— Trouwens, hij heeft zelf ook een potje achter de hand, zei Emma terloops. — In de garage, in een oude thermoskan. Na elk salaris stopte hij er iets in. Misschien kan hij zijn lieve zus daaruit wel helpen.
Jan trok in één klap wit weg.
Sophie draaide zich zo abrupt naar haar broer om dat haar tas tegen de stoelpoot sloeg. Haar blik boorde zich in hem vast.
— Jij hebt geld? En tegen mij zeg je daar geen woord over?
Ze kwam op hem af, alsof haar zogenaamd broze zenuwen plotseling volledig waren genezen.
— Dus van je vrouw wilde je alles lospeuteren, maar je eigen spaargeld dacht je lekker te verstoppen?
— Sophie, dat geld is voor de auto! riep Jan wanhopig, terwijl hij achteruitweek richting de deur. — De motor doet raar. Ik moet dat echt dringend laten maken!
— Die auto kan wachten! snauwde ze. — Mijn gezondheid kan dat niet! Ik slaap nachten achter elkaar niet. Haal dat geld tevoorschijn.
— Nee! Dat is van mij!
Emma schoof rustig een kruk naar achteren en ging zitten. Zonder zich te mengen keek ze naar het tafereel dat zich voor haar afspeelde.
Nog geen paar minuten eerder hadden broer en zus schouder aan schouder gestaan om haar bonus te verdelen alsof die al van hen was. Nu vlogen ze elkaar bijna in de haren om Jans verborgen geld in de garage. Het was vermakelijker dan welke dramaserie dan ook.
— Van jou, zeg je? krijste Sophie. — Als het om het geld van je vrouw gaat, zijn we ineens allemaal familie. Maar zodra het jouw geld is, is een auto belangrijker dan mijn leven?
Ze graaide haar smartphone van tafel en propte die met een driftig gebaar in haar tas.
— Ik zet hier nooit meer een voet over de drempel. Jullie zijn allebei vrekkig!
Sophie stormde de keuken uit, trok in de gang haastig haar schoenen aan en smeet de voordeur zo hard dicht dat de jassen aan de kapstok ervan begonnen te zwaaien.
Jan liet zich zwaar tegenover Emma op een stoel zakken en verborg zijn gezicht in zijn handen.
— Waarom moest je haar vertellen over mijn spaargeld? mompelde hij verwijtend.
Emma keek hem kalm aan.
— Zodat jij ook eens voelt hoe het is wanneer iemand anders zonder toestemming beslist waar jouw geld naartoe moet.
Een week ging voorbij.
De reservering werd diezelfde avond nog geannuleerd. Zijn spaargeld gaf Jan uiteraard niet aan zijn zus. Hij klampte zich eraan vast alsof zijn leven ervan afhing en bleef herhalen dat de motor van de auto echt onmiddellijk gerepareerd moest worden.
Sophie was zo beledigd dat ze haar broer in alle berichtendiensten en op sociale media blokkeerde.
Vanaf dat moment bracht Jan bijna elke avond in de garage door. Hij werkte inderdaad aan de auto, maar het leek er sterk op dat hij tegelijk zijn geheime voorraad bewaakte, bang dat Sophie alsnog zou opduiken om de thermoskan te controleren.
Op een avond kwam Emma na haar werk thuis. De keuken was stil. Geen verwijten, geen toneel, geen klaagzangen over uitputting of innerlijke leegte. Ze hing haar jas op, zette haar tas neer en pakte haar telefoon.
In de bankapp opende ze haar spaarrekening.
Het bedrag dat daar stond, deed haar zichtbaar goed. De rente kwam er langzaam maar gestaag bij, en elke dag werd het saldo een beetje groter.
In huis heerste eindelijk rust.
Niemand sprak nog over luxe hotels, massages, kuuroorden of de dringende noodzaak om op haar kosten weer “op te laden”.