Ze had genoeg van de beschuldigingen, de excuses en het eindeloze verdedigen. Op een gegeven moment hield Sophie op met vragen, hopen en aandringen. Ze deed haar werk, betaalde alle rekeningen zelf en verdroeg in stilte dat Mark nog altijd in haar appartement rondliep alsof hij daar recht op had.
Toen nam ze een besluit dat niemand van haar had verwacht. Op een warme dag in juli, terwijl Mark weer eens naar zijn vrienden was vertrokken, pakte Sophie zonder haast al zijn spullen bijeen. Zijn kleding vouwde ze netjes op en deed ze in tassen. Boeken, oude schijven en losse rommel zette ze apart. Alles kwam keurig naast de voordeur te staan. Daarna ging ze naar de gemeente om de echtscheiding in gang te zetten.
Het bleek minder ingewikkeld dan ze had gedacht. Ze hadden geen kinderen samen, en het appartement en de rest van de bezittingen waren al vóór het huwelijk van haar geweest. Er viel dus niets te verdelen en er was ook geen reden voor een lange strijd. De medewerkster legde uit dat de scheiding na de verplichte termijn officieel kon worden afgerond.
Toen Mark thuiskwam en de tassen bij de deur zag staan, begreep hij eerst niet wat er aan de hand was. Daarna barstte hij los. Hij schreeuwde, eiste uitleg en deed alsof hem groot onrecht werd aangedaan. Sophie bleef kalm. Ze vertelde hem dat de aanvraag al was ingediend, dat de scheiding binnen een maand rond zou zijn en dat er niets was om over te onderhandelen. Eerst liep Mark theatraal weg en sloeg de deur hard achter zich dicht. Later begon hij te bellen. Hij wilde terugkomen, beloofde werk te zoeken en bezwoer dat alles anders zou worden.
Maar voor Sophie was de grens bereikt. Ze had geen behoefte meer aan woorden, smeekbedes of nieuwe beloften. Zelfs zijn aanwezigheid in haar leven voelde als iets wat ze eindelijk van zich af had geschud. Als ze opnam, bleef ze kort: het besluit stond vast, er was geen weg terug.
Nadat Mark was vertrokken, werd het appartement stil. Rustig. Niemand liet vuile borden in de gootsteen staan, niemand gooide kleding door de kamer, niemand zette midden in de nacht muziek hard aan. Sophie sliep weer diep en werd uitgerust wakker. Op haar werk ging het beter, thuis bleef alles schoon en ordelijk, en ze hoefde niemand meer te verzorgen alsof hij een kind was.
Er gebeurde geen ramp. Er kwam alleen opluchting. Alsof ze een zware last had afgelegd die ze twee jaar lang op haar schouders had gedragen.
Een maand na het indienen van de aanvraag ging de bel. Sophie deed open en zag Anna, haar schoonmoeder, op de drempel staan. Naast haar stond Anna’s zus, de tante van Mark. Allebei droegen ze lichte zomerjassen en hadden ze tassen in hun handen. Hun gezichten stonden strak, alsof ze gekomen waren om haar eens precies uit te leggen hoe de zaken hoorden te zijn.
‘Uw zoon woont hier niet meer. Ik heb een maand geleden de scheiding aangevraagd,’ zei Sophie, zonder opzij te stappen om hen binnen te laten.