‘Ik ga dood,’ kondigde Saskia aan met een stem alsof die uit een kelder kwam, terwijl ze één oog op een kier zette. ‘Mijn bloeddruk is tweehonderd boven nul. Mijn hart hamert als een sloophamer. Jij hebt me zover gekregen.’
‘Saskia,’ zei ik, terwijl ik voorzichtig op het randje van de fauteuil ging zitten. ‘Ik ben bij de bank geweest. Hebt u mijn handtekening onder die borgstelling gezet?’
‘Dat is helemaal geen vervalsing!’ Ze schoot zo kwiek overeind dat haar bloeddruk kennelijk spontaan genezen was. ‘Ik heb alleen geoefend. Mijn hand trilt nu eenmaal, op mijn leeftijd. Bovendien zijn we toch familie? Wat maakt het uit van wie zo’n krabbeltje is?’
‘Dat maakt nogal wat uit.’ Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn. ‘Valsheid in geschrifte. Strafbaar volgens het Wetboek van Strafrecht. Daar kunt u tot twee jaar voor krijgen. In de gevangenis serveren ze naar verluidt gratis pasta, dus over uw maaltijden hoeft u zich dan geen zorgen meer te maken.’
Ze trok zo wit weg dat ze bijna één geheel werd met het behang.
‘Jij… jij zou de moeder van je man laten opsluiten?’
‘Ik niet,’ antwoordde ik kalm. ‘De bank doet dat met plezier. Maar ik kan mijn verklaring intrekken, als we tot een fatsoenlijke afspraak komen.’
Saskia kneep haar ogen tot spleetjes. In haar hoofd, dat duidelijk was gebouwd voor kleine slinkse plannetjes, begonnen de tandwieltjes hoorbaar te knarsen.
‘Wat wil je?’
‘Ten eerste schrijft u een verklaring dat die schuld volledig van u is. Ten tweede zet u het recreatiehuisje over op Daan. Via een schenking. Morgen al. Dan kunnen de incassojongens het niet in beslag nemen. Wij verkopen het daarna en lossen daarmee uw lening af. Wat er overblijft, krijgt u om van te leven.’
‘Nooit!’ gilde ze. ‘Dit is chantage!’
‘Nee,’ corrigeerde ik haar. ‘Dit heet crisismanagement. Het is simpel: óf het huisje, óf een brits. Net als in een kantine: aardappelpuree of macaroni, kiezen mag, maar eten zult u.’
Ze deed nog een poging om te redeneren. Daarna kwamen de tranen. Vervolgens wilde ze zelfs dramatisch flauwvallen, maar precies op tijd meldde ik dat ik dan een emmer koud water over haar heen zou gooien. Daar zag ze toch maar van af, vooral omdat ze het laminaat niet wilde verpesten.
Uiteindelijk won het gezonde verstand. Of misschien gewoon de angst voor een verblijf op kosten van de staat.
Een week later zaten we bij de notaris. Het recreatiehuisje, dat monument van achterstallig onderhoud en scheefgezakte goten, bleek verrassend snel een koper te vinden. De opbrengst was genoeg om haar lening voor de cursus “Godin van Overvloed” helemaal af te betalen, en er bleef zelfs nog iets over.
Maar het echte slotstuk van deze vertoning kwam tijdens een familiediner dat Saskia per se wilde organiseren ter ere van onze “verzoening”. Aan alles was te merken dat ze op revanche aasde.
De tafel stond vol schalen salade waarin meer mayonaise zat dan groente. Saskia had zichzelf aan het hoofd van de tafel geïnstalleerd, als een generaal die net een verloren veldslag probeerde te herschrijven.
‘Nou, kinderen,’ begon ze met een honingzoete stem, terwijl ze haar glas met zelfgemaakte likeur ophief. ‘Eind goed, al goed. Emma heeft natuurlijk hardvochtig gehandeld door mij mijn voedzame stukje grond af te nemen, maar omdat ik een wijze vrouw ben, vergeef ik haar. Trouwens, Daan, ik zag laatst een advertentie… Ze verkopen daar unieke waterfilters met zilverionen. Slechts vierhonderd euro. Het water wordt er bijna heilig van! Na al deze viezigheid moeten we ons allemaal reinigen. Emma, jij betaalt dat toch wel? Als teken van spijt.’
Daan verslikte zich in zijn huzarensalade. Ik legde heel rustig mijn vork neer.
‘Saskia,’ zei ik, terwijl ik haar mijn meest roofdierachtige glimlach schonk. ‘Weet u dat zilverionen in grote hoeveelheden argyrie kunnen veroorzaken? Dan kleurt de huid blauw. Dat zou u uitstekend staan: net een Avatar, maar dan met pensioen.’