— Ik ben een vrouw, ik heb verzorging nodig en rust is voor mij geen luxe maar noodzaak. En jullie zijn getrouwd, dus jullie geld is gezamenlijk. Jan vindt het goed, hoor!
Jan knikte veel te snel. Toch zakten zijn schouders zichtbaar in elkaar zodra hij merkte hoe Emma hem aankeek.
— Dan kan Jan het toch betalen, stelde Emma bedaard voor.
Haar man slikte moeizaam. Een antwoord kwam er niet meteen; blijkbaar lag dat ergens ver buiten zijn bereik.
— Emma, je weet toch wat ik per maand binnenbreng. Zo’n kamer kan ik helemaal niet bekostigen. Dat gaat om een flink bedrag.
— Maar ik moet het dus wél kunnen bekostigen?
Emma richtte zich langzaam op.
— Heb je werkelijk nergens meer ontzag voor? Achter mijn rug om heb jij je zus geld beloofd dat ík heb verdiend?
— We zijn één familie! riep Jan verontwaardigd, terwijl hij zichtbaar probeerde zijn waardigheid tegenover Sophie overeind te houden. — Je zou best wat begrip mogen hebben voor haar situatie. Ze zit midden in een scheiding en heeft enorme stress!
— Prima, zei Emma met een korte knik. — Ik begrijp het.
Ze draaide zich naar haar schoonzus. Sophie glimlachte alweer, duidelijk in de overtuiging dat haar broer zijn vrouw eindelijk had weten om te praten.
— Sophie, stuur de rekening maar naar Jan. Hij kan een lening afsluiten. Voor die luxe kamer en al die behandelingen zal dat wel genoeg zijn. En daarna betaalt hij het netjes af van zijn eigen salaris.
Het gezicht van haar schoonzus liep in één tel rood aan.
— Wat voor lening? Ben je gek geworden? De rente is tegenwoordig belachelijk hoog! Willen jullie me soms helemaal zonder geld achterlaten?
Emma kon een korte lach niet onderdrukken.
— Ik stuur jou nergens heen en ik sluit ook niets af. Jullie twee hebben bedacht dat mijn geld uitgegeven mocht worden. Dus als Jan zo graag de redder wil spelen, laat hij dan zelf maar een krediet op zijn naam nemen.
— Jij bent gewoon gierig! flapte Sophie eruit. — Zelfs voor familie kun je geen klein bedrag missen! Ik was mijn koffer al aan het pakken! Ik heb speciaal een nieuw badpak gekocht!
— Dan pak je hem weer uit, zei Emma hard. — Dit onderwerp is klaar. Van mij krijg je geen geld.
Jan kwam voorzichtig dichterbij en deed een poging haar hand aan te raken, maar Emma week meteen uit naar het raam.
— Emma, luister nou… de reservering wordt dan geannuleerd. Dat is gênant tegenover de mensen van het reisbureau. Ik heb hun betaling toegezegd.
— Jij hebt iets toegezegd, dus jij lost het ook op.
De blik die ze hem toewierp, haalde bijna alle moed uit zijn houding.
— Jouw beloften zijn niet mijn probleem. En nu we het toch over geld hebben: ik heb nog iets te melden.
Emma liet haar ogen van haar man naar zijn zus glijden.
— Mijn hele bonus staat sinds gisteren vast op een jaardeposito. Zonder mogelijkheid om hem tussentijds op te nemen. Tegen een prima rente. Dus zelfs voor iemands dringende behoefte aan spa en massages valt er niets los te krijgen.
Buiten reed een zware vrachtwagen voorbij. De ramen trilden zacht in hun kozijnen.
Sophie verstarde. De zelfverzekerde glimlach verdween voorgoed van haar gezicht. Verbijsterd keek ze eerst naar Emma en daarna naar haar broer.
— Dat heb je expres gedaan, siste ze.
— Natuurlijk, antwoordde Emma, terwijl ze haar ogen iets samenkneep. — Ik weet tenminste hoe ik met mijn eigen geld moet omgaan. Ik raad jullie aan dat ook eens te proberen.
Daarna richtte ze haar blik op Jan, die zo bleek en onbeweeglijk bij de muur stond dat hij bijna in het patroon leek te verdwijnen.