werk gevonden. Vandaag kreeg ik het officiële aanbod. Hoofd projectengineering. En het salaris… laten we zeggen dat je daar niet eens over durft te fantaseren.’
De ogen van mijn schoonmoeder begonnen te schitteren als twee bouwlampen in een donkere steeg.
‘Mijn jongen!’ riep ze uit, waarbij haar woede onmiddellijk verdampte en plaatsmaakte voor stroperige tederheid. ‘Ik wist het! Mijn bloed verloochent zich niet! Zie je wel, nu gaan we eindelijk goed leven! We kopen die filters, en een nieuwe bank, en voor mij een mooie jas van bont…’
‘Nee, mam,’ onderbrak Daan haar.
Ze knipperde.
‘Hoezo nee?’
‘Precies zoals ik het zeg. We kopen helemaal niets van dat alles. Ik heb het met Emma besproken. We gaan een hypotheek aanvragen voor een groter appartement. En tot die tijd sparen we. Strakke begroting. Geen overbodige uitgaven.’
‘Wat?’ Ze bleef staan alsof iemand haar stekker eruit had getrokken.
‘En trouwens,’ ging Daan onverstoorbaar verder, ‘jij bent de laatste tijd toch zo bezig met spiritualiteit, energieën en hogere krachten? Dan zijn materiële zaken eigenlijk schadelijk voor je. Geld heeft lage vibraties, mam. We willen je karma niet vervuilen.’
‘Wát?!’ Ze hapte naar lucht, rood van verontwaardiging. ‘Welke vibraties? Geef gewoon geld!’
Daan spreidde zijn handen alsof hij werkelijk niets kon doen.
‘Dat gaat niet. Emma is mijn financieel directeur. Voor alle aanvragen moet je bij haar zijn.’
Saskia draaide zich langzaam naar mij om. Haar gezicht deed me denken aan een verfrommeld briefje van vijftig euro dat door geen enkele geldautomaat nog geaccepteerd zou worden.
‘Jij…’ siste ze.
‘Ik,’ zei ik, terwijl ik rustig mijn glas leeg dronk, ‘investeer uitsluitend in projecten met toekomst. En u, schoonmama, bent helaas een toxisch actief. Te veel risico, geen rendement.’
Sinds die avond zijn er zes maanden verstreken.
Daan doet het geweldig op zijn nieuwe werk, en ja, we hebben inderdaad een ander appartement gekocht. Groter, lichter en vooral: met een woonkamer waar niemand tegen zijn zin in hoeft te overwinteren.
En Saskia? Die belt nog ongeveer één keer per maand. Dan klaagt ze over haar gezondheid, over de buren, over de prijzen in de supermarkt en over het morele verval van de jeugd. Maar om geld vraagt ze niet meer. Blijkbaar heeft ze begrepen dat de bank “Zoon en Schoondochter” haar vergunning definitief heeft ingetrokken.
Onlangs hoorde ik dat ze werk heeft gevonden als conciërge in een appartementencomplex. Zelf vertelt ze iedereen dat ze het doet “voor het contact met mensen”. Maar wij weten wel beter. Nu kan ze officieel controleren wie bij wie op bezoek komt, hoe laat iemand thuiskomt en welke tassen de bewoners naar boven dragen.
Kortom: de perfecte baan voor iemand die graag haar neus in andermans zaken steekt.
Alleen krijgt ze er nu eindelijk voor betaald.