In plaats daarvan trof hij een volgzaamheid aan waar geen barstje in leek te zitten. Bas zette zijn borst nog wat verder vooruit, zichtbaar overtuigd dat ik zo meteen met het garantiebewijs of de gebruiksaanwijzing naar buiten zou komen.
Ik liep terug naar boven, de woning in. Op de vliering trok ik zonder dralen de grootste reiskoffer op wieltjes tevoorschijn die we hadden. Daarin verdwenen zijn overhemden, spijkerbroeken en schoon ondergoed, niet netjes gevouwen maar praktisch erin gegooid. Vervolgens perste ik er ook nog die loodzware doos met zijn heilige visspullen bij, met precies zoveel mededogen als hij zojuist voor mijn wasmachine had getoond.
Met één hand greep ik de uitschuifbare kofferhendel. In mijn andere arm hing een tot de rand gevulde wasmand met zijn ongewassen kleding. Zijn geliefde orthopedische kussen klemde ik stevig onder mijn oksel.
Toen ik weer beneden bij de portiek verscheen, was het verhuisbusje nog nergens te bekennen. Wel zat onze buurman Henk al op het bankje. Gepensioneerd inmiddels, maar vroeger een vakman in het repareren van huishoudelijke apparaten. Hij keek met onverholen belangstelling toe alsof hij getuige was van een bijzonder leerzame demonstratie.
Ik parkeerde de koffer keurig naast het steekwagentje, zette de wasmand erbovenop en schoof het kussen er netjes tegenaan.
‘Wat moet dit voorstellen?’ Bas knipperde verward terwijl hij zijn eigen bezittingen herkende.
‘Hoe bedoel je, wat?’ vroeg ik vriendelijk. ‘Onderdelen natuurlijk.’
Ik glimlachte alsof ik hem iets heel eenvoudigs uitlegde.
‘Luister, lieverd, mijn apparaat wordt alleen in volledige set aan je moeder overgedragen. Daar hoort vanzelfsprekend ook de hoofdproducent van vuile sokken bij.’
Ik gaf met vlakke hand een veelzeggend tikje tegen de wasmand.
‘Daarnaast wordt de set geleverd met een vaste inkoper van wasmiddel. En niet te vergeten: iemand die de waterrekening, de stroomkosten en de slijtage van de apparatuur voor zijn rekening neemt.’
Op het bankje klonk een onderdrukt gegrinnik. Henk boog zijn hoofd iets omlaag en probeerde zijn glimlach achter zijn snor te verstoppen.
‘Kortom,’ besloot ik kalm, ‘jouw spullen gaan gewoon met je mee.’
Ik keek Bas recht aan.
‘Je zei het zelf: een echte man neemt snel besluiten. Dus heb ik besloten jouw royale geschenk een beetje uit te breiden.’
Bas stond erbij alsof iemand de stekker uit hém had getrokken. Zijn lippen bewogen, maar er kwam geen geluid uit.
‘Ben jij helemaal gek geworden?’ beet hij me toe, terwijl hij zenuwachtig opzij keek naar Henk, die het allemaal veel te vermakelijk vond.
‘Volkomen helder van geest,’ antwoordde ik. Daarna haalde ik mijn telefoon tevoorschijn.
Ik tikte op het pictogram voor videobellen. Saskia nam vrijwel meteen op; kennelijk zat ze al klaar bij haar scherm, wachtend op de langverwachte buit.
‘Basje, jongen, breng je hem zo?’ kirde mijn schoonmoeder door de luidspreker, mierzoet en zalvend.
‘Saskia, goedemiddag!’ zei ik stralend in de camera, terwijl ik mijn verbouwereerde echtgenoot met mijn schouder een stukje uit beeld duwde.
‘Gefeliciteerd. U krijgt niet alleen het apparaat, maar ook Bas erbij voor permanent onderhoud. Compleet met kleding, hengels en zijn favoriete kussen. Vanaf nu hebt u iemand in huis die op de knopjes kan drukken en de waterslang kan aansluiten.’
Het gezicht van mijn schoonmoeder op het scherm verloor in één klap al zijn gelukzaligheid.