Sophie had haar appartement via een schenkingsakte van haar oma gekregen. Het was geen luxe woning: twee kamers in een gewone flat aan de rand van de stad. Toch voelde elke hoek als van haarzelf, omdat ze alles met eigen handen had opgeknapt en ingericht. Eenvoudig, netjes en met zorg. Haar oma had haar niet alleen een dak boven het hoofd nagelaten, maar ook alle papieren keurig geregeld, zodat er geen ruzie of gedoe met eigendom kon ontstaan.
Sophie werkte in een servicecentrum als reparateur van mobiele telefoons. Dat beroep vroeg om geduld, vaste handen en uiterste nauwkeurigheid: een minuscuul printplaatje loshalen, de fout opsporen en alles weer zorgvuldig herstellen. Ze verdiende er behoorlijk mee, ongeveer €2.650 per maand. In haar stad gold dat als een nette beloning, zeker voor een vrouw van achtentwintig.
In haar leven was Sophie eraan gewend alles zelf aan te pakken. Moesten er planken aan de muur, dan pakte ze de boormachine. Waren de muren aan een nieuwe kleur toe, dan kocht ze verf en begon ze gewoon. Ze rekende liever op zichzelf dan op anderen. Toen ze Mark leerde kennen, dacht ze heel even dat het voortaan minder zwaar zou worden. Met z’n tweeën, geloofde ze, draag je het leven lichter dan alleen.
Maar in werkelijkheid bestond dat “samen” vooral in woorden. Na de bruiloft trok Mark bij haar in en al snel stopte hij vrijwel helemaal met werken. Eerst zei hij dat zijn oude baan niet meer bij hem paste en dat hij iets beters zocht. Daarna schoof hij het op de moeilijke arbeidsmarkt. Weer later begon hij te praten over zelfontplooiing, roeping en het vinden van zijn ware pad. De maanden verstreken, maar geld bracht hij niet binnen.
Aanvankelijk hield Sophie zich stil. Ze zei tegen zichzelf dat iedereen weleens door een lastige periode ging. Van haar salaris betaalde ze de vaste lasten, ze deed de boodschappen en toen de badkamer opgeknapt moest worden, kwam ook dat volledig op haar neer. Zelfs toen de koelkast het begaf, kocht zij een nieuwe. Mark zat ondertussen thuis achter zijn computer, speelde games of sprak met vrienden af.
Elke poging om erover te praten liep uit op ruzie. Zodra Sophie het woord werk of geld liet vallen, voelde Mark zich gekwetst. Hij verweet haar dat ze hem niet begreep, hem onder druk zette en veel te veeleisend was. Na zulke gesprekken kon hij zomaar een paar dagen naar vrienden verdwijnen om, zoals hij zei, zijn gekrenkte gevoelens te verwerken.
Ruzies werden langzaam de vaste achtergrond van hun huwelijk. Sophie raakte steeds verder uitgeput door alles wat zich tussen hen had opgestapeld.