Een scherpe, roofdierachtige glimlach trok over haar mond, en Daan voelde plotseling een koude rilling langs zijn rug kruipen. Emma draaide zich langzaam helemaal naar hen toe.
‘GENOEG!’ Haar stem knalde zo hard door de auto dat Sanne haar vape uit haar vingers liet vallen. ‘Jullie bloedzuigers. Jullie waardeloze, inhalige parasieten.’
‘Wat… wat schreeuw jij nou?’ stamelde Daan. Hij had tranen verwacht, excuses, misschien een zacht: “Goed, laten we erover praten.” Maar dit was geen verdriet. Dit was een uitbarsting.
‘JE HOUDT JE MOND!’ brulde Emma. Haar stem sloeg over in een ijzige gil, maar het was niet de gil van iemand die brak; het was de kreet van iemand die aanviel. Met beide handpalmen begon ze op het stuur te slaan, steeds sneller, alsof ze een razend tromgeroffel inzette. ‘Drie jaar lang heb ik jullie gevoed! Ik heb jouw zogenaamde cursussen persoonlijke groei betaald, Daan! Ik heb de schuld van je moeder afgelost voor die bontjas die door de motten is opgevreten! En ik heb je achterlijke zus verdragen, terwijl ze mijn make-up stal!’
‘Emma, kalmeer nou, straks ziet iemand dit…’ mompelde Johanna De Vries, terwijl ze dieper in haar stoel wegzakte. In de wijde omtrek was geen mens te bekennen.
‘HET KAN ME GEEN ZIER SCHELEN WIE WAT ZIET!’ Emma barstte in lachen uit, en dat gelach was nog angstaanjagender dan haar geschreeuw. ‘Jullie wilden een studio? Jullie wilden “eerlijkheid”? Weet je eigenlijk wel op wiens naam het appartement staat waar wij wonen? Nou, Daantje? Heb je de papieren ooit gelezen, jij “hoofd van het gezin”?’
Daan werd lijkbleek. Zijn zelfverzekerdheid brokkelde af als goedkope verf van een vochtige muur.
‘Op ons… we zijn toch getrouwd…’
‘NEE!’ Emma boog zich naar hem toe; in haar ogen brandde een waanzinnig, helder vuur. ‘Het staat op naam van mijn stichting. Een rechtspersoon. Art-Mechanica. En deze auto is een bedrijfswagen. Mijn rekeningen zijn zakelijk. Jij bezit helemaal niets, Daan. Niets. Je bent een kale profiteur met de ambities van Napoleon.’
Deel 4. Ballast overboord
‘Je liegt,’ fluisterde Sanne. ‘Je bent gewoon een gierige trut.’
‘Eruit,’ zei Emma zacht. Juist daardoor klonk het verschrikkelijk.
‘Wat?’ Daan keek haar niet-begrijpend aan.
‘UIT DE AUTO. NU!’ gilde ze, zo fel dat de ruiten leken mee te trillen. ‘Wegwezen! Loop maar naar de notaris! Of naar de hel, wat mij betreft!’
‘Dat meen je niet. Het is koud hier, mam heeft dunne schoenen aan…’ begon Daan, in een wanhopige poging de situatie weer naar zijn hand te zetten.
Emma verspilde geen woord meer aan discussie. Uit het portiervak trok ze een zware moersleutel tevoorschijn, een ouderwets bronzen ding waarmee ze normaal de mechanismen in torens bijstelde. Het woog bijna een kilo.
‘Ik tel tot drie,’ zei ze met een glimlach die niet van een gezond mens leek. ‘Eén.’
‘Ze is gek!’ krijste Johanna De Vries, terwijl ze aan de deurhendel rukte. ‘Daan, kom eruit, ze slaat ons nog dood!’
‘Twee!’ Emma hief de sleutel op richting het dashboard, alsof ze op het punt stond alles kort en klein te slaan.
Ze vlogen de minivan uit alsof de stoelen hen hadden weggeschoten. Johanna De Vries struikelde en kwam op de stoffige weg terecht. Sanne liet haar tas vallen. Daan stapte als laatste uit, zichtbaar bezig de laatste flarden van zijn waardigheid bij elkaar te houden.
‘Hier krijg je spijt van, Emma!’ riep hij terwijl hij zijn broek afklopte. ‘Ik vraag de scheiding aan! Ik sleep je voor de rechter en ik pak je alles af! Je komt nog op je knieën terug als je beseft dat niemand zit te wachten op een eenzame vrouw met een stel roestige apparaten!’
Emma draaide het raam omlaag. Ze schreeuwde niet meer. Ze keek naar hen met een walging alsof er een platgetrapte kakkerlak voor haar lag.
‘Daan, weet je nog dat je liep op te scheppen over dat contract dat je morgen zou tekenen met holding Zenith? Coaching voor het hoger management, toch?’
Daan verstijfde. Dat contract was zijn enige echte kans op groot geld, zijn gouden toegangsbewijs, waar hij al een half jaar mee pronkte.
‘Hoe weet jij… Ja. En ik word rijk. Zonder jou.’
‘De directeur van holding Zenith is Mark Jansen, de verzamelaar. Precies de man naar wie ik nu de nachtegaal breng,’ zei Emma, en haar glimlach werd bijna honingzoet. ‘Hij vertrouwt mijn oordeel meer dan dat van zijn eigen vrouw. Raad eens wat ik hem ga vertellen over jouw “professionele kwaliteiten” en je morele karakter?’
Op Daans gezicht verscheen rauwe, primitieve angst. In één seconde spoelde die angst al zijn bravoure weg. Hij begreep dat dit geen loze dreiging was.
‘Emma, wacht… laten we praten. Mam zei dat in een opwelling… Sanne is een idioot… Emma!’
Hij schoot naar voren, recht op de auto af, met zijn handen al uitgestrekt.