‘Dan huren we iets voor ze,’ zei Emma. ‘Of we zoeken samen naar een goedkopere oplossing. Er moet toch iets te regelen zijn.’
Jan trok een wrange glimlach. ‘Waarvan, Emma? We hebben net de verbouwing betaald. De lening voor de auto loopt ook nog. Twee huren kunnen we echt niet ophoesten.’
‘Maar met z’n vieren in een tweekamerwoning…’ Ze schudde langzaam haar hoofd. ‘Jan, dat is niet normaal. Wij zijn volwassen mensen. We hebben ons eigen ritme, onze gewoontes, ons eigen leven.’
Hij draaide zich naar het raam, alsof hij haar niet langer wilde aankijken. ‘Jij hebt mijn ouders gewoon nooit gemogen. Dat is het hele probleem.’
‘Dat is niet eerlijk,’ wierp Emma tegen, al stak er ergens diep vanbinnen een ongemakkelijke waarheid in zijn woorden. De band met zijn moeder was vanaf het begin stroef geweest. Maria had er nooit een geheim van gemaakt dat ze Emma niet goed genoeg vond voor haar zoon. Te gewoon, te direct, niet huiselijk genoeg… er was altijd wel iets op haar aan te merken geweest.
‘Als het om jouw ouders ging, zou je geen seconde twijfelen,’ ging Jan verder.
Emma liet haar stem zakken. ‘Mijn ouders zouden ons nooit in zo’n positie brengen. Zij zouden hun woning niet verkopen om een onbetrouwbaar familielid te redden, zonder ons daar eerst bij te betrekken.’
‘Je snapt het gewoon niet.’ Jan haalde moedeloos zijn hoofd opzij. ‘Voor jou bestaat familie uit jou en mij. Voor mij horen mijn ouders daar ook bij. En de rest van de familie.’
Emma liep naar hem toe en legde voorzichtig een hand op zijn schouder. ‘Ik begrijp dat je ze wilt helpen. Echt. Maar laten we dan samen zoeken naar een oplossing. Niet elkaar voor het blok zetten.’
Hij maakte zich los uit haar aanraking. ‘Er is maar één oplossing. Mijn ouders komen bij ons wonen. In elk geval voorlopig. Daarna zien we wel verder.’
‘Voorlopig?’ herhaalde ze. ‘Wat betekent dat? Een week? Een maand? Een jaar?’
‘Ik weet het niet,’ zei Jan, ditmaal zonder omwegen. ‘Zolang het nodig is.’
Emma sloot haar ogen en probeerde orde te scheppen in de wirwar van gedachten die door haar hoofd raasde. Ze hield van hem. Ze waren al acht jaar samen en hadden heel wat doorstaan. Maar onder één dak leven met zijn moeder, een vrouw die haar bij elke gelegenheid liet voelen dat een schoondochter nooit écht tot de familie behoorde, leek haar ondraaglijk.
‘Ik heb tijd nodig om hierover na te denken,’ zei ze uiteindelijk. ‘Dit is geen kleine beslissing.’
‘Die tijd is er niet,’ onderbrak Jan haar. ‘Mijn ouders zijn al hier. Hun spullen worden morgen gebracht.’
‘Wat?’ De woede kwam zo plotseling in haar op dat ze er bijna van duizelde. ‘Dus je hebt alles al geregeld? Zonder mij?’
‘En wat was er gebeurd als ik het had gevraagd?’ Jan keek haar recht aan. ‘Dan had jij nee gezegd. En ik kon mijn ouders geen nee verkopen.’
‘Dus mijn mening doet er niet toe?’ Haar handen balden zich vanzelf tot vuisten. ‘Ben ik hier soms niemand?’
Jan zuchtte. ‘Jij bent mijn vrouw en ik hou van je. Maar zij zijn mijn ouders. Ik kan niet tussen jullie kiezen.’
‘Dat heb je al gedaan,’ zei Emma bitter. ‘Je hebt voor hen gekozen. Zonder met mij te overleggen, zonder ook maar te vragen wat ik ervan vond.’
Ze draaide zich om en liep de kamer uit, terwijl de tranen al over haar wangen rolden. In de hal griste ze haar tas en sleutels van het kastje.
‘Waar ga je heen?’ Jan kwam achter haar aan.
‘Even lucht happen,’ beet ze hem toe zonder om te kijken. ‘Reken maar niet op mij met het avondeten.’
Nog voordat hij iets kon terugzeggen, trok ze de deur achter zich dicht. In de lift haalde ze haar telefoon tevoorschijn en zocht met trillende vingers het nummer van haar vriendin.
‘Sophie? Ben je thuis? Kan ik langskomen? Ik moet echt met iemand praten.’
Sophie woonde in een wijk verderop, nog geen twintig minuten reizen. Ze kenden elkaar al sinds de middelbare school en hadden elkaar door alle mogelijke rampen, liefdesverdrietjes en familiedrama’s heen gesleept.
‘Nou, dat is nogal wat,’ zei Sophie fluitend, nadat Emma haar verhaal had gedaan. ‘En wat ga je nu doen?’
Ze zaten in Sophies keuken, allebei met een kop thee met citroen voor zich. Emma staarde in haar mok, alsof het antwoord ergens tussen de schijfjes citroen dreef.
‘Ik weet het niet,’ gaf ze eerlijk toe. ‘Aan de ene kant begrijp ik Jan wel. Ouders blijven ouders. Maar aan de andere kant… hoe moet ik met zijn moeder onder één dak leven? Ze laat nu al bij elke kans merken dat ik niet goed genoeg ben voor haar zoon. En straks zie ik haar elke dag, ’s morgens en ’s avonds. Dan moeten we alles samen delen.’