Sanne volgde haar moeder met haar ogen en draaide zich daarna langzaam naar Emma om.
‘Nou? Je hebt je zin. Tevreden?’
‘Sanne, hou nu eindelijk je mond!’ viel Mark fel uit.
‘Nee, ze mag best antwoorden!’ Sanne’s stem sloeg over. ‘Ze komt hier binnen, verpest een verjaardag, maakt mama van streek en zet jou neer als weet ik veel wat. Dus? Ben je blij nu?’
Emma schoof haar stoel naar achteren en stond op.
‘Ik wist niet dat de waarheid over bankoverschrijvingen hier zoveel kapot kon maken.’
‘Daar gaat ze weer, lekker wijs doen.’
‘Sanne, genoeg,’ klonk Maria’s stem vanuit de kamer. ‘Kom helpen met opruimen.’
‘Ik ga helemaal niets opruimen.’
‘Ga dan naar huis.’
Alle kleur trok uit Sannes gezicht.
‘Zet je míj nu buiten?’
‘Ik zet niemand buiten. Ik zeg alleen dat dat geschreeuw nu moet stoppen.’
‘Ik verdedig je zoon!’
‘Tegen wie dan?’
Sanne keek naar haar broer. Mark zat voorovergebogen, zijn schouders ingezakt, terwijl hij nerveus aan de rand van het tafelkleed plukte.
‘Duidelijk,’ zei ze schor. ‘Iedereen is dus tegen mij.’
Ze greep haar tas, stootte met haar elleboog tegen een leeg glas en wist het nog net te vangen voordat het over de tafelrand viel. Ze zette het met een klap terug, mompelde een vloek binnensmonds en liep naar de gang.
Mark bleef zitten.
Een paar tellen later sloeg de voordeur dicht.
Maria begon de borden van tafel te halen. Ze deed het haastig, stapelde ze zonder te kijken op elkaar, alsof het haar niet uitmaakte of er nog eten op lag.
‘Laat mij maar,’ zei Emma zacht.
‘Nee.’
‘Maria…’
‘Niet doen, Emma. Ga naar huis. Praat met elkaar.’
Pas toen kwam Mark overeind.
‘Mam, ik bel je morgen.’
‘Ga nou maar.’
Ze pakte de stapel borden op en liep ermee naar de keuken. Een vork gleed van de stapel, viel kletterend op de vloer, maar Maria keek niet eens om.
In de hal kreeg Mark zijn arm maar niet in de mouw van zijn jas. Emma stond bij de deur en wachtte terwijl hij aan de stof trok en zijn ergernis op de voering afreageerde.
‘Je had die telefoon niet hoeven laten zien,’ zei hij uiteindelijk.
‘Dat klopt.’
‘Dan was mam misschien gekalmeerd.’
‘Misschien.’
‘Besef je wel dat ze me nu helemaal niet meer vertrouwt?’
Emma opende de voordeur.
Hij stapte als eerste het portiek op en drukte meerdere keren achter elkaar op de liftknop, alsof die daardoor sneller zou komen.
Beneden, in de auto, startte Mark de motor en liet hem even draaien.
‘Ik moet gewoon begrijpen wat je nu precies van me wilt.’
‘Op dit moment niets, Mark.’
‘Je begint dit voor ieders neus, en nu wil je niets?’
‘Ik heb een vraag gesteld.’
‘En meteen afschriften tevoorschijn gehaald.’
‘Omdat jij maar door bleef liegen.’
‘Ik raakte in paniek.’
‘Vijf jaar lang?’
Hij sloeg met zijn vlakke hand op het stuur.
‘Ik kon mijn moeder toch niet zeggen dat ik op jouw kosten leefde?’
Emma maakte haar gordel los, hoewel de auto nog geen meter had gereden.
‘Kijk. Nu zeg je tenminste iets echts.’
‘Ik schaamde me voor mezelf.’
‘En daarom maakte je mij in hun ogen hulpeloos. Iemand die onderhouden moest worden. Terwijl jij rondvertelde dat jij alles betaalde.’
‘Omdat dat makkelijker uit te leggen was!’
Hij trok bruusk de parkeerplaats af en moest direct daarna hard remmen voor een vuilniswagen.
De rit naar huis verliep zwijgend. Een paar keer zette Mark zijn richtingaanwijzer veel te vroeg aan. Eén keer miste hij zelfs de afslag naar hun binnenplaats en moest hij via de volgende straat terugrijden.
Bij de ingang van hun gebouw stapte Emma als eerste uit. Mark haalde haar in vlak voor de deur.
‘Ga je dit nu aan iedereen vertellen?’
Ze hield haar sleutel tegen het paneel van de intercom.
‘Aan iedereen?’
‘Vrienden. Collega’s. Weet ik veel.’
‘Denk je echt nog steeds dat dit over geld gaat, Mark?’
‘Waarover dan?’
Het slot klikte open. Emma hield de deur met haar hand tegen.
‘Over het feit dat jij mij moest veranderen in een vrouw die door jou onderhouden werd, zodat jij er zelf fatsoenlijk uit bleef zien.’
Binnen deed ze haar oorbellen af en legde ze op het plankje in de hal. Aan de muur hing een foto van hun housewarming. Mark stond erop met de sleutels van het appartement in zijn hand, Maria had een arm om zijn schouders geslagen, Sanne stond ernaast met een fles champagne. Emma stond aan de zijkant, met een tas van de huishoudwinkel in haar hand. Op die foto zagen ze er allemaal verschrikkelijk gelukkig uit.
Ze liep door naar de slaapkamer, haalde een kleine reistas uit de kast en legde die op het bed.
Mark bleef in de deuropening staan.
‘Waar ga jij heen?’
‘Een paar dagen naar Lisa.’
‘Om wat er vanavond gebeurd is?’
Emma trok een lade open en begon kleren op te vouwen.
‘Om de afgelopen vijf jaar, Mark.’
‘Gaan we nu scheiden omdat ik iets verkeerds tegen mijn moeder heb gezegd? Meen je dit?’
‘Ik heb niets over scheiden gezegd. Ik wil alleen vannacht niet naast je slapen.’
‘Kom op, laten we dat niet doen. Ik heb toch sorry gezegd?’
‘Nee.’
‘Goed dan. Sorry.’
Ze ritste de tas dicht.
‘Waarvoor?’
Mark bleef roerloos staan, zijn hand nog op de kastdeur.
‘Omdat het voor jou vervelend was.’
‘Het was niet vervelend.’
‘Zeg dan hoe ik het moet formuleren.’
‘Bedenk zelf maar iets. Verhalen verzinnen gaat je uitstekend af.’
Hij liet de kastdeur los.
‘Dus vanaf nu ga je me op elk woord pakken?’
‘Vandaag wel.’
Emma tilde de tas van het bed en liep naar de hal. Mark volgde haar.
‘Ik wilde je niet vernederen.’
‘Daar voel ik me niet beter door.’
Ze trok haar jas aan. In haar zak trilde haar telefoon. Op het scherm verscheen Maria’s naam, maar Emma drukte het gesprek weg.
‘Mam,’ zei Mark.
‘Bel haar zelf maar terug.’
‘Ze belt jou.’
‘Dan moet ze vanaf nu jou bellen.’
‘Kom je terug?’
Emma opende de voordeur.
‘Wanneer jij dit allemaal kunt uitleggen zonder het woord “per ongeluk” te gebruiken, Mark.’
Hij zei niets meer.
Emma stapte het portiek op en drukte op de liftknop. De deuren schoven vrijwel meteen open. Voor ze instapte, haalde ze de tweede sleutelbos uit haar jaszak. Ze maakte het kleine sleuteltje van Maria’s appartement los van de ring en legde het op het kastje in de hal.
‘Geef dit maar aan je moeder,’ zei ze.
Daarna stapte ze de lift in.