Ze hoefde het ook niet te zien.
Het bedrag kende Emma namelijk al. Die ochtend had Jan zijn tablet achteloos op de bank laten liggen. Toen er een nieuw bericht binnenkwam, lichtte het scherm vanzelf op, en zonder dat ze ernaar had gezocht, had Emma de chat gezien. Bovenaan stond een nogal stevige som, met daaronder een bericht van Sophie:
‘Broertje, ze houden de reservering nog even vast. Ik wacht op de overboeking van jouw zakenvrouw.’
— Blijf vooral dromen, zei Emma kort.
Sophie schoot overeind alsof ze was gestoken. De sjaal om haar hals gleed scheef.
— Wat zei je daar?
— Precies wat je hoorde. Verdien zelf maar geld voor je wensen. Ik ben geen steunfonds begonnen voor volwassen meisjes die moe zijn van het leven.
— Hoe durf je zoiets te zeggen! gilde haar schoonzus. — Sinds mijn scheiding leef ik niet eens meer, ik overleef alleen nog maar!
Ze sprong van haar stoel, zo abrupt dat ze bijna een kopje van tafel stootte.
— Mijn ex heeft me praktisch zonder middelen achtergelaten, en jij zit hier met een enorme bonus op je rekening en vindt het te veel om de eigen zus van je man te helpen!
— Je ex heeft je een tweekamerappartement en een auto gelaten, herinnerde Emma haar kalm. — En dat jij geen zin hebt om te werken, valt niet onder mijn verantwoordelijkheid.
— Ik ben mezelf aan het hervinden! riep Sophie uit. — Eerst moet ik mijn innerlijke energie weer opbouwen!
In de gang sloeg de voordeur met een harde klap dicht.
Daarna klonk het geluid van schoenen die werden uitgetrokken, gevolgd door het gerinkel van sleutels die op het kastje belandden. Een paar tellen later verscheen Jan in de keuken. Hij droeg een joggingbroek voor thuis en keek alsof hij niet wist waar hij zijn handen moest laten. Het was duidelijk dat hij de verhitte stemmen al in het trappenhuis had gehoord.
— Dames, waarom maken jullie nou alweer ruzie?
Meteen begon hij zenuwachtig heen en weer te kijken, van zijn woedende zus naar zijn opvallend beheerste vrouw.
— Jan, zeg jij het haar! eiste Sophie onmiddellijk.
Ze snelde naar haar broer toe en klemde haar vingers om de mouw van zijn trui.
— Ik heb alles al geboekt en me er mentaal helemaal op ingesteld! De dokter heeft me rust en stilte voorgeschreven, en jouw vrouw bezorgt me alleen maar nieuwe stress. Kun je je voorstellen dat ze zei dat ik zelf moest gaan verdienen?
Jan wierp Emma een schuldbewuste blik toe en hing zijn jas over de rugleuning van een stoel.
— Em, kom op nou. Ze hoort toch bij ons.
— Mensen die bij ons horen, geven geen geld van een ander uit zonder toestemming, antwoordde Emma scherp.
Ze liep naar de waterkoker en drukte op de knop. In de gespannen stilte klonk het simpele klikje bijna oorverdovend.
— Help haar nou, ging haar man smekend verder. — Dat geld staat bij jou op dit moment toch maar stil. En Sophie moet echt aan haar gezondheid denken. Ze is tenslotte geen vreemde.
Emma kwam terug naar de tafel en zette beide handen plat op het blad.
— Ja, dat geld staat er. Mijn geld. Verdiend met nachtelijke rapportages, stress en overuren. Waarom zou ik dat uitgeven aan haar suite, haar massages en haar zwembaden?
— Vind je het soms zonde? mengde Sophie zich erin, zodra ze merkte dat haar broer haar kant leek te kiezen.
Ze liet zich weer op haar stoel zakken en hief hooghartig haar kin.