Ze zag opeens weer voor zich hoe Sophie de vorige zomer bij haar op het huisje was langsgekomen. Eén enkele keer maar.
Haar schoonzus had over de keurig aangelegde paadjes gelopen alsof ze door een slecht onderhouden park dwaalde. Ze had haar neus opgetrokken, de gordijnen op de veranda afgekeurd en geen moment aangeboden ook maar haar eigen bord af te spoelen. Daarentegen had ze luidkeels geklaagd dat de wifi alleen bij het hek een beetje bereik had. Een typisch verwend stadsmens. Sophie ging ervan uit dat de wereld haar iets verschuldigd was, simpelweg omdat zij bestond. Haar man had ze zelf de deur gewezen, de alimentatie kwam keurig binnen, maar bij elke gelegenheid deed ze alsof ze op zwart zaad zat.
En uitgerekend aan zo iemand zou Emma haar huis moeten afstaan?
‘Dus jij hebt dat beloofd,’ zei Emma langzaam.
Ze dwong zichzelf haar stem vlak te houden. Geen geschreeuw. Geen scène.
‘Ja, natuurlijk. Wat is daar nou mis mee?’
Mark haalde achteloos zijn schouders op. Aan zijn gezicht was te zien dat hij geen seconde twijfelde aan zijn eigen gelijk.
‘Jij bent toch niet gierig? Dan blijf je deze zomer gewoon in de stad. Je overleeft het wel. We hebben hier airco. En dat huisje zetten we dan via een schenking op haar naam. Scheelt gedoe met belastingen. Voor Sophie is dat ook rustiger. Dan hoeft ze niet bang te zijn dat jij ineens moeilijk gaat doen en haar eruit zet.’
Emma voelde letterlijk de lucht uit haar borst verdwijnen. Niet van woede alleen, maar van verbijstering over zoveel schaamteloze vanzelfsprekendheid.
Ze keek naar de man met wie ze vijftien jaar had samengeleefd. En het was alsof ze hem niet meer herkende. Of nee, misschien herkende ze hem juist eindelijk. Voor het eerst zag ze hem zonder verzachtend waas. Hij geloofde dit echt. Hij vond oprecht dat hij over haar bezit mocht beschikken. Zijn familie was heilig, dat stond buiten discussie. Haar werk, haar geld, haar wensen? Dat waren blijkbaar onbelangrijke vrouwendingetjes die je gerust opzij kon schuiven.
‘En jouw barbecueweekenden dan?’ vroeg ze met bijtende kalmte. ‘Waar ga je met je vrienden bier zitten drinken? Sophie zal jullie daar snel genoeg de regels opleggen.’
‘Maak je daar maar geen zorgen om!’ zei Mark bijna opgewekt, terwijl hij met zijn hand wuifde. ‘Sophie en ik hebben dat al besproken. Ik kom gewoon in het weekend langs. Sauna, vlees op de grill, alles erop en eraan. Voor haar broer zet ze altijd wel iets fatsoenlijks op tafel. Dat kan niet iedereen zeggen.’
Veelbetekenend keek hij naar de lege koekenpan.
‘Prachtig,’ zei Emma. ‘Wat heb jij dit slim voor jezelf geregeld.’
Ze schudde langzaam haar hoofd.
‘Andermans bezit weggeven, daar hoef je inderdaad geen groot licht voor te zijn. Alleen vergeet je één kleinigheid, Mark.’
‘Wat vergeet ik dan?’ gromde hij.
Hij kwam een stap dichterbij. Zijn wangen begonnen rood aan te lopen.
‘Dat het huisje van mij is. Op papier. Moreel. En juridisch. Het geld van oma’s appartement stond op mijn rekening. Jouw zus heeft niets met dat huis te maken. En jij trouwens ook niet.’
Mark werd donkerrood. De aderen in zijn hals zwollen op.
‘O, dus zo zit het ineens!’ barstte hij los. ‘Als er geld binnenkomt, dan is het zogenaamd ons huishouden. Maar zodra mijn familie hulp nodig heeft, trek jij je handen ervan af?’
‘Welk geld breng jij precies binnen?’ vroeg Emma scherp.
Nu kon ze zichzelf niet meer tegenhouden.
‘Je salaris? Dat net genoeg is voor benzine in jouw eigen auto en je sigaretten? De vaste lasten worden al drie jaar van mijn rekening betaald. En de boodschappen koop ik van mijn bonussen.’
Mark klemde zijn vuisten en beet haar toe dat zij kennelijk alleen nog maar aan zichzelf dacht.