Anna wisselde een blik met haar zus. Op haar gezicht verscheen oprechte verwarring, alsof Sophie zojuist iets volkomen ondenkbaars had gezegd.
‘Hoe bedoel je, hij woont hier niet meer? Dit is toch ook zijn huis. Jullie zijn man en vrouw.’
‘Niet meer. Over drie dagen is de scheiding officieel rond.’
‘Zonder dat hij daarmee instemt?’ mengde Marks tante zich erin.
‘Als er geen kinderen zijn en geen ruzie over bezit, kan zo’n procedure binnen een maand worden afgerond.’
Anna knipperde een paar keer, zichtbaar van haar stuk gebracht. Het was duidelijk dat de familie op een heel ander scenario had gerekend.
‘En waar is Mark nu dan?’
‘Geen idee. Dat gaat mij niet meer aan.’
‘Hoezo gaat jou dat niet aan?’ riep Anna verontwaardigd. ‘Je bent zijn vrouw!’
‘Dat wás ik. Binnenkort ben ik zijn ex-vrouw.’
Marks tante zette een stap dichter naar de deur.
‘Je maakt een gezin kapot en zet je eigen man op straat!’
‘Ik heb niemand op straat gezet. Zijn spullen heb ik netjes ingepakt. En dat gezin waar u het over hebt, viel twee jaar geleden al uit elkaar, op het moment dat Mark besloot dat werken niet meer nodig was.’
‘Hij zit in een moeilijke fase! Een man heeft steun nodig!’
‘Die steun heeft hij twee jaar lang gehad. Ik betaalde alles, ik slikte alles, ik hield alles overeind. Nu is het klaar.’
‘Zo ga je niet met je man om!’
‘Jawel,’ zei Sophie kalm. ‘Als het moet, wel.’
De twee vrouwen keken elkaar opnieuw aan. Hun voorbereiding bleek nutteloos. Ze hadden vermoedelijk een huilende, verwarde vrouw verwacht die zich met schuldgevoelens liet overhalen. In plaats daarvan troffen ze iemand die helder was, rustig en nergens meer voor terugdeinsde.
‘Luister dan tenminste naar ons,’ zei Anna. ‘We zijn hier speciaal voor gekomen.’
‘Ik luister.’
‘Misschien kun je ons binnenlaten? Dit is toch geen gesprek voor op de stoep…’
‘Binnenkomen gebeurt niet. We kunnen hier praten.’
Anna haalde diep adem en leek haar woorden zorgvuldig te kiezen.
‘Mark heeft het zwaar. Hij houdt van je. Hij wil alles goedmaken.’
‘Daar is hij te laat mee.’
‘Mensen kunnen veranderen. Hij vindt werk en dan wordt alles anders.’
‘Hij heeft twee jaar de tijd gehad om iets te vinden. Het is niet gebeurd.’
‘Hij heeft gewoon meer tijd nodig.’
‘Die heeft hij ruimschoots gekregen.’
Toen probeerde Marks tante het over een andere boeg te gooien.
‘En hoe denk jij dan alleen verder te leven? Zonder gezin?’
‘Heel rustig.’
‘Een vrouw hoort getrouwd te zijn.’
‘Een vrouw hoort gelukkig te zijn. Getrouwd was ik dat niet.’
‘Je had nog wat langer kunnen volhouden…’
‘Ik heb lang genoeg volgehouden.’
Anna verzachtte haar stem, alsof een moederlijke toon misschien meer effect zou hebben.
‘Sophie, je kunt niet zomaar alles zo hard afbreken. Mark is nog jong. Hij komt wel tot inzicht.’
‘Hij is eenendertig. Het wordt tijd dat hij zich als volwassene gedraagt.’
‘Mannen worden nu eenmaal later volwassen…’
‘Laat hem dan ergens anders volwassen worden.’