— Maak het bedrag vóór vanavond over, anders vervalt de reservering.
Sophie schoof haar kopje opzij en legde haar telefoon midden op de keukentafel. Op het fel verlichte scherm stond de website van een luxe wellnessresort open: wuivende palmen, helderblauw zwembadwater en rijen smetteloos witte ligbedden.
— Welke reservering bedoel je in vredesnaam?
Emma duwde het deurtje van het keukenkastje dicht en draaide zich langzaam naar haar schoonzus om. Terwijl ze haar natte handen aan een theedoek afdroogde, voelde ze de vermoeidheid van de werkdag nog in haar schouders zitten. Ze was nog maar net thuis, had haar nette kantoorkleren niet eens uitgetrokken, en toch werd er in haar eigen keuken alweer een voorstelling opgevoerd — uiteraard met Sophie in de hoofdrol.
— Welke denk je? Die voor mijn herstelverblijf natuurlijk!
Sophie hief haar handen op alsof Emma iets volkomen vanzelfsprekends niet begreep. Haar fel gestifte mond trok zich tot een tevreden glimlach. Ze streek haar zijden sjaaltje glad en keek de vrouw van haar broer afwachtend aan.
— Dat bekende wellnesscomplex, bij die kuurbronnen, — ratelde Sophie verder. — Ik heb alles al geregeld. Ik kan de eenentwintigste inchecken. De dokter heeft toch duidelijk gezegd dat ik na mijn scheiding mijn zenuwen tot rust moet laten komen.
Emma leunde met haar schouder tegen de deurpost en nam haar schoonzus zwijgend op.
Sophie was niet pas vandaag zo brutaal geworden. Al weken hoorde Emma van Jan, haar man, niets anders dan verhalen over zijn arme zus. Sophie had een zware scheiding achter de rug. Sophie stond onder enorme spanning. Sophie moest dringend uitrusten, herstellen, verzorgd worden.
Emma had daar op zichzelf geen bezwaar tegen. Als Sophie wilde bijkomen, moest ze dat vooral doen. Alleen hoorde een volwassen vrouw van achtendertig naar Emma’s idee ook haar eigen beslissingen te nemen, haar eigen verantwoordelijkheid te dragen en — bij voorkeur — haar eigen rekeningen te betalen.
Maar drie dagen eerder was Emma’s forse jaarbonus op haar rekening gestort. Die had ze niet cadeau gekregen. Maandenlang had ze het werk van drie mensen gedaan, een ingewikkeld project afgerond en nauwelijks meer dan vijf uur per nacht geslapen. En precies daarna was Sophies kwetsbare gemoedstoestand plotseling veranderd in een zogenaamd gezamenlijk familieprobleem.
— Wat fijn voor je, — zei Emma koel. — Echt. Ik ben blij dat je iets hebt gevonden. Alleen begrijp ik niet wat dat met mij te maken heeft.
Sophies gezicht betrok. De zelfingenomen glimlach verdween, en daarvoor in de plaats kwam een gekrenkte, bijna kinderlijke pruilmond.
— Emma, we zijn familie, hoor. Jan vertelde dat jij een mooie bonus hebt gekregen. En volgens hem ging het niet om een klein bedrag.
Met haar perfect gemanicuurde nagel peuterde ze aan een denkbeeldig pluisje op het tafelkleed.
— Ik ga echt niet voor de goedkoopste optie. Daar moet je eten in zo’n gezamenlijke eetzaal, en mijn maag is daar veel te gevoelig voor. Dus heb ik een suite gereserveerd.
— Een suite?
Emma rekte het woord hoorbaar uit, met een spot die ze niet eens probeerde te verbergen. Ze bleef staan waar ze stond.
— Natuurlijk. In de prijs zitten massages, behandelingen en toegang tot de spa inbegrepen. Kijk maar, alles staat op mijn telefoon.
Emma draaide haar hoofd niet eens naar het scherm.